Επιστροφές (χωρίς) καταστροφές

Θα μπορούσε να είναι μια σχέση – πολιτικού – πάθους. Ετσι όπως ήρθαν τα πράγματα, όμως, μοιάζει περισσότερο με σχέση ανεκπλήρωτη ή τουλάχιστον ανολοκλήρωτη. Ο Γιάννης Στουρνάρας προσήλθε την περασμένη Τρίτη, ύστερα από καθυστέρηση πέντε μηνών, στη Βουλή για τη γνωστή υπόθεση εξωδικαστικού συμβιβασμού της Siemens, που χρονολογείται από τη θητεία του στο υπουργείο Οικονομικών. Ωστόσο η Ζωή Κωνσταντοπούλου, η οποία πρωτοστάτησε στην κλήση του διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος – εξετάζοντας ακόμα και τη βίαιη προσαγωγή του – δεν ήταν εκεί. Οχι γιατί δεν είναι πια πρόεδρος της Βουλής αλλά γιατί δεν είναι καν βουλευτής.

Ο Στουρνάρας λοιπόν υπερασπίστηκε τα πεπραγμένα του, επιμένοντας ότι ήταν υποχρεωμένος να υπογράψει τη συμφωνία που είχε εγκρίνει το ελληνικό Κοινοβούλιο ήδη από τον Απρίλιο του 2012. Και δεν παρέλειψε να εκτοξεύσει τα βέλη του κατά της τέως προέδρου, τονίζοντας ότι «όπως σέβομαι τη Βουλή, απαιτώ να σέβονται και οι άλλοι την Τράπεζα της Ελλάδος» καθώς και ότι της είχε δώσει 10 ημερομηνίες, αλλά εκείνη δεν τον κάλεσε ποτέ. Η Κωνσταντοπούλου εκτονώθηκε στο twitter, κάνοντας λόγο για «ξέπλυμα Στουρνάρα» από την Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας και καταγγέλλοντας ως «ιθύνοντα» τον Πρωθυπουργό.  

ΜΙΑ ΠΑΛΙΑ ΑΛΗΘΕΙΑ. Η εμφάνιση του διοικητή πιθανότατα επιβεβαιώνει μια παλιά αλήθεια, ότι δηλαδή στην πολιτική – όπως και στη ζωή – συχνά κερδισμένος βγαίνει αυτός που δίνει χρόνο στον χρόνο. Παράλληλα συμβολίζει το τέλος μιας περιόδου θεσμικού ακτιβισμού της Βουλής των Ελλήνων.

Η Κωνσταντοπούλου αντιλαμβανόταν τον ρόλο του Κοινοβουλίου με ένα πνεύμα πιο φιλόδοξο και περισσότερο παρεμβατικό. Για παράδειγμα η κλήση Στουρνάρα, όπως και η Επιτροπή Αλήθειας για το Δημόσιο Χρέος – σ.σ.: στο πόρισμά της υπάρχουν συμπεράσματα και στοιχεία που θα μπορούσε να αξιοποιηθούν από την κυβέρνηση αν (ή όταν) αρχίσει η πολυπόθητη συζήτηση για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους – εξέφραζαν χειραφετημένη προσέγγιση στη λειτουργία της νομοθετικής εξουσίας – ακόμα κι αν κάποιοι την είδαν τότε ως έκτακτο Βουλευτοδικείο.

Η άνοδος του Νίκου Βούτση στον προεδρικό θώκο έδωσε τέλος σε αυτή τη φάση. Πλέον το Κοινοβούλιο έχει επανέλθει στον κλασικό του ρόλο, δηλαδή υπακούει στην μπαγκέτα της συμπολίτευσης την οποία υπηρετεί. Κάπως έτσι η ομαλοποίηση της συνύπαρξης του Γιάννη Στουρνάρα με το Μαξίμου – επισφραγίστηκε με το γεύμα με τον Αλέξη Τσίπρα στην Τράπεζα της Ελλάδος – συνιστά ευτυχή σύμπτωση που διευκολύνει μια ήπια διευθέτηση.

«ΓΙΑ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ». Κατά μία έννοια ο Στουρνάρας εκλήθη στη Βουλή για «τα μάτια του κόσμου», ώστε κανείς να μην μπορεί να πει ότι δεν έχει κληθεί! Προφάσεις εν αμαρτίαις; Περισσότερο πρόκειται για τήρηση προσχημάτων. Στην τελευταία συνεδρίαση της Επιτροπής Θεσμών, άλλωστε, ως νόμιμο αναγνώρισαν τον εξωδικαστικό συμβιβασμό όλα τα κόμματα – ακόμα κι αν παρεμβλήθηκαν κάμποσες αλληλοκατηγορίες μεταξύ τους – πλην της Χρυσής Αυγής.

Η καρδιά της υπόθεσης όμως χτυπά πολύ πιο μακριά από την υπογραφή του. Οπως με αφοπλιστική ειλικρίνεια παραδέχθηκε στη συνεδρίαση η πρόεδρος της Επιτροπής Θεσμών Τασία Χριστοδουλοπούλου, «είναι γεγονός ότι η Siemens έχει εμπλακεί σε όλους τους νευραλγικούς τομείς της χώρας. Ασχολούμαστε με τον εξωδικαστικό συμβιβασμό για να νιώθουμε ότι ως χώρα κάτι υπερασπιζόμαστε, επειδή δεν μπορούμε να μπούμε στην ουσία». Τουλάχιστον ξέρουμε πού βρισκόμαστε!