Ενα τραγούδι απ’ τ’ Αλγέρι

^«Ολα όσα ξέρω για την ηθική και την αίσθηση καθήκοντος τα έχω μάθει από το ποδόσφαιρο». Το έγραψε ο Αλμπέρ Καμί έχοντας απόλυτη γνώση τού τι σημαίνει ηθική, καθήκον, αλλά κυρίως ποδόσφαιρο. Ο αλγερινής καταγωγής νομπελίστας συγγραφέας δεν ήταν «Ο ξένος» για τα γήπεδα της εποχής του, αφού έδειξε ότι θα διέπρεπε στη θέση του τερματοφύλακα στη Racing Universitaire Algerios μέχρι η φυματίωση να του λυγίσει τα πόδια. Ο Αλμπέρ Καμί ίσως αν συνέχιζε να έγραφε ιστορία ως ποδοσφαιριστής αντί ως συγγραφέας του «Μύθου του Σισύφου», όμως συνέχισαν άλλοι. Το βράδυ της Δευτέρας ο 24χρονος Ριάντ Μαζέρ δίδαξε πώς επιτυγχάνονται τα γκολ όταν απέναντί σου έχεις για αντίπαλο την Τσέλσι του Μουρίνιο. Ο Μαζέρ, επιχαλκωμένος με το αλγερινό πάθος, συνεχίζει μια παράδοση παικτών από τη χώρα της Βόρειας Αφρικής που γράφουν με αραβικά γράμματα ποδοσφαιρικά ποιήματα. Ο Ζιντάν ήταν αλγερινής καταγωγής. Ο Μπενζεμά είναι αλγερινής καταγωγής. Ο Μπελουμί ήταν Αλγερινός που άφησε βαθιά χνάρια στο γκαζόν. Και τώρα ο Μαζέρ.

Μια χώρα υπό γαλλική κυριαρχία μέχρι τη δεκαετία του ’60 έχει δώσει στην ιστορία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου σημαντικά κεφάλαια. Ο Ζιντάν, για παράδειγμα, με δύο κεφαλιές σήκωσε Παγκόσμιο Κύπελλο και με ακόμα μία έγινε άγαλμα! Ο Μπενζεμά έχει το μέλλον μπροστά του αν αφοσιωθεί αποκλειστικά στην μπάλα κι όχι στους εκβιασμούς φίλων και ο Μαζέρ δείχνει να οδηγεί – ποια; – τη Λέστερ στον τίτλο (νωρίς ακόμη) της Πρέμιερ Λιγκ.Η Αλγερία παράγει παίκτες με πάθος και φιλοδοξίες. Η εθνική ομάδα της γενέτειρας του Καμί λοιπόν έχει κατακτήσει ένα Κύπελλο Εθνών Αφρικής, αλλά κοιμάται με το όνειρο μια νύχτα να σηκώσει ένα Μουντιάλ στον ουρανό του Αλγερίου.

Εκατοντάδες μίλια ανατολικότερα βρίσκεται η Ελλάδα, η χώρα που παράγει παίκτες με πάθη και υπεροψία. Η Εθνική Ελλάδας έχει κατακτήσει ένα Ευρωπαϊκό Κύπελλο Ποδοσφαίρου, αλλά ουδείς ποδοσφαιριστής της, ακόμη και εκείνης της θρυλικής ομάδας του 2004, δεν κατάφερε να έχει το δικό του κεφάλαιο στο ογκώδες βιβλίο του ποδοσφαίρου. Η ομάδα του Ζαγοράκη κινήθηκε ανάμεσα στη ζώνη του λυκόφωτος και του απόλυτου σκότους. Τα ταλέντα ξεπηδούν μέσα από τα όνειρα και οι έλληνες μπαλαδόροι στερούνται ονείρων· σαν κάποιος να τους τα κλέβει τις νύχτες και να τους φορτώνει με τους εφιάλτες του ανταγωνισμού και της κάλπικης επιτυχίας. Και τα ταλέντα χάνονται πριν ξυπνήσουν στα λερά λίκνα των ελληνικών γηπέδων. Οι Ελληνες έχουν λατρεία για το ποδόσφαιρο. Από τις αρχές του 20ού αιώνα έδειξαν ερωτική διάθεση για την μπάλα, όμως μέχρι εκεί! Ο φανατισμός για τη διάκριση και τον πλουτισμό με κάθε θεμιτό ή αθέμιτο μέσο οδήγησε στην υπογονιμότητα. Κι ενώ η Αλγερία γονιμοποιεί τη δική της ερωτική συνεύρεση με το ποδόσφαιρο παράγοντας παίκτες ονειρικούς, η Ελλάδα παράγει απλά παράγοντες – εφιάλτες δίχως ηθική, δίχως αίσθηση καθήκοντος και κυρίως με ελλειμματική γνώση για ποδόσφαιρο. Οι συγκρίσεις προκαλούν θλίψη και μόνο θλίψη. Η οργή αφορά τους πωρωμένους!