Η Δύναμη ήταν μαζί τους

«Star Wars: Η Δύναμη ξυπνάει»: Για πολλούς, το μεγάλο κινηματογραφικό γεγονός της χρονιάς. Απολύτως λογικό για το έκτο σίκουελ της εποποιίας του Τζορτζ Λούκας που επανέφερε στο Χόλιγουντ των 70s αυτόν ακριβώς τον θεσμό: της ταινίας που η κατασκευή της η ίδια και το μέγεθός της την καθιστούν γεγονός – όπως παλαιότερα συνέβαινε με τον «Μπεν Χουρ», για παράδειγμα. Οι ιστορίες άλλωστε είναι λίγο – πολύ γνωστές: Ολοι ξέρουμε πως η βασική ιδέα του Λούκας ήταν το στήσιμο ενός μύθου που θα μπορούσε πάνω του να στηθεί μια τεράστια σε μάκρος – και ιδιαιτέρως προσοδοφόρα – αφήγηση, αυτό όμως που κατορθώνει εδώ ο Τζέι Τζέι Εϊμπρααμς, ένας σκηνοθέτης του οποίου τη δουλειά δεν συμπαθώ και τόσο, είναι να αναδείξει όλα εκείνα που μας γοήτευσαν στο πρώτο φιλμ.

Με άλλα λόγια, το «The Force awakens» είναι εξίσου σίκουελ όσο και ριμέικ, κι ας είναι υποχρεωμένοι οι παραγωγοί να εξαργυρώσουν τις επιταγές της πολιτικής ορθότητας τοποθετώντας στους πρώτους ρόλους εδώ έναν Αφροαμερικανό (Τζον Μπογέγκα) και μια γυναίκα (Ντέιζι Ρίντλεϊ) – η ουσία δεν χάνεται. Και πώς να χαθεί όταν αυτός που κλέβει την παράσταση με ευκολία είναι ο 73χρονος Χάρισον Φορντ! Στο νέο αυτό φιλμ λοιπόν, οι – ανανεωμένες! – σκοτεινές δυνάμεις της Αυτοκρατορίας αναζητούν τον Λουκ Σκάιγουοκερ, τον τελευταίο ζωντανό Τζεντάι. Ομοίως και η Αντίσταση, για λογαριασμό της οποίας καταλήγει να δρα ένας αποσπασμένος πιλότος.

Το πραγματικό στόρι όμως θα μπορούσε να είναι αυτό του ξεμπροστιάσματος ενός απολύτως κυνικού κατασκευαστή εικόνων – και εννοώ τον Λούκας! Γιατί η απόσταση που χωρίζει το νέο «Star Wars» από τα τρία φρικώδη φιλμ που προηγήθηκαν είναι γιγαντιαία. Οχι επειδή τα ειδικά εφέ εδώ είναι καλύτερα (που είναι), ούτε επειδή οι ερμηνείες παραπέμπουν περισσότερο σε ένα καλό γουέστερν (όπως ακριβώς στο πρώτο φιλμ), αλλά επειδή ο Εϊμπρααμς αγαπά αυτόν τον μύθο. Την αγάπη αυτή εισπράττουμε και αυτή είναι που μας κερδίζει στο τέλος. Οχι πως το θέαμα ενός μεσήλικου Λουκ Σκαϊγουόκερ δεν είναι σπαραξοκάρδιο από μόνο του.

Βαθμοί: 7

«Joy»: Τρίτη κατά σειρά συνεργασία με την Τζένιφερ Λόρενς για τον Ντέιβιντ Ο’Ράσελ, που εδώ υπογράφει ίσως την πιο αδύναμη ταινία της καριέρας του, εξιστορώντας την αληθινή ιστορία της εφευρέτριας Τζόι Μαγκάνο που αντιμετωπίζει τον αμείλικτο κόσμο του εμπορίου, το χάος της οικογένειας και τα μυστήρια της δημιουργίας σε ένα πρόχειρα δομημένο φιλμ, όπου το κοινωνικό δράμα φλερτάρει με τη σαπουνόπερα αλλά και την έξυπνη, «ανεξάρτητη» κομεντί. Στο τέλος απομένει μια τρύπα στο νερό, αλλά ο Ρόμπερτ ντε Νίρο έχει πολλή πλάκα.

