Φωτογράφησε το αμερικανικό σινεμά που αγαπήσαμε

«Όλη μου τη ζωή αγαπούσα το σινεμά, και ήμουν τυχερός που βρέθηκα στο σωστό σημείο την κατάλληλη στιγμή, παίρνοντας τις σωστές αποφάσεις για τη ζωή μου. Κατά τύχη έγινα φωτογράφος – οι γονείς μου δεν είχαν καμία σχέση με τις τέχνες. Σκεφτείτε πως ο πατέρας μου ήταν τερματοφύλακας.

Προσπάθησα κι εγώ, δε λέω, ο αθλητισμός είχε τη γοητεία του. Δυστυχώς όμως μόνο μέχρι το πινγκ πονγκ έφτασα». Κι όμως, χάρη στις επιδόσεις του στη ρακέτα ο σπουδαίος Βίλμος Ζίγκμοντ κέρδισε την πρώτη του δουλειά – σε ένα εργοστάσιο, τα χρόνια του σκληρού απολυταρχισμού, στην Ουγγαρία των 50s. Θα «αποδράσει» το 1956, μετά από εντατικές σπουδές στην Ακαδημία Κινηματογράφου της Βουδαπέστης. Δεν ξαναγύρισε ποτέ.

Κάθε συνεργασία του, και μια ταινία – σταθμός: Με τον Ρόμπερτ Άλτμαν στο «Η έντιμος κυρία και ο Χαρτοπαίκτης» του 1971 και στον «Μεγάλο αποχαιρετισμό», δυο χρόνια μετά. Με τον Τζον Μπούρμαν στο θρυλικό «Όταν ξέσπασε η βία» του 1972.

Με τον Στίβεν Σπίλμπεργκ στις «Στενές επαφές Τρίτου Τύπου» το 1977 (όπου και βραβεύτηκε με το Όσκαρ φωτογραφίας). Με τον Μάικλ Τσιμίνο στον «Ελαφοκυνηγό» του 1978 και στη «Πύλη της Δύσεως» του 1980. Με τον Μπράιαν Ντε Πάλμα στην κορυφαία στιγμή του τελευταίου, το «Blow Out» του 1981.

Με τον Τζορτζ Μίλες στις «Μάγισσες του Ίστγουικ» το 1987. Δούλεψε επίσης στο πλευρό του Γούντι Άλεν σε μια σειρά πρόσφατων ταινιών του, ανάμεσα τους και το εξαιρετικά αδικημένο «Όνειρο της Κασσάνδρας» του 2007. Αλλά στην πραγματικότητα, δε θα μπορούσαμε να αναφέρουμε σ’ αυτές τις σελίδες τα κινηματογραφικά του κατορθώματα. Η λίστα είναι ατέλειωτη.

Κυκλοφορούσε πάντα με μια φωτογραφική κάμερα, περασμένη στο λαιμό του, ούτως ώστε να μπορεί ανά πάσα στιγμή να «αποτυπώνει» σε φιλμ τις μαγικές εκείνες στιγμές της καθημερινότητας μας, «επειδή η εικόνα με το iPhone δε μου αρέσει καθόλου.

Ταυτόχρονα όμως, αναζητούσε τα όρια του σε κάθε φιλμ, μέχρι το τέλος. «Σήμερα, το αμερικάνικο σινεμά έχει αλλάξει πολύ. Δεν το αναγνωρίζω πια, πίσω απ’ όλες αυτές τις εκρήξεις και τα ψηφιακά εφέ. Αναζητώ έναν άνθρωπο μέσα στο κάδρο. Και δεν βλέπω κανέναν. Πως θα επιστρέψουμε στο απαιτητικό σινεμά που μας ανέθρεψε;» δήλωνε μόλις τον περασμένο Νοέμβριο…