Πάνε για ψώνια στην Πλατεία

Σάββατο 19 Δεκεμβρίου. Μόλις ο ήλιος κρύβεται πίσω από τις πολυκατοικίες του Περιστερίου, το κρύο περονιάζει τα κόκαλα και ο αέρας σαρώνει. Αλλά το ίδιο δυνατός και γρήγορος σαν τον άνεμο είναι ώρες ώρες ο Ολιβιέ Μπουμάλ, παίκτης-δύναμη στις αντεπιθέσεις του Πανιωνίου στο παιχνίδι απέναντι στον Ατρόμητο. Κι ας μην έβαλε γκολ στη φάση του 72′ ο μεσοκυνηγός από το Καμερούν, κι ας μην είχε διάρκεια στην απόδοσή του, λες και σκεφτόταν μια μεταγραφή που ήδη συζητείτο για τα καλά. Λέγεται πως τότε ήταν η στιγμή του τελικού τσεκαρίσματος.

Οντως, λίγες ημέρες μετά, ο Μπουμάλ συμφώνησε με τον Παναθηναϊκό και μάλιστα με τη μορφή αγοράς, κάτι που φανερώνει πόσο ήθελαν οι Πράσινοι να εντάξουν στο δυναμικό τους έναν εξτρέμ ή, αν προτιμάτε, έναν παίκτη με χαρακτηριστικά την ταχύτητα και την ικανότητα να φεύγει από το πλάι, εξαπολύοντας δυνατά σουτ. Θα λέγαμε πως ο Μπουμάλ με τη μεταγραφή του σπάει τον «πρώτο λόγο» που είχε ο Ολυμπιακός εδώ και κάποια χρόνια σε καθετί «καλό» που κυκλοφορούσε στη Νέα Σμύρνη. Είναι δε χαρακτηριστικό πως νυν πρόεδρος του Πανιωνίου είναι ο πρώην γιατρός του Ολυμπιακού, ο ορθοπεδικός Χρήστος Δάρας, αλλά ο Μπουμάλ κατέληξε στον Παναθηναϊκό. Να πήγε πίσω ο Ολυμπιακός ή να έπαιξε ρόλο η παρουσία των άλλοτε Κυανέρυθρων Φύσσα και Βόκολου στα κοινά του Παναθηναϊκού; Μάλλον θα ήταν πρόωρο να ειπωθεί το παραμικρό για αλλαγή συσχετισμών, ωστόσο είναι απαραίτητο να δούμε ορισμένες παραμέτρους ή και ιστορίες από το παρελθόν που θα μας βοηθήσουν να διαβάσουμε καλύτερα την κατάσταση.

Ο ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ. Ο Πανιώνιος ανέκαθεν αποτελούσε ομάδα-τροφοδότη των ισχυρών. Και ποιος δεν έχει αποκτήσει παίκτη από τη Νέα Σμύρνη. Τι παικταράδες, αλήθεια, φόρεσαν τη φανέλα των δυνατών, με κορυφαίους στη λίστα την τριπλέτα που θα μπορούσε να θεωρηθεί η καλύτερη στην Ιστορία σε ό,τι αφορά την επιθετική γραμμή. Μαύρος στην ΑΕΚ, Αναστόπουλος στον Ολυμπιακό, Σαραβάκος στον Παναθηναϊκό. Ολοι έγραψαν Ιστορία, όλοι ξεχώρισαν και γοήτευσαν τους οπαδούς, όλοι έγιναν ινδάλματα. Δικαίως. Από τη δεκαετία του ’80 και δώθε, ο Παναθηναϊκός μάλλον είχε καλό κανάλι με τον Πανιώνιο και έφερνε στην Παιανία, τότε πράσινο άντρο, τα καλύτερα παιδιά των Κυανέρυθρων. Τον Μαραγκό, τον Φύσσα, τον Βόκολο, τον Λαγωνικάκη, τον Καπουράνη, τον Μάντζιο, τον Τζιόλη. Χωρίς να ματώνει οικονομικά ο Παναθηναϊκός, αν θέλουμε να είμαστε απολύτως ειλικρινείς. Ενας παίκτης τον οποίο απέκτησε έπειτα από μάχη ήταν ο Νίκος Σπυρόπουλος (2008), τη στιγμή που επίσης ο Ολυμπιακός ζητούσε αριστερό μπακ, προτού καταλήξει στον Λεονάρντο. Ηταν μια τουφεκιά της τιμής, καθόσον μετά, το δρομολόγιο Πανιώνιος – ΠΑΟ ακολούθησε μόνον ο Τάκης Σπυρόπουλος, παίκτης που δεν έκανε καριέρα στο Τριφύλλι.

Η ΑΕΚ είχε κι αυτή τις επιτυχίες της και έφερνε στη Νέα Φιλαδέλφεια παίκτες από τον Πανιώνιο, αν και ουδέποτε άφησε το στίγμα της σε επίπεδο καλών σχέσεων. Σκρέκης, Κοπιτσής, Μιρτσέκης, Ναλιτζής, Μάκος και κορυφαίος όλων ο Τζιμπούρ την εποχή των παχιών αγελάδων επί Ντέμη Νικολαΐδη. Μέχρι σήμερα και τους Αραβίδη, Κοντοέ, Ντούνη, Ανέστη, Λαμπρόπουλο, όχι ακριβώς βαριά χαρτιά. Οσο για τον Ολυμπιακό, μετά τους Αναστόπουλο και Τσιαντάκη, ακολούθησε περίοδος (μεταγραφικής) ανομβρίας και η πόρτα της Νέας Σμύρνης άνοιξε για τα καλά μετά το 2010 όταν και τα οικονομικά προβλήματα του Πανιωνίου βγήκαν στην επιφάνεια. Τα καλύτερα ταλέντα πήγαιναν στον Ρέντη. Ποιον να θυμηθούμε; Τον Μανιάτη; Τον Σιόβα; Τον Σάμαρη; Τον Κολοβό; Φυσικά, ούτε και στις ανωτέρω περιπτώσεις ο Πανιώνιος εισέπραττε το ποσό που θα ανέμενε για τόσο αξιόλογους παίκτες. Ο δε Ολυμπιακός, ακόμη και τον Αυλωνίτη πήρε στο Λιμάνι για να μην υποστεί (επικοινωνιακή) ήττα στην κόντρα με την ΑΕΚ πριν από κάποιους χειμώνες. Κι ας μην είχε απόλυτη ανάγκη τον σέντερ μπακ. Απλά, κυρίαρχος (και) στις εγχώριες μεταγραφικές υποθέσεις. Μόνος έπαιζε.