Ελεύθερο πνεύμα, ηθοποιός αξιώσεων

Ηταν από τους ηθοποιούς που το κοινό αναγνώριζε στο διπλανό κάθισμα της θεατρικής ή κινηματογραφικής αίθουσας, αλλά και στο κοίλο της Επιδαύρου ή στις παραστάσεις του Φεστιβάλ Αθηνών. Ηθοποιός που συνδέθηκε με τα νέα ρεύματα, ο Μηνάς Χατζησάββας υπέκυψε χθες στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός ύστερα από αιμορραγικό εγκεφαλικό επεισόδιο στις 23 Νοεμβρίου.

ΘΕΑΤΡΟ. Γεννημένος το 1948 στην Αθήνα, σπούδασε στην παρισινή σχολή θεάτρου Cours Simon και στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου το 1969. Το μεγάλο βήμα στην υποκριτική γίνεται μέσω του Ελεύθερου Θεάτρου, του οποίου υπήρξε ιδρυτικό μέλος. Στη συνέχεια εργάστηκε στο Εθνικό, ενώ από το 1984 ώς το 1998 ανήκε στο δυναμικό του Ανοιχτού Θεάτρου του Γιώργου Μιχαηλίδη. Από εκείνη την περίοδο – σταθμό στην καριέρα του, οι ρόλοι του στο «Πολύ κακό για το τίποτα» (1984) του Σαίξπηρ, στο «Κρίμα που είναι πόρνη» του Τζ. Φορντ, στις «Τρεις αδελφές» (1989-1992) και στον «Πλατόνοφ» του Τσέχοφ.

Υπερασπιστής της πρωτοπορίας στο θέατρο και ηθοποιός ανοιχτών οριζόντων, συνδέθηκε με δύο παραστάσεις που προκάλεσαν – αδίκως – αντιδράσεις και γιουχαΐσματα. Ο Μ. Χατζησάββας ήταν εκεί ως γυμνός Διόνυσος στη σκηνή της Επιδαύρου για να υπερασπιστεί τον Ματίας Λάγχοφ στις «Βάκχες» του 1997. Αλλά και τον Ντίμιτερ Γκότσεφ στους «Πέρσες» (2009) του Φεστιβάλ Αθηνών, ως Δαρείος, όταν μερίδα του κοίλου στην Επίδαυρο αποδοκίμασε την ανάγνωση του βούλγαρου σκηνοθέτη. Το 2008 είχε συνεργαστεί ξανά με τον Λάγχοφ στον «Φιλοκτήτη» του Χ. Μίλερ, μαζί με τους Λευτέρη Βογιατζή και Χρήστο Λούλη στη Μικρή Επίδαυρο.

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ. Από τους ηθοποιούς που ταυτίστηκαν με την άνθηση του «νέου ελληνικού κινηματογράφου», εμφανίστηκε σε σημαντικές δουλειές δημιουργών όπως η Μαρκετάκη («Ιωάννης ο Βίαιος» – 1973), ο Β. Βαφέας («Ανατολική Περιφέρεια» – 1979, «Ρεπό» – 1982, «Ο έρωτας του Οδυσσέα» – 1984), ο Σ. Τσιώλης («Μια τόσο μακρινή απουσία» – 1985), ο Γ. Κόρρας (τα υπέροχα και δυστυχώς ξεχασμένα σήμερα «Παιδιά του Κρόνου» – 1985) και ο Ν. Παναγιωτόπουλος («Ονειρεύομαι τους φίλους μου» – 1993). Στο σινεμά του Ν. Γραμματικού είχε σταθερή παρουσία, από την πρώτη μικρού μήκους του μέχρι το μεγάλου μήκους δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ «Μήδεια… Κρείσσων των Εμών Βουλευμάτων» του 2014 (με μοναδική εξαίρεση την «Αγρύπνια» του 2005). Στην πρώτη μεγάλου μήκους τού Γραμματικού, άλλωστε, την «Κλειστή στροφή» του 1992, πρωτοβραβεύεται για την ερμηνεία του στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Στους «Απόντες» μόλις που διακρίνεται ως τρελο-Αντρέας, προειδοποιώντας διαρκώς τους πρωταγωνιστές, φωνάζοντας «τον νου σας!». Κι αν τύχει και δείτε ξανά τον αριστουργηματικό «Βασιλιά», όπου ξεχωρίζει, φυσικά, η εμβληματική – σχεδόν μεσσιανική – φιγούρα του πρωταγωνιστή Βαγγέλη Μουρίκη, σκεφτείτε πως δίχως το εξαίσιο αντίβαρο του Χατζησάββα, στον ρόλο του «μπάτσου» που ξεπερνάει τη στολή του, δεν υπάρχει ταινία. Ακολούθησαν αξιόλογες εμφανίσεις στο «Lilly’s story» του Ρ. Μανθούλη, στους αξέχαστους «Ακροβάτες του κήπου» του Χρ. Δήμα, στην «Τρίτη νύχτα» του Δ. Παναγιωτάτου, στον «Ομηρο» του Κων. Γιάνναρη, στον «Αδικο κόσμο» του Φ. Τσίτου και στο «Miss Violence» του Αλ. Αβρανά.

ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ. Με την «Αναστασία» (Mega, 1993-94) κερδίζει ένα σημαντικό credit στην τηλεοπτική του διαδρομή, ενώ ακολουθούν το «Νυχτερινό δελτίο» και η «Αμυνα ζώνης» της ΕΡΤ, όπου υποδύεται τον ντετέκτιβ Κώστα Χαρίτο (οι σειρές βασισμένες αμφότερες στα βιβλία του Πέτρου Μάρκαρη).

Τελευταία του θεατρική εμφάνιση ήταν στους «Τυφλούς» του Μέτερλινκ, σε σκηνοθεσία της Ζωής Χατζηαντωνίου για λογαριασμό του Φεστιβάλ Αθηνών. Από τις τελευταίες του κινηματογραφικές συμμετοχές εκείνη στην επερχόμενη ταινία του Χριστόφορου Παπακαλιάτη «Ενας άλλος κόσμος» (αναμένεται στις 17/12).