Στα 30 του παραμένει εξόχως αποτελεσματικός

Ολα είναι σχετικά στη ζωή, το ίδιο και στο ποδόσφαιρο. Για παράδειγμα, ποιος έχει τη μαντική δύναμη να διαβάσει μέσα από μια θεωρία υπόθεσης πώς θα εξελισσόταν η καριέρα του Λιονέλ Μέσι στην περίπτωση που είχε ξεπηδήσει από το φυτώριο της Ρεάλ ή ποια πορεία θα ακολουθούσε εκείνη του Κριστιάνο Ρονάλντο αν το καλοκαίρι του 2009 ήταν η Μπαρτσελόνα η ομάδα εκείνη που είχε πλειοδοτήσει για την απόκτησή του; Οσο αδύνατη είναι μια τέτοια προσέγγιση, άλλο τόσο άτοπη (ίσως και ανόητη) είναι και η διαχρονική σύγκριση μεταξύ των δύο. Δεν προκύπτει καλύτερος διότι απλά είναι εξίσου ξεχωριστοί, ασχέτως αν στα κοινά ισπανικά χρόνια τους ο ένας (Μέσι) σαγηνεύει περισσότερο με τις προσωπικές εμπνεύσεις του και ο άλλος (Ρονάλντο) σκοράρει συχνότερα και με ποικίλους τρόπους. Η ευχή και κατάρα τους μαζί εντοπίζεται στο εντός των γηπέδων συναπάντημά τους. Μαζί ζουν την ακμή, κοντά χρονικά και θα παρακμάσουν. Βιώνουν αυτό που δεν γνώρισαν ποτέ ο Πελέ και ο Μαραντόνα αφού όταν ο πρώτος τελείωνε, ο δεύτερος έβαζε μπροστά. Ετσι (και προς όφελος της ποδοσφαιρικής αιωνιότητας) το ερώτημα δεν έβρισκε ποτέ ικανό μέτρο σύγκρισης για να απαντηθεί.

Με την περίπτωση του Αργεντινού και του Πορτογάλου δεν βαριέσαι ποτέ. Είναι τόσο κοντινή (κατ’ άλλους ισοεπίπεδη) η ποιότητά τους ώστε να εναλλάσσονται ακόμα και στα (καλά ή κακά) φεγγάρια τους. Τις τελευταίες εβδομάδες, ο Ρονάλντο διατηρείται περισσότερο στο επίκεντρο. Κάτι η βαριά (0-4) ήττα από την Μπαρτσελόνα στο Μπερναμπέου, λίγο η συζήτηση για το αν έχει χάσει μέρος της εκρηκτικότητάς του, τον διατήρησαν στο προσκήνιο με αύρα αρνητισμού. Και δώσ’ του ακόμα περισσότερη ίντριγκα για το αν πρωτοστατεί στην απομάκρυνση του Ράφα Μπενίτεζ από τον πάγκο της Ρεάλ ή με ποιο σκεπτικό τον «χώρεσαν» αντί του Σουάρεζ ανάμεσα στον Μέσι και τον Νεϊμάρ, ως υποψήφιο για την κατάκτηση της Χρυσής Μπάλας.

Σε στιγμές αυτοπροσδιορισμού και κριτικής, ο Ρονάλντο αντιδρά με γκολ, κάποιες φορές και με ρεκόρ. Με τα τέσσερα τέρματα που σημείωσε κόντρα στη Μάλμε έφτασε τα 11 στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ, τα περισσότερα που έχει σημειώσει ποτέ ποδοσφαιριστής στη συγκεκριμένη φάση της διοργάνωσης. Κατέρριψε τον εαυτό του καθώς εκείνος είχε τα 9, όμως σε αυτά τα τέρματα είχε ρίξει άγκυρα και ο Λουίζ Αντριάνο. Ο Κριστιάνο είναι πολύ εγωιστής για να επιτρέψει στον εαυτό του να έχει συγκάτοικο, δεν θα το δεχόταν αυτό ούτε αν τον έλεγαν Μέσι.

Πάτησε τα 30 πλέον, ο χρόνος δεν άφησε κανέναν παραπονούμενο στην ήττα. Ωστόσο εν μέσω χλιαρής (ακόμα) αμφισβήτησης αλλά και εμφανώς διαφορετικής αγωνιστικής δράσης (τρέχει λιγότερο, παίζει ψηλότερα, ελαχιστοποιεί τις κούρσες με την μπάλα), παραμένει εξόχως αποτελεσματικός. Για την ακρίβεια, αυτή που διανύουμε είναι η τρίτη σερί σεζόν που ο υπεραθλητής Ρονάλντο πετυχαίνει περισσότερα τέρματα από τον Μέσι, εκμεταλλευόμενος και το γεγονός ότι ο Αργεντινός έχει σχεδόν κάθε χρόνο και ένα σημαντικό πρόβλημα τραυματισμού. Ο καλύτερος της εποχής του; Ερώτημα άνευ σημασίας. Ενας εκ των κορυφαίων όλων των εποχών. Η απάντηση που αγκαλιάζει όλη την ουσία.