Ενα ψηφιδωτό με διάχυτο ερωτισμό

Δεν είναι ασφαλώς όλα τα διηγήματα της συλλογής του ίδιου επιπέδου και δεν θα μπορούσε να είναι. Ενίοτε επικρατεί  μια ανατριχιαστική πεισιθάνατη διάθεση εις βάρος (και με τη συμμετοχή) του αισθησιασμού («Μονοκυτταρικός οργανισμός»), άλλοτε η νατουραλιστική διάθεση απειλεί να χάσει το μέτρο. Ολα ωστόσο επανέρχονται σύντομα σε κατάσταση ισορροπίας. Συμβάλλουν στη δημιουργία ενός πολυθεματικού ψηφιδωτού με διάχυτο ερωτισμό, γνώση του προσωπικού διακυβεύματος και των κοινωνικών συγκρούσεων, λελογισμένη χρήση του παρελθόντος και αποφυγή της διολίσθησης στην ηθογραφία, την εσωστρέφεια ή την άμετρη ποιητικότητα – γνωστές ασθένειες της πεζογραφικής μας παραγωγής.

Εντέλει, τι άλλο να ζητήσει κανείς από μια συλλογή διηγημάτων;