[Αμφίσημα] Παναθηναϊκός

2 λεπτά
Η διαιτησία ήταν, κατά γενική ομολογία, καλή. Ο προπονητής μόλις είχε βγει από το σελοφάν, αφόρετος, με φρέσκες ιδέες, σαν τα πρωινά μαρούλια. Το μεγάλο αστέρι, ο Μίκαελ Εσιέν, έκανε το ντεμπούτο του και δεν ήταν κακός ενώ οι φωτοβολίδες έμειναν κρυμμένες στις τσέπες των τζάκετ. Κι όμως, ο Παναθηναϊκός ηττήθηκε με 1-0 από τον Ηρακλή, ο οποίος μέχρι εκείνο το παιχνίδι είχε νικήσει μόλις δύο φορές στις 11 προηγούμενες αναμετρήσεις του.
Οι δικαιολογίες των Πρασίνων μοιάζουν πια με τις πηγές του Πηνειού το καλοκαίρι. Το μόνο που προκαλεί η ομάδα που κάποτε κυριαρχούσε στα ελληνικά γήπεδα και έγραφε έπη στα ευρωπαϊκά Κύπελλα είναι ο οίκτος για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τα πέτρινα χρόνια της.
Η κολακεία του λαϊκού αισθήματος με τη δημιουργία ψευδαισθήσεων μετατρέπεται σε ρόγχο όταν ο μαΐστρος διαλύει την ομίχλη.
Οι πράσινες φανέλες είναι αδειανές όχι από ταλέντο, αλλά από ψυχή.
Το μέγεθος του πράσινου ατοπήματος αντικατοπτρίζεται στη σκιά των ανθρώπων που κινούν τα νήματά του.
Αρνούμενοι να αποδεχθούν τη θέση στην οποία βρίσκεται ο Παναθηναϊκός στο ποδοσφαιρικό σύμπαν, περιορίζονται στον οίστρο της βλακείας για να αιτιολογήσουν την αδυναμία. Μια αδυναμία που μετατρέπεται σε δύναμη του άλλου. Οσο πιο γρήγορα το αντιληφθεί ο Παναθηναϊκός τόσο περισσότερες πιθανότητες θα έχει να πάψει να σέρνεται στον βούρκο της αμφισβήτησης.













