[Στην ανάπαυλα] Τα Ελληνικά Επίκαιρα παρουσιάζουν

Ακούω στο ραδιόφωνο τον Μαχαιρίτσα, «αγάπη» τραγουδάει, «χώρα» ακούω εγώ.

Επιασα τον εαυτό μου να μουρμουρίζει βλέποντας Ειδήσεις.

«Δεν είναι χώρα αυτό που ζούμε

είναι σου λέω πανικός

ένας μικρός Τιτανικός

και θα ‘ναι θαύμα αν σωθούμε».

Βέβαια το «μικρός» με στενεύει λίγο στη μανικοκόλληση,  αλλά έτσι όπως πάνε θα μου το φαρδύνουνε κι άλλο το μανίκι.

Προσπαθώ να βάλω τάξη στην προηγούμενη εβδομάδα, αλλά αυτή, θηρίο ανήμερο, έρχεται και φέρνει τα πάνω κάτω. Δεν μπορώ να την κάνω ζάφτι.

Τελευταία, η πραγματικότητα με βρίσκει πάντα απροετοίμαστο. Δεν προλαβαίνω να καταθαυμάσω την πρόβα τζενεράλε της Νέας Δημοκρατίας που πήγε κατά που στράφτει (πάλι δεν πήγαν όλα τα τάμπλετ(ς), πάλι κάτι εκπρόσωποι αργήσανε να ξυπνήσουνε) και βλέπω τον έναν υποψήφιο να ορμάει στο Θέατρο Βέμπο να θέλει σώνει και καλά να βγει στο πάλκο να τραγουδήσει τον καημό του. Οι κάμερες παραμάσχαλα και «Οχι. Δεν το επιτρέπω» λέει, «ο Λάκης επεμβαίνει στην προεκλογική εκστρατεία μας».

Ο Λάκης, εκπομπή κάνει, τη γνώμη του, καλή κακή, λέει.

Ο κύριος Καραμανλής που επεμβαίνει μου λες τι ρόλο βαράει; και εκεί που κάθεται αμολάει τους κύκλους του να προμοτάρουν τον Μεϊμαράκη;

Αντί να τρέχεις στα θέατρα σαν τον ζήτουλα και να τρως πόρτα, γιατί δεν πας μια βόλτα απ’ την Παναγή Κυριακού να του τα ψάλεις ένα χεράκι; Δεν περιμένω απάντηση. Σε καταλαβαίνω.

Επίσης πολύ με αιφνιδίασε που στη μέση του καιρού, εδώ βαρκούλες χάνονται, φέρανε για ψήφιση οι συριζαναίοι στη Βουλή το παράλληλο πρόγραμμα.

Γιατί ως γνωστόν έχουν λύσει με τη φοβερή μαεστρία και ταχύτητα που τους διακρίνει, το κανονικό πρόγραμμα, ώρα ήτανε και για το παράλληλο.

Με το που το βλέπει η αντιπολίτευση μαζεύει τα συμπράγκαλά της και όξω απ’ την αίθουσα σύσσωμη.

Τ’ ακούει  το κουαρτέτο (μας έπεφτε λίγη η τρόικα, θέλαμε τέσσερις να μας πάνε στον τάφο) και λέει μαζέψτε το κουρελόχαρτο γιατί θα ‘χουμ’ άλλα.  Στην αρχή το μαζέψανε εκεί να το καταχωνιάσουνε, αλλά μετά τους έρχεται η φαεινή, κι αντί να τα χώσουνε στους ξένους, πιάσανε την αντιπολίτευση.

«Αυτή φταίει, αυτή που έβαλε λόγια στο Χίλτον και στις Βρυξέλλες και σχηματίσανε άσχημη γνώμη για μας».

Μια φορά να παραδεχτούνε το λάθος τους καημό το ‘χω.

Εν τω μεταξύ το «Πρόσφυγας Τουρς» μια χαρά το πάνε. Μεταφέρουνε τους ανθρώπους από γήπεδο σε γήπεδο. Από το «Τάε Κβον Ντο» στο «χόκεϊ».

Τόσα στρατόπεδα άδεια, με φως, νερό, τουαλέτες, ντους, κουζίνες, τραπεζαρίες, Οχι. Δεν το θέλει ο εταίρος ο Καμμένος γιατί θα του χαλάσουνε το φρόνημα.

Κι άντε να του κουνηθείς, σου παίρνει τους βουλευτές του παραμάσχαλα και «Αντίο Γλαρέντζα».

Αλλά και μεταξύ τους κάπως διχασμένους τους βλέπω.

Ο ένας υπογράφει και πονάει (Ντεπόν ή και Παναντόλ, μια χαρά, την ασπιρίνη να αποφεύγεις γιατί πειράζει στο στομάχι) και η άλλη το ρίχνει στο χορό.

Διότι δεν μας φτάνανε όλα έχουμε να παρηγορήσουμε και τον κύριο Σπίρτζη που τον έπιασε ο πόνος γιατί υπογράφει την καταδίκη μας.

Κατάλαβες; «Μάθανε ότι το κάνουμε, πλακώσαν κι οι Ρομά» (δεν λέω το «γύφτοι» ή «γιούφτοι» γιατί τελευταία εκτός τον άλλων γίναμε και πολιτικά ορθοί). Μάλιστα.

Θυμάμαι, κάτι χρόνια τώρα, ήτανε ένας μπουζουκτσής, κι έλεγε: «Εγώ το ξενύχτι το αντέχω, κι όλη τη δουλειά, με τα καλά και τα κακά της. Ενα μη δω. Αντρα να χορεύει τσιφτετέλι και γυναίκα το ζεϊμπέκικο».

Δεν το καταλάβαινα τότε.

Είδα όμως την κυρία Γεροβασίλη να το χορεύει, και  κατάλαβα ακριβώς τι ήθελε να πει. Ακριβώς και απολύτως.

Ενα έχω να σας πω, κυρία μου. Ενα να τραγουδήσω.

«Πεθαίνω για σένα

κι ας είσαι απάτη

μπορεί να είσαι ψέμα

μα γω σε λέω…»

… δικό σαααας.