[Στερεότυπα] Αυτοί που τόλμησαν κι αυτοί που κρύφτηκαν

Η ψήφιση του συμφώνου συμβίωσης, με δεδομένες την κατάσταση της ελληνικής κοινωνίας, τις προκαταλήψεις της, την ιδεοληπτική αντιμετώπιση των μειοψηφιών από μια απολιτική μεταπολιτευτική κουλτούρα της πλειοψηφίας, είναι μεγάλο κατόρθωμα – το οποίο, καταρχήν, χρειάζεται να επιμεριστεί σε συγκεκριμένα πρόσωπα.

Ενα από τα πρόσωπα αυτά είναι ο ακτιβιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων Γρηγόρης Βαλλιανάτος. Ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο έπαιξε η προσφυγή του, μαζί με αρκετούς άλλους έλληνες πολίτες, στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ). Η καταδίκη της χώρας μας και η απόφαση με την κωδική ονομασία «Υπόθεση Βαλλιανάτος και Λοιποί κατά Ελλάδας», μαζί με το σκεπτικό πως η σταθερή συμβίωση των ομόφυλων ζευγαριών αποτελεί μορφή οικογενειακής ζωής η οποία προστατεύεται από το άρθρο 8 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) και άρα υπάρχει συμβατική υποχρέωση των ευρωπαϊκών χωρών να παράσχουν στα ζευγάρια αυτά νομική αναγνώριση και προστασία, επέσπευσαν τις διαδικασίες. Αλλά αν ο γενικός γραμματέας Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Κωστής Παπαϊωάννου δεν αναλάμβανε πρωτοβουλίες, ίσως τα πράγματα να είχαν καθυστερήσει κι άλλο – ή ίσως η γνωστή κωλυσιεργία να σκέπαζε ακόμα μία φορά και τα αιτήματα και την υποχρέωση της χώρας να προσαρμόσει τη νομοθεσία της σε θέματα δικαιωμάτων.

Αν η κοινωνία των πολιτών ανταποκρίθηκε με μαχητικότητα και αξιοπρέπεια στην ανάγκη εκσυγχρονισμού του οικογενειακού δικαίου της χώρας, δεν θα έλεγε κανείς το ίδιο για τους βουλευτές. Στη διάρκεια της κοινοβουλευτικής διαδικασίας ακούστηκαν πρωτοφανείς χυδαιότητες – ακόμα και από βουλευτές των ΑΝΕΛ, εταίρων της κυβέρνησης, ορισμένοι εκ των οποίων μίλησαν σαν χρυσαυγίτες.

Αλλά το χειρότερο ήταν ότι πολλοί βουλευτές επέλεξαν να φυγομαχήσουν. Η Φώφη Γεννηματά, που απείχε, φρόντισε χθες με μηνύματά της στο twitter να δηλώσει τη χαρά της και τη συμφωνία της με την ψήφιση του νόμου. Ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης, ωστόσο, σε αντίθεση, ούτε φωνή ούτε ακρόαση. Ο άνθρωπος που θέλει να ηγηθεί της ΝΔ, υποτίθεται του κατεξοχήν ευρωπαϊστικού κόμματος, επέλεξε την τακτική της φυγομαχίας και δεν βρέθηκε στη Βουλή να πάρει δημοσίως θέση για ένα ζήτημα δικαιωμάτων που έχει θέσει εκ των πραγμάτων ο δυτικός πολιτισμός – σε αντίθεση με τον αντίπαλό του για την αρχηγία του κόμματος Κυριάκο Μητσοτάκη.

Αλλά τι είδους Ευρωπαίος είναι ένας υποψήφιος πολιτικός αρχηγός μιας μεγάλης, πολυσυλλεκτικής ευρωπαϊκής παράταξης που προτιμά, αντί να στηρίξει τα βασικά δικαιώματα μιας μεγάλης κοινωνικής μειονότητας, να αλληθωρίζει προς το παγκάρι μιας οπισθοδρομικής και υποκριτικής Εκκλησίας απλώς επειδή κρύβει μέσα ψήφους;

Η αναμέτρηση μιας ανοιχτής κοινωνίας με τους «ταυτοτικούς» της απομόνωσης (όπως θα τους έλεγε ο Μισέλ Ουελμπέκ) συνεχίζεται. Αλλά η απομόνωση είναι αγοραφοβία, δυστυχία.