Αφού δεν υπάρχει άλλος

Οταν η πολιτική σου εξαντλείται στο πώς θα κρύψεις κάτω από το χαλί τα προβλήματα που προκάλεσαν οι δικές σου τεράστιες ανορθογραφίες, όταν αναλώνεσαι στο πώς θα αποδείξεις ότι ο αντίπαλος είναι σκάρτος και ότι ευθύνεται απόλυτα για το κατάντημά σου, τότε κάλλιστα μπορείς να χαρακτηριστείς και ως ο δημιουργός του φαύλου κύκλου εντός του οποίου έχεις βαλτώσει. Αυτό το αργό αλλά διαρκές πισωγύρισμα που βιώνει ο Παναθηναϊκός δεν έχει τερματίσει, υπάρχουν πολλές πίστες ακόμα. Εχει και πιο κάτω εφόσον συνεχίσει να είναι αναξιοπρεπής απέναντι στον ίδιο τον εαυτό και στην ιστορία του.

Κάποιοι λένε ότι ο Γιάννης Αλαφούζος είναι η ύστατη λύση και ότι ύστερα από αυτόν έρχεται το χάος. Εγώ πάλι δεν βλέπω τον τρόπο με τον οποίο, έχοντας τον συγκεκριμένο άνθρωπο στην ηγεσία του και στηριζόμενος στις τακτικές που σήμερα ακολουθεί, θα καταφέρει ο ΠΑΟ να εξέλθει από το σκοτεινό τούνελ. Ασφαλώς και τρομάζει κάθε φίλο των Πρασίνων ο δρόμος που η ΑΕΚ επέλεξε, το να ενδώσει δηλαδή σε ένα restart οικονομικής καθαρότητας. Τρομάζει περισσότερο επειδή δεν προκύπτει ο άνθρωπος γύρω από τον οποίο θα μπορούσε να στηθεί μια τέτοια κατάσταση. Και σίγουρα αυτός δεν μπορεί να είναι ο τωρινός διοικητικός ηγέτης του. Οπως το πάει το γράμμα, είναι ικανός να τον εγκλωβίσει για χρόνια ολόκληρα στις μικρότερες κατηγορίες. Ελα όμως που δεν εμφανίζεται άλλος.

Πατήρ και υιός στα σχοινιά

Περίοδος σκληρής κριτικής είναι αυτή που διανύουμε για τους δύο Σάκοτα της μπασκετικής ΑΕΚ, πατέρα και υιό. Δικαίως σε μεγάλο βαθμό. Ο προπονητής Ντράγκαν έχει λαθέψει σχεδόν σε όλες τις επιλογές ξένων και έχει αναγκάσει τον Μάκη Αγγελόπουλο σε διαδικασία διαδοχικών αλλαγών. Ο μπασκετμπολίστας Ντούσαν, που τυγχάνει και αρχηγός της ομάδας, πραγματοποιεί (τη μια πίσω από την άλλη) κακές εμφανίσεις και κάθε άλλο παρά δικαιώνει την επιλογή του πατέρα του να τον διατηρεί βασικό και να του δίνει σημαντικό χρόνο συμμετοχής.

Κυρίως όμως εκθέτει τον τεχνικό της ΑΕΚ για την επιμονή του να μην αποκτήσει η ομάδα ξένο παίκτη στη θέση 4, στις βασικές ανάγκες της οποίας πέραν του σκοραρίσματος (που και αυτό δεν του βγαίνει εδώ και καιρό) ο υιός αδυνατεί να ανταποκριθεί επαρκώς. Επειτα από πολλά χρόνια, η μπασκετική Ενωση έχει ξανά έναν ισχυρό οικονομικά χρηματοδότη, ο οποίος εκτός των άλλων δεν κάνει απλή διαχείριση (όπως συμβαίνει στο ποδοσφαιρικό τμήμα), τουναντίον ξοδεύει πολύ περισσότερα από όσα μπαίνουν στο ταμείο. Και λόγω των επιλογών του πατήρ Σάκοτα συναντά μπροστά συνεχώς νέες τρύπες.