BAiLdSA: Τσίκνα, τσίπουρο και πανκ

Το έχουν πει τόσες φορές, που μία ακόμα δεν πειράζει: οι BAiLdSA βαφτίστηκαν από το τουρκικό ρήμα που σημαίνει «λιποθυμώ» και που στα υπόλοιπα Βαλκάνια, παραλλαγμένο, υποδηλώνει έννοιες όπως «αγανάκτησα» ή «έγκωσα». Από τι; Από πολλά και διάφορα, κοινωνικοπολιτικής φύσεως, ευκόλως εννοούμενα με δεδομένο ότι το πρώτο live της γρεβενιώτικης μπάντας έγινε το 2008, λίγο πριν από την έλευση της κρίσης. Τότε πάντως οι αναζητήσεις της είχαν στόχο τις μουσικές συγγένειες των λαών της νοτιοευρωπαϊκής χερσονήσου. Και αντίθετα με απόψεις καθαρολόγων, η σχέση της με την παράδοση δεν ήταν προσεγγιστική. «Αυτές τις μελωδίες τις ακούς πιτσιρικάς στα πανηγύρια» εξηγεί ο κιθαρίστας και τραγουδιστής της Θάνος Γκουντάνος. «Επειτα τις ξεχνάς, γίνεσαι ροκάς, κάποια στιγμή όμως τις ξαναθυμάσαι. Σε μένα το κλικ έγινε κάνοντας μαθήματα πλάι στον Ross Daly ή στον Γιάννη Καϊμάκη, στο Μουσικών Σπουδών του Αριστοτελείου. Και τότε θέλησα όλα μου τα ακούσματα να τα κάνω ένα».

Μαζί με τον αδελφό του Γιάννη στα ντραμς και άλλους τέσσερις μουσικούς, ικανότατους στην τρομπέτα, στο τρομπόνι ή στο ακορντεόν, το συγκρότημα εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη. Κυκλοφόρησε δύο άλμπουμ, αμφότερα σε αυτοέκδοση και διαθέσιμα χωρίς ή με ελεύθερο αντίτιμο στο baildsa.com: το «United States of Balkans» του 2011 (ένα ντελιριακό κράμα χάλκινων πνευστών, σκα, ρέγκε ή gypsy punk) και το «zVaRnA» του 2014 (που ενίσχυσε τα παραπάνω με μπόλικα βολτ). Οι επιρροές από Gogol Bordelo, Dubioza Kolektif ή Kultur Shock ήταν εμφανείς, όπως και οι γενναίες δόσεις κάθιδρου βαλκανικού ξεφαντώματος, συνοδεία ντόπιου κρέατος και αλκοόλ. Οι στίχοι, τραγουδισμένοι σε διάφορες γλώσσες, δεν χωρούν παρανόηση: «Ενας σκαντζόχοιρος στην Αφρική / μια ιγκουάνα στη Βάλια Κάλντα / ψάχνουνε να βρουν δουλειά κι εκεί / όμως δεν έχουν πράσινη κάρτα», ακούει κανείς στο «Deep δόντια». «Πίνω τσίπουρα όλη μέρα, δεν αντέχω παραπέρα» είναι οι πρώτες λέξεις στο δηλωτικό των προθέσεών τους, ομότιτλο άσμα.

ΑΠΟ ΤΑ ΓΡΕΒΕΝΑ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ. Δηλωτικό των πράξεών τους από την άλλη είναι το κάθε live τους, είτε γίνεται σε δρόμους και μπαρ των Γρεβενών (στο αγαπημένο τους Fuit λ.χ.) είτε σε φεστιβάλ της Τουρκίας, της Βουλγαρίας, της Αλβανίας, της FYROM. Στην τελευταία άνοιξαν δύο φορές τις συναυλίες του Manu Chao («του Bob Marley της εποχής μας»), όπως και πέρσι στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης ή στο φετινό Rockwave. Οχι ότι πυξίδα των ταξιδιών τους, στο περίφημο βανάκι τους, είναι η προσκόλληση στο μεγάλο όνομα – μεγαλύτερη γοητεία τούς ασκεί το μονοπάτι που συνδέει την πανκ αυτοδιάθεση με τον τσιγγάνικο τρόπο ζωής. «Οι Ρομά είναι κι αυτοί μποέμ και νομάδες, έχουν μια χαλαρή σχέση με την ιδιοκτησία και αποτελούν τεράστιους φορείς μουσικής σε όλον τον κόσμο» λέει ο Θάνος. «Ακριβώς για αυτούς τους λόγους δεν είχαν ποτέ ταμπού στο να παντρέψουν τη μουσική τους με όποια συναντούσαν στον δρόμο τους».

Κάπως έτσι και το συγκρότημά του: ξεκίνησε από τα Γρεβενά των παιδικών τους χρόνων, όπου άκουγαν τους μεγάλους να φωνάζουν «ώπα!» γλεντοκοπώντας με κομπανίες από τις γύρω χώρες, συνέχισε στη Θεσσαλονίκη με τα προβάδικα στον Βαρδάρη που εκκολάπτουν σαράντα νέες μπάντες και τελικά έφτασε να οργώνει τα Βαλκάνια, επιβεβαιώνοντας ότι οι λαοί τους διασκεδάζουν και φιλοξενούν με τον ίδιο τρόπο. Σύμφωνοι, κάποτε στα Σκόπια κάποιοι ευάριθμοι εθνικιστές τούς είχαν γιουχάρει, μόλις όμως ο Θάνος εξήγησε στο μικρόφωνο τους λόγους για τους οποίους οι BAiLdSA βρίσκονταν εκεί, τα χειροκροτήματα νίκησαν τις κραυγές. Αυτό που μετράει είναι η διάθεση. «Να ταξιδεύεις με τη μικρότερη βαλίτσα και με τη μεγαλύτερη καρδιά» λέει ο βαλκάνιος frontman, χωρίς να ξεχνά ότι η ελεύθερη μετακίνηση των ανθρώπων δεν είναι πάντα εύκολη υπόθεση σε μια Ευρώπη γεμάτη φράχτες. «Αν όμως μετακινείσαι με ανοιχτό μυαλό και κοιτάς τον άλλο στα μάτια, καταλαβαίνεις πόσο κοντά είμαστε. Πόσο καλύτερα θα ζούσαμε ενωμένοι».