[Πίσω από την βιτρίνα] Σύμφωνο πολιτικής συμβίωσης

Δεν πρέπει να είναι πολύ σύνηθες για ένα κόμμα να ζητεί ονομαστική ψηφοφορία στη Βουλή και τελικά να απουσιάζει από τη διαδικασία το ένα τρίτο σχεδόν της δύναμής του. Αυτό συνέβη στη Νέα Δημοκρατία το βράδυ της ψήφισης του νομοσχεδίου για την επέκταση του συμφώνου συμβίωσης στα ομόφυλα ζευγάρια. Είχαν προηγηθεί έντονες ζυμώσεις μεταξύ των βουλευτών που επέμεναν μέχρι τέλους στη σκληρή γραμμή του «όχι» απέναντι στο σχέδιο νόμου, αλλά και οι σοβαρές ενστάσεις από την Ντόρα Μπακογιάννη που διεμήνυε ότι η Νέα Δημοκρατία θα πρέπει να αποφασίσει εάν στα ζητήματα αυτά θα ευθυγραμμιστεί με τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κεντροδεξιά κόμματα ή θα συντάσσεται με τη Χρυσή Αυγή.

Ολα αυτά συνέβησαν δυο μόλις βράδια μετά την εσωκομματική διαδικασία της Κυριακής, όπου ο σκληρός πυρήνας του κόμματος έδωσε μια πρώτη απάντηση αναφορικά με το ιδεολογικό στίγμα της Νέας Δημοκρατίας: ένα 70% των ψηφοφόρων της φάνηκε να απορρίπτει τις δεξιές υποψηφιότητες Τζιτζικώστα και Γεωργιάδη και να προκρίνει τις πιο μετριοπαθείς, κεντροδεξιές επιλογές Μεϊμαράκη και Μητσοτάκη. Σε ένα δεύτερο επίπεδο, η επιλογή των νεοδημοκρατών να μην αμφισβητήσουν την κεντρική πολιτική επιλογή του καλοκαιριού για συναίνεση στα πολιτικά στοιχειώδη, ακόμη κι αν αυτό δεν αποτέλεσε αντικείμενο της εσωκομματικής διαμάχης, ιχνογραφεί μια τάση επαναφοράς της γαλάζιας παράταξης στο κέντρο του πολιτικού φάσματος.

Η ψηφοφορία για το σύμφωνο συμβίωσης ανέδειξε όμως για άλλη μια φορά τις ξεκάθαρες ιδεολογικές διαχωριστικές γραμμές της Νέας Δημοκρατίας που συνυπάρχουν διαχρονικά μέσα στο κόμμα. Ακόμη κι αν στην πορεία του χρόνου πολλά ακροδεξιά στοιχεία κατέβηκαν από το γαλάζιο τρενάκι, η παράταξη εξακολουθεί να ενθυλακώνει συντηρητικούς, λαϊκιστές και φιλελευθέρους κάτω από τον ενοποιητικό μανδύα της εξουσίας ή της προοπτικής ανάληψής της. Πίσω από αυτή την παραδοχή κρύβεται ίσως και η απάντηση για το κεντρικό πολιτικό δίλημμα του δεύτερου γύρου των εσωκομματικών εκλογών.

Η αναμέτρηση της 10ης Ιανουαρίου θα έχει χαρακτηριστικά κόντρας καραμανλικών – μητσοτακικών που φαίνεται να ευνοεί τον Μεϊμαράκη, αλλά δεν θα είναι η μόνη. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα επιχειρήσει να θέσει δυναμικά το δίλημμα του πρωθυπουργήσιμου υποψηφίου, αλλά και να επενδύσει στο θετικό momentum της εκλογικής του καταγραφής που επετεύχθη με τον σκληρό κομματικό μηχανισμό απέναντι. Λογικά αυτός που θα επιβάλει το κεντρικό δίλημμα των εκλογών θα είναι και ο νικητής τους. Αυτή η εκλογική μάχη πάντως δεν ξεκινά ακριβώς από το μηδέν, υπό την έννοια ότι λίγο – πολύ είναι ξεκάθαρα οι συμμαχίες, οι κομματικές στηρίξεις αλλά και το εκλογικό σώμα, που έδειξε στην πρώτη φάση να προτιμά τη σιγουριά της σκληρής κομματικής επιλογής. Το δίλημμα των ψηφοφόρων είναι δηλαδή περισσότερο υπαρξιακό ή ενωτικό και λιγότερο υπερβατικό – το πιστοποιούν και οι δημοσκόποι που μέτρησαν ποιοτικά στοιχεία πριν από τις πρώτες εκλογές. Αλλωστε στη Νέα Δημοκρατία, πολύ πριν διχαστούν στη Βουλή για τα δικαιώματα των ομόφυλων ζευγαριών, έχουν υπογράψει ένα διαχρονικό σύμφωνο πολιτικής συμβίωσης. Οι εκλογές, πάντως, συχνά κρύβουν εκπλήξεις.