Κραυγές και ψίθυροι] Να ντύσουμε τους γυμνούς

Εμφανίστηκε ως περιστασιακό φαινόμενο λίγο πριν εκπνεύσει η προηγούμενη χιλιετία. Η ταμπέλα του γράφει made in USA. Γρήγορα όμως εξαπλώθηκε διεθνώς με ρυθμούς επιδημίας. Και στα καθ’ ημάς έχει γίνει πλέον παράδοση, άνευ ουσίας και περιεχομένου, που χρησιμεύει ως άλλοθι για τη μεταξύ μας κατανάλωση ενός glorified τίποτα. Μιλάω για τη συνήθεια που έγινε λατρεία, το να φωτογραφίζονται δηλαδή γυμνοί κάποιοι κατ’ επίφαση διάσημοι με την πρόφαση του «καλού σκοπού». Αρχικά ο σκοπός αυτός ήταν ο αγώνας κατά του AIDS. Αργότερα όμως εξαπλώθηκε σε όλη την ασαφή επικράτεια της φιλανθρωπίας.

Πώς πλήττεται όμως το AIDS από το γυμνό πόδι μιας τηλεπαρουσιάστριας που ξεπροβάλλει μέσα από τις σαπουνάδες με αισθητική διαφήμισης αφρόλουτρου των sixties και αναγωγή σε συνειδητότητα αμοιβάδας; Που, σημειωτέον, το μάκρος της φούστας της στις δημόσιες εμφανίσεις της τερματίζει πολύ πιο ψηλά από το zero point της σαπουνάδας. Γιατί θα ευαισθητοποιηθώ για τη νόσο, ή για το οτιδήποτε, βλέποντας τη Ραχήλ Μακρή να με θωρεί με αυτήν την έκφραση – παραχάραξη χαμόγελου πίσω από τον γυμνό της ώμο. Πώς είπατε; Κάποιες φωτογραφίες πωλούνται έναντι συμβολικού ποσού για να συγκεντρωθούν χρήματα; Ποιος θα πληρώσει για να αγοράσει την ημίγυμνη (γιατί περί αυτού πρόκειται) φωτογραφία θηλυκών και αρσενικών παλαίμαχων πιν απ που τσιτσιδώνονται κατά συρροή και εξακολούθηση σε παραλίες, κάμερες και περιοδικά; Γιατί να μη δώσει τα χρήματα κατευθείαν στον αναξιοπαθούντα και χρειάζεται τη διαμεσολάβηση του μηρού μιας κάποιας κυρίας Μπουλέ ή Σολωμού; Να θεωρήσω ως τελευταίο καταφύγιο της επικοινωνιακής λογικής τη ρεαλιστική απεικόνιση της γυμνής σάρκας; Πλάκα κάνουμε; Χωρίς ρούχα η σάρκα, αλλά «επενδεδυμένη» με βαρύ photoshop που εξαφανίζει αφαλούς, μασχάλες, πατούσες. Και βέβαια τυλιγμένη στον μανδύα του ναρκισσισμού που προσπαθώντας να κρύψει τις αιτίες αποκαλύπτει ξεδιάντροπα τις προθέσεις. Εξάλλου, ο Μάρκ Τουέιν έχει πει ότι τα ρούχα κάνουν τον άνθρωπο, υπό την έννοια ότι καταδεικνύουν την αισθητική και την προσωπικότητά του. Και ότι οι γυμνοί άνθρωποι έχουν μηδαμινή επιρροή στην κοινωνία.

Στο έργο «Να ντύσουμε τους γυμνούς» ο Λουίτζι Πιραντέλο ανατέμνει την υποκειμενικότητα της αλήθειας. Και η ηρωίδα του, η Ερσίλια Ντρέι που είναι κοινωνικά «γυμνή», θέλει «να φτιάξει ένα όμορφο ρούχο, όχι για να ζήσει, αλλά για να πεθάνει μ’ αυτό». Η αλήθεια του φαινομένου «γυμνός για καλό σκοπό» κρύβεται στον νεοπουριτανισμό της εποχής μας που έχει αναγάγει τη γύμνια σε επικοινωνιακό επίτευγμα. Και σε αντίθεση με την πιραντελική Ερσίλια, οι δικοί μας θεωρώ ότι δικαιώνουν, έστω και συμβολικά, την παροιμία «έμαθαν ξεβράκωτοι και ντρέπονται ντυμένοι».