Ο γιος του εφημέριου, ο «θεός» της μέταλ

Οχι, δεν υπάρχει εύκολος τρόπος να πεις κάτι τέτοιο – η επίσημη ανακοίνωση της μπάντας έχει δίκιο. Ο Λέμι, η επίγεια ενσάρκωση της αψηφισιάς του ροκ εν ρολ, ο άνθρωπος που κάτω από τις στοργικές φαβορίτες του συμφιλίωνε παλιοροκάδες, πάνκηδες ή μεταλάδες, πέθανε σε ηλικία 70 ετών από καρκίνο, «εξαιρετικά επιθετικό», όπως και η μουσική του, διαγνωσμένο δύο μόλις μέρες πριν.

Το μοιραίο συνέβη στο σπίτι του στο Λος Αντζελες, ενώ έπαιζε ένα βιντεοπαιχνίδι που του είχε φάει άπειρα κέρματα όσο σύχναζε στο θρυλικό μπαρ Rainbow, γεγονός που μάλλον συμβάλλει στον μύθο του. Και τι μύθο: ακόμα και αν τα προβλήματα υγείας είχαν τα τελευταία χρόνια πολλαπλασιαστεί, ακόμα και αν εκείνος, προς μεγάλο εκνευρισμό του γιατρού του, τα αντιμετώπιζε αντικαθιστώντας το Jack Daniels με βότκα πορτοκάλι, ακόμα και αν ολόκληρες περιοδείες (ή και συναυλίες, όπως φανέρωσε πρόσφατα ένα συγκλονιστικό για τους φίλους βίντεο) έμεναν στη μέση, οι φαν δήλωναν μεταξύ αστείου και σοβαρού ότι ο Λέμι δεν θα πεθάνει ποτέ. Ενα από τα δεκάδες αστεία για αυτόν ακουγόταν στην ταινία «Airheads» του Μάικλ Λέμαν. «Ποιος κερδίζει σε έναν αγώνα μποξ μεταξύ του Λέμι και του θεού;» ρώταγε κάποιος. «Ο θεός;» απαντούσε ένας άλλος. «Λάθος. Ο Λέμι είναι ο θεός».

Ο ίδιος δεν αισθανόταν ακριβώς έτσι. Γεννημένος το 1945 στο Στάφορντσαϊρ ως Ιαν Κίλμιστερ, γιος ενός στρατιωτικού εφημέριου, πήρε σύμφωνα με μια φήμη το παρατσούκλι Λέμι από την εμμονή του στην τράκα – «lend me a quid» ακουγόταν να λέει διαρκώς με τεμπέλικη, βρετανική προφορά. Κιθάρα πρωτοέπιασε όταν μια μέρα στο σχολείο διαπίστωσε ότι το όργανο μαγνήτιζε τα κορίτσια κι αφού είδε τους Beatles να παίζουν στο Cavern, αφού διέπρεψε σαν τεχνικός του Τζίμι Χέντριξ, ήρθε η ώρα των Hawkwind. Καλοί και χρυσοί οι Βρετανοί με το διαστημικό ροκ τους, η «νοοτροπία» τους όμως ήταν εκ διαμέτρου αντίθετη από τη δική του: τελικά τον απέλυσαν γιατί εκείνος κατανάλωνε διεγερτικές αντί για κατασταλτικές ουσίες, εκλύοντας ενέργεια ανεξέλεγκτη. Οι Motörhead, ιδρυμένοι το 1975, έγιναν το κανάλι που θα την απορροφούσε και θα την εκτόξευε σε ένα κοινό κουρασμένο από την αυτάρεσκη βιρτουοζιτέ του progressive rock.

Οι κριτικοί θα τους χαρακτήριζαν χέβι μέταλ, ο Λέμι θα υπογράμμιζε τις επιρροές από Λιτλ Ρίτσαρντ και θα δήλωνε ότι κάνει καλύτερη παρέα με το πανκ κοινό. Δίσκοι όπως οι «Overkill», «Bomber» και «No sleep ’til Hammersmith» αποδείκνυαν ότι είχε δίκιο. Τραγούδια όπως τα «The chase is better than the catch», «Orgasmatron» και «Ace of spades», ομοίως.

ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. Το τελευταίο ήταν ίσως η αγαπημένη διασκευή και πολλών εγχώριων συγκροτημάτων, όταν ο σκληρός ήχος άρχιζε να κατακτά και την Ελλάδα. Οι Motörhead θα την επισκέπτονταν το 1988 στο Σπόρτιγκ, το 1990 και το 1998 στο Ρόδον ή το 2002 και το 2007 στον Λυκαβηττό – πληροφορίες τούς ήθελαν εδώ και το επόμενο καλοκαίρι. Οπως και σε κάθε χώρα με νέους που ήθελαν να τα βάλουν με εξουσίες ή να νιώσουν λίγο δυνατοί, ο Λέμι, με το εκκωφαντικό μπάσο, το υπερυψωμένο μικρόφωνο που ανάγκαζε το πιγούνι να σηκωθεί αγέρωχα, θα γινόταν κάτι σαν ο χαλαρός και ντρόμπρος «φίλος» που όλοι κάποτε χρειάζονται.

Εκανε χαβαλέ ακόμα και με το χαβαλεδιάρικο λάιφσταϊλ του (λέγεται ότι περιστασιακά, αντί για «Ace of spades», τραγουδούσε «Eight of spades», έτσι, για πλάκα), διατηρούσε συλλογή από παραφερνάλια του Γ’ Ράιχ (εξηγώντας σε ένα ντοκιμαντέρ του 2010 πολύ γλαφυρά γιατί αυτό δεν τον καθιστά φιλοναζί) ή κυκλοφορούσε απομνημονεύματα («White line fever») αντάξια για ροκ εποποιία. Μέσα στην ενίοτε ανώφελη ανεμελιά του ροκ εν ρολ ήταν «η χαρά της ζωής». Και συνεχίζει να είναι. «Ας ακούσουμε Motörhead στο τέρμα, Hawkwind στο τέρμα, τη μουσική του Λέμι στο τέρμα» κατέληγε η ανακοίνωση της μπάντας του. «Ας πιούμε μερικά ποτά. Ας πούμε ιστορίες. Ας γιορτάσουμε τη ζωή όσο δυνατά τη γιόρτασε αυτός ο αξιαγάπητος, υπέροχος άνθρωπος. Αυτό θα ήθελε κι ο ίδιος».