Βαθμοί: 4

«Η μητέρα μου»: Η Μαργαρίτα χάνει τη μητέρα της. Μέρα με τη μέρα, τη βρίσκει όλο και πιο άρρωστη. Στο πλευρό και των δύο, ο αδελφός της, ο Τζιοβάνι. Συμπαραστέκονται ο ένας στον άλλο – αλλά οι μεταξύ τους δεσμοί δεν έχουν ισχυροποιηθεί ακόμα (μπορεί και ποτέ, είναι ήδη μιας κάποιας ηλικίας). Η Μαργαρίτα επίσης είναι και σκηνοθέτις: έχει αναλάβει να σκηνοθετήσει μια ταινία με πρωταγωνιστή έναν πρώην διάσημο, νυν ξεπεσμένο αμερικανό ηθοποιό, που ξεχνάει διαρκώς τα λόγια του. Και όταν πέφτει η νύχτα, μακριά από τα γυρίσματα, η Μαργαρίτα προσπαθεί να βάλει τα συναισθήματά της σε μια τάξη, παρά την αρρώστια της μητέρας και την καλπάζουσα εφηβεία της κόρης της. 
Πριν πέσουμε στα «βαριά», ας αναφερθούμε λίγο στις επιδόσεις του Τζον Τορτούρο, που προκαλούν εμφράγματα από τα γέλια. Ενσαρκώνοντας έναν σχεδόν σχιζοειδή χαρακτήρα που τσακώνεται με τους πάντες, αναφέρεται διαρκώς στην (ανύπαρκτη) συνεργασία του με τον Στάνλεϊ Κιούμπρικ και, στην τελική του εμφάνιση, χορεύει με θεαματική ευλυγισία σε μια σεκάνς ανθολογίας, ο Τορτούρο κατορθώνει να στήσει μια «κλινική» περίπτωση ήρωα που παραμένει αξιαγάπητος παρ’ όλα τα κουσούρια του (η σεναριακή πένα του Μορέτι έχει λειτουργήσει και εδώ). Ερμηνευτικά όμως, η ταινία ανήκει στη Μαργαρίτα Μπάι που υποδύεται με διακριτικότητα μια γυναίκα στα πρόθυρα υπαρξιακής κρίσης. Εδώ ο Μορέτι αφοσιώνεται στην ισχυρή απόδοση του συναισθήματος. Οι διάλογοι με τη μητέρα στο κρεβάτι του νοσοκομείου. Οι αναμνήσεις των μαθητών της. Οι φόβοι τους – μια πλήρης τοιχογραφία της συναισθηματικής δίνης που ριζώνει στη ρουτίνα, στην καθημερινότητα. 
Με άλλα λόγια, η νέα ταινία του Νάνι Μορέτι είναι μια «μικρή» ταινία για τις μεγάλες συγκινήσεις αυτής της ζωής, με το δράμα και την κωμωδία να εμφανίζονται στις πιο αυτοσχέδιες στιγμές της. Είναι αυτές οι στιγμές, λένε, που αφήνουν πίσω τους μια μικρή αλήθεια που εγγράφεται μέσα μας, σιωπηλά, και ανεξίτηλα. Ο Μορέτι πρέπει να συμφωνεί: γεγονότα ασήμαντα, περιστασιακά, φιλμογραφούνται με τρομερή ακρίβεια – αλλά ταυτόχρονα και με μεγάλη σεμνότητα. Και ο σπουδαίος ιταλός σκηνοθέτης επιλέγει την αυτοσυγκράτηση από τον μελοδραματισμό, αναβιώνοντας τη μεγάλη δραματική ιταλική κωμωδία, εκείνη που επικράτησε κατά τη διάρκεια της χρυσής εποχής του ιταλικού κινηματογράφου.
Βαθμοί: 9

«Point break»: Ριμέικ μιας παλαιότερης επιτυχίας της Κάθριν Μπίγκελοου με Κιάνου Ριβς και Πάτρικ Σουέιζι, «ανανεωμένο» με όλα τα υπερεντυπωσιακά stunts της πρώτης ταινίας να επαναλαμβάνονται από ψηφιακούς ηθοποιούς σε σκληρές συνθήκες ηλεκτρονικών υπολογιστών – και ποιος νοιάζεται για την ίντριγκα; Οπου μια σειρά από εντυπωσιακά ριψοκίνδυνες ληστείες προβληματίζουν έντονα την ηγεσία του FBI, η οποία αποφασίζει να στείλει έναν πράκτορά της, πρώην «ψυχάκια» της αδρεναλίνης, υπαίτιο για τον θάνατο ενός κολλητού του, ούτως ώστε να τις διερευνήσει περαιτέρω.
Βαθμοί: 3