Ο Έλβις σε κρουαζιερόπλοιο

Ο Έλβις Πρίσλεϊ έχει υποφέρει από αυτά και για έναν έξτρα λόγο: από το 1977 κι έπειτα, η εταιρεία του RCA άρχισε να κυκλοφορεί απανωτά συλλογές που δεν είχαν πάντοτε καλλιτεχνική αξία. Τέτοια ήταν η περίπτωση του «A Canadian tribute», με τραγούδια καναδών μουσικών που είχε ηχογραφήσει ο «Βασιλιάς». Τέτοια και του «Elvis sings for children and grownups too». Το πιο πρόσφατο «Christmas Duets», μια συγκόλληση των φωνητικών του με νέους ερμηνευτές της country ή της gospel, δεν τα είχε πάει πολύ καλύτερα.

Ανήκει άραγε στην ίδια κατηγορία και το «If I can dream – Elvis Presley with the Royal Philarmonic Orchestra»; Τεχνικά, ναι. Από άποψη περιεχομένου, επίσης δεν φαίνεται να έχει διάθεση ριζοσπαστική. Παλιά σουξέ, από διάφορες εποχές συμπληρώνονται από τις μελωδίες της Βασιλικής Φιλαρμονικής του Λονδίνου, με πιο ξεκάθαρο στόχο, να αποκτήσουν κύρος ή μεγαλείο που υποτίθεται ότι στερούνται. Το «An American trilogy» διαθέτει και μια νέα κιθάρα δια χειρός Duanne Eddy, ενώ το «It’s now or never» συνοδεύεται από τα οπερετικά φωνητικά των Il Volo.

Τα μπιχλιμπίδια όμως των εγχόρδων στο «Burning love», δεν κάνουν το άσμα πιο καυτό. Η απλότητα του «Love me tender» ή ακόμα καλύτερα του «Fever», πλήττεται από την αχρείαστη πολυτέλεια που συνιστούν εξήντα επιπλέον μουσικοί ή ένα ντουέτο με το στανιό με τον Michael Bublé. Το «In the Ghetto» είναι ήδη τόσο πλήρες, που δεν αξίζει (και όχι «δεν πρέπει») να πειραχτεί. Πάλι καλά που τα «You’ve lost that loving feeling» και «Can’t help falling in love» μοιάζουν να κολακεύονται. Ακόμα και αν αυτό σημαίνει ότι ενίοτε μοιάζει βγαλμένο από αίθουσα χορού σε κρουαζιέρα με βαθύπλουτους επιβάτες, ευτυχώς που ηχητικά το σύνολο είναι ενιαίο.

Κατά τα άλλα, ίσως εκείνη η διάθεση του όλου εγχειρήματος που λέγαμε, να παραβλέπει πως ο Βασιλιάς είχε έτσι κι αλλιώς μια μικρή τάση προς την υπερβολή. Ίσως η κεντρική ιδέα του άλμπουμ, όπως φαίνεται στο σημείωμα της Πρισίλα Πρίσλεϊ από το ένθετο βιβλιαράκι του CD, να είναι η ανάγκη να ραφιναριστεί κάποιος που δεν το πολυχρειάζεται: «θα ήθελα ο κόσμος να γνωρίζει ότι ο Έλβις ήταν πολλά περισσότερα από το rock’n’roll», γράφει η επιβλέπουσα της περιουσίας του -«η δισκοθήκη του περιλάμβανε κυκλοφορίες από τη Φιλαρμονική της Βοστόνης, του Σικάγο, τον Μπετόβεν, τον Μότσαρτ και τον Μπραμς, μέχρι country, gospel, crooners, χορωδιακά γκρουπ και μπαλάντες».

Από την άλλη, μπορεί ανάγκη να είναι ο εκσυγχρονισμός: «είμαι μπερδεμένη για το που κατευθύνεται η μουσική βιομηχανία» έλεγε η χήρα του ανδρός σε μια συνέντευξή της. «Χάνουμε τις εταιρείες μας. Τα social media έχουν μπει στο παιχνίδι, το youtube, το iTunes -όλα είναι πολύ συγκεχυμένα. Χρόνια πριν, δεν ανακατευόσουν με τη μουσική ενός δημιουργού. Δεν την άγγιζες. Την άφηνες στην ησυχία της. Πλέον, οι DJ ανακατεύουν τη μουσική, τους καλλιτέχνες, τα τραγούδια. Πρέπει λοιπόν να κρατήσουμε τον Έλβις επίκαιρο».