Από το Παρίσι με αγάπη

^«Βγαίνω με το πλεονέκτημα του επιθέτου μου. Αλλά αυτό έχω – τι να κάνω; Από την άλλη, με βαραίνει. Μου δημιουργεί ευθύνες. Δεν θέλω να κάνω κάτι που δεν θα ήταν αντάξιό του». Υπάρχει όμως και μια άλλη πιο γενναία παραδοχή της Κυβέλης Καστοριάδη, κόρης ενός από τους μεγαλύτερους στοχαστές του 20ού αιώνα. «Οι άνθρωποι με συμπαθούν χωρίς να με ξέρουν. Σε κάποιους αρκεί μόνο το όνομά μου για να σχηματίσουν καλή άποψη για μένα. Ξέρεις, έχω αντιμετωπίσει το εξής: σε ένα δείπνο όλο το βράδυ κάποιος να μη μου δίνει σημασία και όταν του πω το όνομά μου να αλλάζει τελείως συμπεριφορά απέναντί μου. Αυτό δεν είναι ούτε καλό ούτε κακό. Το έχω αποδεχθεί γιατί ξέρω ότι θα συμβαίνει πάντα».

Είναι ίσως μια εξήγηση γιατί άργησε να κρατήσει στα χέρια της τον δίσκο που κυκλοφορεί πλέον από τη Μικρή Αρκτο υπό τον τίτλο «Sous le ciel de Paris» (το τραγούδι που είπε πρώτη η Εντίτ Πιαφ και γνώρισε πολλές εκτελέσεις). Κάτω από τον ουρανό του Παρισιού, εκεί όπου γεννήθηκε το 1980. Η επιλογή των γαλλικών τραγουδιών άλλωστε αντιστοιχεί σε στιγμιότυπα από τη ζωή της. Ποιο σημείο αυτού του πίνακα έχει τα πιο έντονα χρώματα; «Ο πατέρας μου να κάθεται στο πιάνο και η μάνα μου να τραγουδά. Η αγάπη μου για τη μουσική δεν προκύπτει μόνο εξαιτίας του πατέρα μου αλλά και της μητέρας μου, η οποία έχει πάρα πολύ ωραία φωνή». Ο Κορνήλιος Καστοριάδης, θέλοντας να της μεταδώσει το πάθος του για τα βιβλία και τη μουσική, της χάριζε συχνά βιβλία και δίσκους στα γενέθλιά της. Αλλωστε ο ίδιος, όταν ήταν μικρός, ήθελε να γίνει συνθέτης και διευθυντής ορχήστρας και είχε ασχοληθεί σχετικά σοβαρά. Μπορούσε να γράφει μουσική και παρτιτούρες για ορχήστρα. Οπως περιγράφει η ίδια στη βιογραφία του πατέρα της που κυκλοφόρησε πριν από λίγες ημέρες («Καστοριάδης» του Φρανσουά Ντος, εκδ. Πόλις), «μία από τις φορές που είχα συγκινηθεί ιδιαίτερα ήταν όταν μου χάρισε έναν δίσκο με την Τίνα Τάρνερ, αν και αυτό το είδος της μουσικής δεν του ήταν καθόλου οικείο».

ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ. Η Κυβέλη θα σπουδάσει τελικά ελληνική φιλολογία, πιάνο και τσέμπαλο. Μια διαδρομή που κατέληξε στο πρόσφατο CD. «Η ιδέα ξεκίνησε από την Ντόρα Μπακοπούλου, φίλη της οικογένειας, την οποία ο πατέρας μου αγαπούσε πάρα πολύ, να κάνουμε έναν δίσκο με τραγούδια που υπάρχουν από την παιδική μου ηλικία και τα άκουσα με τη φωνή της μητέρας μου και τον πατέρα μου στο πιάνο». Επιμένει ότι όλα έχουν μια ξεχωριστή θέση, αλλά αγαπά πιο πολύ «το “Μonsieur William” των Λεό Φερέ και Ζαν Ροζέ Κοσιμόν που έλεγε ο πατέρας μου. Κάθε φορά που το έπαιζε τον παρακαλούσα να σταματήσει γιατί με τρομοκρατούσε. Οταν το άκουγα, έτρεχα να κρυφτώ στο δωμάτιό μου. Τώρα, όταν το τραγουδάω, μέσα μου γελάω. Είναι πολύ αστείο αν σκεφτείς ότι πριν από 25 χρόνια έκλαιγα».