[Διαστάσεις] Και ο ΣΥΡΙΖΑ άλλαξε πλευρό

Το γεγονός του Σαββατοκύριακου είναι χωρίς αμφιβολία η εκλογή προέδρου στη Νέα Δημοκρατία, μια διαδικασία που απέκτησε πρόσθετο ενδιαφέρον μετά την άμεση ανάμειξη Λαζόπουλου και την έμμεση ανάμειξη Καραμανλή. Αλλά εμένα θα μου επιτρέψετε να μείνω σε πιο γνώριμα εδάφη. Οχι επειδή οι διεργασίες στην Κεντροαριστερά έχουν λιγότερη ίντριγκα. Αλλά ακριβώς επειδή μπορεί και να έχουν περισσότερη.

Με την έννοια αυτή, και – εννοείται – με πλήρη επίγνωση των μεγεθών, δύο είναι τα πρόσωπα της εβδομάδας: ο Ζαν-Κριστόφ Καμπαντελίς και η Φώφη Γεννηματά. Ο πρώτος, μετά την ολοκλήρωση των περιφερειακών εκλογών στη χώρα του, είχε μια δαιμόνια ιδέα: την ένωση της Αριστεράς. Εντάξει, δεν είναι κάτι ριζοσπαστικό ούτε κάτι πρωτότυπο, το είχε κάνει και ο Φρανσουά Μιτεράν, μαζί με το άλλο κόλπο που είχε μηχανευτεί, την υπόγεια ενίσχυση της Ακροδεξιάς ώστε να  πληγεί ο βασικός του αντίπαλος, η Δεξιά. Η πρωτοβουλία παραμένει όμως ενδιαφέρουσα, ιδιαίτερα σε μια εποχή που ο Φρανκενστάιν έχει ξεφύγει από τα χέρια του δημιουργού του και απειλεί να καταβροχθίσει όλο τον κόσμο.

Ο γραμματέας του PS θέλει ουσιαστικά να επαναλάβει το πείραμα της Ελιάς, που έγινε στην Ιταλία τη δεκαετία του ’90. Η γαλλική εκδοχή της Ελιάς θα λέγεται Λαϊκή Συμμαχία και, όπως εκείνη, δεν θα περιλαμβάνει τους σκληρούς κομμουνιστές. Τα κόμματα θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν, ενταγμένα όμως σ’ ένα δίκτυο πολιτών, συνδικαλιστών και συλλογικών κινήσεων. Ενα δημοκρατικό μπλοκ με πυρήνα τους Σοσιαλιστές απέναντι σ’ ένα μπλοκ εξτρεμιστών: αυτό είναι το όραμα του Ζαν-Κριστόφ από τη Μυτιλήνη. Και η Δεξιά κατακερματισμένη, αδύναμη, ξεπερασμένη.

Το όραμα της Φώφης από τους Αμπελοκήπους δεν είναι πολύ διαφορετικό. Τη δική της Ελιά την έχει δημιουργήσει ήδη και την έχει βαφτίσει Δημοκρατική Συμπαράταξη. Αλλά είναι η σκιά της παρέας του Πρόντι και του Ντ’ Αλέμα. Δεν διεκδικεί την εξουσία, παρά μόνο ένα μικρό κομμάτι της πίτας. Και δεν μπορεί να θέσει όρους, ιδιαίτερα μάλιστα όταν το κάνει από την αντιμνημονιακή πλευρά. Ακούγοντας την πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ να βροντοφωνάζει την Τετάρτη στο Σπόρτιγκ τα τέσσερα «όχι» της παράταξής της (στη μείωση των συντάξεων, την υπερφορολόγηση των αγροτών, τις ομαδικές απολύσεις στον ιδιωτικό τομέα και τους πλειστηριασμούς α’ κατοικίας), η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ άλλαξε ενοχλημένη πλευρό.

Οταν ο Καμπαντελίς ρωτήθηκε πώς θα ενώσει τις Αριστερές της Γαλλίας (για να θυμηθούμε το ομότιτλο βιβλίο του Ζακ Ζιλιάρ που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Πόλις), απάντησε ότι δεν έχει δα να κάνει και με το Podemos, ούτε με τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά με την Αριστερά της Αριστεράς που στις περιφερειακές εκλογές έφερε ένα κακό αποτέλεσμα. Με άλλα λόγια, μπορείς να καλέσεις κάτω από τις φτερούγες σου μόνο εκείνους που τα πήγαν χειρότερα από σένα. Αν εξαιρεθεί λοιπόν το ΚΚΕ, η Φώφη Γεννηματά θα μπορούσε να απευθυνθεί μόνο στο Ποτάμι – το οποίο όμως αρνείται πεισματικά μια τέτοια συνεργασία.

Τώρα που το ξανασκέφτομαι, οι διεργασίες στην Κεντροδεξιά ίσως τελικά να έχουν περισσότερο ψωμί.