«Για να εκφραστείς μουσικά χρειάζεται και να ζήσεις»

Η σκηνή στην ταινία «Χωρίς μέτρο» όπου ο δάσκαλος μουσικής πετάει στον μαθητή του – φιλόδοξο νεαρό ντράμερ της τζαζ – μια καρέκλα δεν είναι η μοναδική ένδειξη της απαιτητικής και σκληρής εκπαίδευσης που δέχεται. Οι ματωμένες μπαγκέτες πάνω στα τύμπανα ακτινογραφούν την ιδιότυπη σχέση με τον τελειομανή μέντορά του. Ο Αλέξανδρος Δράκος – Κτιστάκης παραδέχεται ότι αυτό αφορά μόνο τη μυθοπλασία του φιλμ. Δίπλα σε αυτό το – κινηματογραφικό – ψέμα υπάρχει μια μεγάλη αλήθεια: «Ο τρόπος που προσπαθεί ο δάσκαλος να βάλει όσο πιο πολύ βαθιά στη μουσική τον μαθητή. Αυτό το παιδί – ο ήρωας της ταινίας – για να γίνει όσο το δυνατόν καλύτερος χάνει τον ύπνο του, δεν έχει προσωπική ζωή!».

Και ο ίδιος βίωσε αυτά τα συναισθήματα αλλά κατάφερε να απεγκλωβιστεί από αυτόν τον σχεδόν αυτιστικό τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζε την τέχνη του. «Εκείνο που σε απελευθερώνει είναι ότι φθάνει η στιγμή που αντιλαμβάνεσαι ότι για να έχεις ουσιαστική και δημιουργική σχέση με αυτό που έχεις επιλέξει είναι να απελευθερωθείς και να ζήσεις. Υπήρξε μια περίοδος που δεν έβγαινα από το σπίτι αν δεν κατάφερνα να παίξω αυτό που ήθελα». Και συνεχίζει λέγοντας: «Επειτα συνειδητοποιείς ότι για να εκφραστείς θα πρέπει να έχεις συναισθήματα και εικόνες για να εκφράσεις και αυτό δεν σου το δίνει η εκπαίδευσή σου όσο άρτια και να είναι. Αυτό σου το προσφέρει η ζωή». Κάπως έτσι ο δεξιοτέχνης ντράμερ κρατά στα χέρια του το πρώτο του CD, με τίτλο «Tora», στο οποίο συνυπάρχουν τζαζ, ροκ, ποπ, έλεκτρο και παραδοσιακά ελληνικά μουσικά στοιχεία δίπλα στην προηχογραφημένη αφήγηση, στην ποίηση και στον λόγο (το κομμάτι «Sublove» ενσωματώνει το ποίημα του Μανόλη Αναγνωστάκη «Η αγάπη είναι φόβος»).

«Το “Tora”», λέει ο δημιουργός, «είναι το αποτέλεσμα των πεποιθήσεών μας, των προσδοκιών μας, όλων όσων έχουμε ζήσει. Η λέξη φαινομενικά αφορά το παρόν. Αλλά το τώρα διαμορφώνεται από τις καταγεγραμμένες εμπειρίες και τις ανησυχίες του χθες». Ποιες είναι αυτές; «Καταρχήν να μάθω καλύτερα τον εαυτό μου και να μπορέσω να αντιμετωπίσω τις αλήθειες που έχω μέσα μου. Δύσκολη και επώδυνη αυτή η διαδικασία. Υπάρχουν πράγματα που είναι δύσκολο να τα παραδεχθούμε και να τα αποδεχθούμε».

Ο συγκεντρωτισμός και η προσπάθεια να έχει τον πλήρη έλεγχο ήταν μερικά από εκείνα που έπρεπε να αντιμετωπίσει ο Αλέξανδρος Δράκος – Κτιστάκης όταν μπήκε σε αυτή την ατραπό. «Πολλές φορές η ανάγκη μου να έχω το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα με απομακρύνει από την απόλαυση εκείνης της στιγμής». Και ένα από τα βασικά της μουσικής είναι η δυνατότητα του μοιράσματος. «Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη στιγμή που ηχογραφούσαμε, αυτό το συναίσθημα αγάπης που δημιουργήθηκε ανάμεσά μας. Οταν αυτή η ροή γίνεται με τέτοιους όρους συμβαίνουν περίεργα πράγματα, σχεδόν συμπαντικά».

Το CD αυτό περιλαμβάνει κομμάτια – σταθμούς από τη ζωή του. Δεν ήταν όμως το συναίσθημα που καθοδηγούσε τη δημιουργία του γιατί όπως λέει: «Εγραφα την μελωδία και όταν τελείωνα συνειδητοποιούσα πώς αισθανόμουν». Αυτή η «παράκαμψη» της λογικής επιλογής ουσιαστικά τον κατεύθυνε και στο πώς να εκφραστεί. Με αυτόν τον τρόπο εξηγεί ότι απέφυγε να υποκύψει στους κανόνες της αγοράς. Ποιοι είναι αυτοί; «Ο,τι περικλείει η αέναη άλυτη εξίσωση που προσπαθούμε να λύσουμε: να εκφραστούμε καλλιτεχνικά αλλά και να είναι εμπορικό αυτό που κάνουμε».