«Ο Ιανουάριος θα είναι αποφασιστικός μήνας»

Προκειμένου να περάσει, η συνταγματική αναθεώρηση που προωθεί η γαλλική κυβέρνηση χρειάζεται τις ψήφους των τριών πέμπτων των βουλευτών και γερουσιαστών. Φρανσουά Ολάντ και Μανουέλ Βαλς έχουν ουσιαστικά μπροστά τους έναν μήνα προκειμένου να πείσουν την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. «Η συζήτηση θα είναι τεταμένη, σίγουρα, αλλά στο τέλος θα υπάρξει πλειοψηφία και στα δύο Σώματα» διαβεβαίωνε τις προάλλες τη «Μοντ» στενός συνεργάτης του γάλλου προέδρου. «Ο Ιανουάριος θα είναι αποφασιστικός μήνας. Μόλις περάσουν οι γιορτές, οι βουλευτές και οι γερουσιαστές θα επιστρέψουν κοντά στους ψηφοφόρους τους. Και θα συνειδητοποιήσουν πως οι Γάλλοι κρατούν σκληρή θέση στο ζήτημα» προσέθετε.

Ως προς αυτό, έχει δίκιο. Παραμονή Πρωτοχρονιάς, νέα δημοσκόπηση έδειξε πως το 86% των πολιτών τάσσεται υπέρ της επέκτασης της αφαίρεσης της υπηκοότητας στους γεννημένους Γάλλους με διπλή υπηκοότητα που καταδικάζονται για τρομοκρατικές ενέργειες. Σε μια μάχη αρχών εναντίον συμβόλων (διότι όλοι συμφωνούν πως πρόκειται για ένα συμβολικό μέτρο, που ούτως ή άλλως θα εφαρμοζόταν σε λίγες περιπτώσεις), ο Φρανσουά Ολάντ μοιάζει να τοποθετεί, επί του παρόντος, την κοινή γνώμη πάνω από το κόμμα του. Για το «Πολίτικο», η εξήγηση είναι απλή: συνεχίζει να παίζει το προεδρικό χαρτί, «τα βάζει με την αριστερή πτέρυγα του κόμματός του προκειμένου να διαλύσει κάθε υποψία πως είναι μαλθακός σε ό,τι αφορά την τρομοκρατία και την ασφάλεια, με τις προεδρικές εκλογές του 2017 ενόψει».

Σύμφωνα πάντα με το «Πολίτικο», ο Ολάντ μπορεί να περάσει τη συνταγματική μεταρρύθμιση με τις ψήφους της Δεξιάς (ούτως ή άλλως τις χρειάζεται, κι εκείνη δύσκολα θα μπορούσε να την καταψηφίσει) και να μετατρέψει σε νίκη κάτι που υπό άλλες συνθήκες θα έμοιαζε με πολιτική ήττα. «Θα φανεί ως ένας ηγέτης υπεράνω κομμάτων, που δεν είναι έρμαιο της ιδεολογίας του κόμματός του και ενδιαφέρεται μόνο για το εθνικό συμφέρον» διαβεβαίωσε συνεργάτης του.

Η αλήθεια είναι πως αν ο Φρανσουά Ολάντ είχε κάνει πίσω στο θέμα, θα είχε κατηγορηθεί από τη Δεξιά, και την Ακροδεξιά φυσικά, πως βάζει το κόμμα του πάνω από το εθνικό συμφέρον. Και επειδή υπάρχει πάντα ο κίνδυνος νέων τρομοκρατικών επιθέσεων, δεν θέλει επ’ ουδενί να φανεί διστακτικός κατ’ οιονδήποτε τρόπο – γνωρίζει πως από αυτόν θα ζητήσουν τον λογαριασμό. Μιας και μπαίνουν ωστόσο συνεχώς στην εξίσωση οι προεδρικές εκλογές του 2017, προκειμένου να προκριθεί στον δεύτερο γύρο ο γάλλος πρόεδρος θα πρέπει να συσπειρώσει στο πλευρό του (δηλαδή να ξανακερδίσει) τον λαό της Αριστεράς. Και δεν είναι βέβαιο πως κάποιος που ξεκίνησε τη θητεία του υποσχόμενος δικαίωμα ψήφου στους ξένους στις τοπικές εκλογές και θέλει τέσσερα χρόνια αργότερα να στερήσει την υπηκοότητα από γεννημένους γάλλους πολίτες, δεν θα κληθεί να πληρώσει κάποιο τίμημα σε 16 μήνες από τώρα. Εκτός, βέβαια, για να γίνουμε και λίγο κυνικοί, και αν κερδίσει μέχρι τότε το στοίχημα της κάμψης της ανεργίας. Γιατί πρόσφατη δημοσκόπηση έδειξε πως αυτό εξακολουθεί να απασχολεί τους Γάλλους περισσότερο από καθετί άλλο. Τελικά, όλα, πάντα, καταλήγουν σε εκείνο το «είναι η οικονομία, ανόητε».