Πράσινη αισιοδοξία για το κλίμα στο Παρίσι

Μπορεί ο λόγος να είναι οι 147 αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων και οι 25.000 εκπρόσωποι από 190 χώρες που θα δώσουν το «παρών» στις δύο εβδομάδες των διαπραγματεύσεων. Μπορεί να είναι ότι, ενώ ο αμερικανός πρόεδρος αρνείται να κάνει τον «χωροφύλακα του κόσμου» στις εμπόλεμες περιοχές, στο θέμα του περιβάλλοντος αφιερώνει όλες του τις δυνάμεις. Οποιος και να είναι  ο λόγος, γεγονός είναι ότι η Διάσκεψη του ΟΗΕ για την Καταπολέμηση της Κλιματικής Αλλαγής αρχίζει σήμερα στο Παρίσι σε ατμόσφαιρα αισιοδοξίας για το οικολογικό μας μέλλον.

Ασφαλώς δεν λείπουν οι λόγοι για να βλέπει κάποιος το ποτήρι μισοάδειο. Οι πετρελαϊκοί κολοσσοί δεν θέλουν να κλείσει ο κόσμος στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας τα ορυκτά καύσιμα, η Ινδία αντιδρά στην επιβολή ορίων στις εκπομπές των αερίων, ενώ υπάρχει και η Ρωσία που βλέπει με καλό μάτι την άνοδο της θερμοκρασίας καθώς θα καθιστούσε καλλιεργήσιμες τις παγωμένες εκτάσεις της Σιβηρίας. Οι αναπτυσσόμενες χώρες, πάλι, θα συμφωνούσαν μόνο αν χρηματοδοτήσει η Δύση τη μετατροπή των ενεργειακών τους πηγών σε ανανεώσιμες, αλλά το Ταμείο των 100 δισ. δολαρίων που έχει δημιουργηθεί στο πλαίσιο του ΟΗΕ θεωρείται μάλλον ανεπαρκές.

Παρά τα εμπόδια, πάντως, η αισιοδοξία έχει βάση. Κατ’ αρχάς επειδή είναι η πρώτη φορά που οι πρωταθλήτριες της μόλυνσης, από την Κίνα έως τις ίδιες τις ΗΠΑ, πηγαίνουν στη Διάσκεψη έτοιμες να αναλάβουν συγκεκριμένες δεσμεύσεις. Επειτα, 175 χώρες έχουν εκπονήσει σχέδια μείωσης των αερίων που εκπέμπουν. Κάτι που σημαίνει, σημειώνει η «Ρεπούμπλικα», ότι είναι πλέον οικουμενική η πεποίθηση πως πρέπει να ληφθούν μέτρα. Η βούληση επομένως υπάρχει. Θα υπάρξει και αποτέλεσμα; Το μυστικό, επισημαίνουν οι «Νιου Γιορκ Τάιμς», βρίσκεται στον ίδιο τον χαρακτήρα της συμφωνίας. «Η Διάσκεψη του Παρισιού μπορεί να επιτύχει εκεί όπου απέτυχαν οι προηγούμενες διασκέψεις: στην ενίσχυση του συναισθήματος συλλογικής ευθύνης και στη συνειδητοποίηση των μεγάλων και των μικρών κρατών, των πλουσίων και των φτωχών, ότι όλοι μπορούν να διαδραματίσουν ρόλο στην αναζήτηση οικουμενικής λύσης για ένα οικουμενικό πρόβλημα» γράφει η εφημερίδα στο κύριο άρθρο της.

Με άλλα λόγια, ο στόχος δεν πρέπει να είναι πολύ φιλόδοξος καθώς η υπέρμετρη φιλοδοξία είναι η συνταγή της αποτυχίας. Η γνώση αυτή υπάρχει και εξηγεί γιατί ζητήθηκε από τα κράτη να εκπονήσουν το καθένα ένα δικό του σχέδιο μείωσης των εκπομπών αερίων που παράγει. Το γεγονός ότι ανταποκρίθηκαν 175 κράτη που είναι υπεύθυνα για το 90% των εκπομπών, έχει ασφαλώς τη σημασία του. Είναι αρκετό όμως αυτό; Θεωρητικά όχι. Στην πράξη, ωστόσο, τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά.

Ψάχνουν αντίδοτο στην αύξηση της θερμοκρασίας
Οι ειδικοί λένε ότι η αύξηση της θερμοκρασίας δεν πρέπει να ξεπεράσει τους 2 βαθμούς Κελσίου. Στην περίπτωση που επιτευχθούν όλοι οι προκαθορισμένοι στόχοι, η θερμοκρασία θα αυξηθεί κατά 2,7 βαθμούς. Αποτυχία; Οχι ακριβώς. Γιατί χωρίς καμιά παρέμβαση η αύξηση θα φτάσει τους 4,3 βαθμούς. Και μια τέτοια αύξηση θα ήταν πραγματική καταστροφή.