Η σιωπή του Φρανσουά

Ο Νικολά Σαρκοζί κάνει μια πραγματική επιχείρηση γοητείας των ψηφοφόρων του Εθνικού Μετώπου. Η Μαρίν Λεπέν εξαπολύει φιλιππικούς εναντίον «ενός πολιτικού συστήματος που ξεψυχάει», μιας «πολιτικής τάξης σε απόγνωση». Ο κεντροαριστερός Τύπος (βλ. «Λιμπερασιόν») προσπαθεί να πείσει τους ψηφοφόρους της Αριστεράς πως «ανάμεσα σε δύο κακά, πρέπει να επιλέξουν το μικρότερο» – και να στηρίξουν στον δεύτερο γύρο των περιφερειακών εκλογών την Κυριακή, όπως τους ζήτησε ο ίδιος ο πρωθυπουργός της χώρας, τους δεξιούς υποψηφίους στις δύο περιφέρειες στις οποίες οι Σοσιαλιστές αποσύρθηκαν εν είδει «δημοκρατικού φράγματος» στην Ακροδεξιά. Και ο Φρανσουά Ολάντ; Ο Φρανσουά Ολάντ σιωπά. Το επίσημο πρόγραμμά του είναι όλη αυτή την εβδομάδα αφιερωμένο στην COP21, τη Σύνοδο του ΟΗΕ για την κλιματική αλλαγή που συνεχίζεται στο Παρίσι.

«Ο πρόεδρος σκοπεύει να κρατήσει τη θέση του: αρχηγός του κράτους, πρόεδρος όλων των Γάλλων, πατέρας του έθνους και δραστηριοποιούμενος για την προστασία του πλανήτη. Οποιαδήποτε άλλη συμπεριφορά θα ήταν ανάρμοστη» επιχειρηματολογούν από το Ελιζέ. Οπως επισημαίνει ωστόσο η «Μοντ», αυτή η βερσιόν «ενός αρχηγού του κράτους που πετάει ψηλά πάνω από τις εκλογικές επιχειρήσεις και την πολιτική καταστροφή, είναι υπερβολικά τέλεια για να είναι απολύτως ακριβής».

Ο Φρανσουά Ολάντ παρακολουθεί από πολύ κοντά και τα ποσοστά και τις καταστάσεις. Αυτός είναι ο πρωτεργάτης της στρατηγικής απόσυρσης του Σοσιαλιστικού Κόμματος από τον Βορρά και την Προβάνς (στην Αλσατία, ο σοσιαλιστής υποψήφιος που αρνήθηκε να αποσυρθεί έχασε τα «χρώματα» του κόμματος). Αυτός ζήτησε να στηρίξει όλη η κυβέρνηση δημόσια την επιλογή αυτή. Αλλά επισήμως δεν παρεμβαίνει. Εχοντας δει τη δημοτικότητά του να «τσιμπάει» έως και 20 μονάδες μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 13ης Νοεμβρίου στο Παρίσι, προτιμά να αποσυνδέσει την προσωπική του κατάσταση από την ετυμηγορία του δεύτερου γύρου – πόσω μάλλον αφού αυτή παραμένει αβέβαιη, με τους Σοσιαλιστές να ελπίζουν μεν, να μην έχουν εγγυημένη δε την (αξιοπρεπή, δεδομένων των συνθηκών) επικράτηση σε τέσσερις έως και επτά περιφέρειες.

Στην πραγματικότητα, λένε αυτοί που ξέρουν, ο Φρανσουά Ολάντ έχει ήδη θέσει σε εφαρμογή τη στρατηγική του για τις προεδρικές εκλογές του 2017, σε 17 μήνες από τώρα. Ποντάρει σε μια ανταγωνιστική πλειοδοσία ανάμεσα στη Μαρίν Λεπέν και στον Νικολά Σαρκοζί που εκ των πραγμάτων θα αφήσει ελεύθερο για αυτόν τον πολιτικό χώρο της «μετριοπάθειας». Ποντάρει επίσης στο ότι οι ψηφοφόροι θα του αναγνωρίσουν και θα του πιστώσουν το 2017 τη «θυσία» που έκανε στον Βορρά και στην Προβάνς το Σοσιαλιστικό Κόμμα αποσυρόμενο· και παράλληλα ότι η στάση της Δεξιάς, που αρνήθηκε να κάνει κάτι αντίστοιχο, θα της γυρίσει τότε μπούμερανγκ. Οσο για τον Νικολά Σαρκοζί, αυτός ήδη χρεώνεται στο εσωτερικό του κόμματός του την αποτυχία του να ανακόψει, όπως καυχιόταν, «την προέλαση της Ακροδεξιάς». Τόσο η «Μοντ» όσο και η «Λιμπερασιόν», ωστόσο, προειδοποιούσαν χθες πως ο Φρανσουά Ολάντ πρέπει να βρει «μια νέα εξίσωση» και πως αν θέλει να έχει ελπίδες να προκριθεί στον δεύτερο προεδρικό γύρο το 2017 θα πρέπει πρώτα «να συσπειρώσει την Αριστερά» – και δη τους απογοητευμένους ψηφοφόρους της.