Ακούγοντας Κολτρέιν, γράφοντας τζαζ

^«Αν θες να παίζεις ωραία μια μελωδία, ν’ ακούσεις τον Κιθ Τζάρετ» του είπε κάποτε ο άλτο σαξοφωνίστας Στιβ Γουίλσον, τον οποίο θαυμάζει. Ολοι οι προβληματισμοί του εξανεμίστηκαν όταν ο Δημήτρης Τσάκας άρχισε να το κάνει πράξη. Ο σαξοφωνίστας, που αφήνει πλέον το μουσικό του αποτύπωμα μέσα από τις συνεργασίες του με ονόματα της ελληνικής σκηνής, κράτησε εκείνη τη συμβουλή ως οδηγό του: «Αρχισα να ακούω Κιθ Τζάρετ με μανία. Το ξέρω ότι είναι πιο δύσκολο ένας πνευστός να εκτιμήσει έναν πιανίστα, αλλά εν προκειμένω λειτούργησε. Δεν χρειάζεται να εξηγήσουμε γιατί».

Ο Τσάκας έχει πολλές τέτοιες ιστορίες να διηγηθεί από την περιπλάνησή του σε μουσικές σκηνές του κόσμου όπου εμφανίστηκε. Και όλες περνούν με κάποιο τρόπο στην ερμηνεία του αλλά και στις συνθέσεις του. Το ίδιο έγινε και στο δεύτερό του CD που κυκλοφορεί με τον τίτλο «Α man dreams» (Minos EMI). Ενα τζαζ μουσικό περιβάλλον όπου τα συνθεσάιζερ σε συνδυασμό με το σαξόφωνο και το κλασικό πιάνο διαμορφώνουν έναν προσωπικό ήχο. Ο γνωστός μουσικός επιχείρησε να βάλει αγγλικούς στίχους στις μελωδίες του. «Τα αγγλικά σουινγκάρουν πιο εύκολα για ένα τζαζ κομμάτι. Τα ελληνικά, νομίζω, είναι “σκληρά”. Ισως να χάνεις τη διεθνή απεύθυνση με τους στίχους. Κερδίζεις όμως πολύ κόσμο που είναι συμφιλιωμένος με το να ακούσει την ανθρώπινη φωνή είτε είναι αγγλικά είτε ελληνικά – άλλωστε για μένα έχει μεγαλύτερη σημασία η εκφορά του λόγου, όχι η γλώσσα. Από την άλλη, μου αρέσει και η φωνή ως όργανο».

ΜΠΑΧ ΚΑΙ ΡΟΚ. Ο ίδιος πάντως αισθάνεται την ανάγκη να μπει στον κόσμο της τζαζ ακούγοντας μελωδίες. Οι ήχοι της εφηβείας του; «Ακούγαμε κι εγώ και η παρέα μου πολύ μπαρόκ – Μπαχ -, αναγεννησιακή, αλλά και κλασική και ροκ. Λιγότερο όμως». Πώς έγινε λοιπόν το άλμα; «Πηγαίναμε σε ένα δισκάδικο και μια μέρα ο ιδιοκτήτης μάς έβαλε να ακούσουμε το “Kulu se mama” του Κολτρέιν. Χωρίς να μπορώ να εξηγήσω γιατί, δεν μου φάνηκε τόσο ξένο ή περίεργο. Κάπως έτσι άκουσα Κολτρέιν από τον Τσάρλι Πάρκερ». Επιμένει ότι αν σε ρωτήσει «έχεις ακούσει τζαζ;» και του πεις «όχι πολύ», είναι βέβαιο ότι θα σου απαντήσει «άκου Κολτρέιν». Κάπως έτσι άρχισε να χτίζει τον δικό του κόσμο ο Δημήτρης Τσάκας και να σχηματίζει το μουσικό του ιδίωμα. Στον τρόπο που μελετούσε τον οδηγούσαν οι συζητήσεις και οι θεωρίες των προσωπικών του ινδαλμάτων, ορισμένα από τα οποία είχε την τύχη να γνωρίσει. Αυτό του δημιούργησε το οχυρό του: «Το να μαθαίνεις τζαζ στην Ελλάδα είναι ηρωισμός. Ποιος ακούει τζαζ σε αυτήν τη χώρα; Αυτός είναι και ο λόγος που σέβομαι πολύ τους μουσικούς του είδους, το οποίο – κακά τα ψέματα – είναι στο περιθώριο. Κάποια στιγμή ακούω έναν δάσκαλο μουσικής να λέει στον μαθητή του: “Νομίζω ότι πρέπει να πας προς την τζαζ”. Ξαφνιάστηκα γιατί στο μυαλό μου έχω πάντα αυτά που μου είχε πει κάποτε ο Ντέιβ Λίμπμαν: “Φίλε, η τζαζ είναι το κέντρο”».