Ποιητική αδεία

Στη Γαλλία του 19ου αιώνα, σύμφωνα με το ημερολόγιο της Επανάστασης, ο Ζερμινάλ ήταν όχι μόνο ο έβδομος μήνας του έτους αλλά και εκείνος των δραματικών γεγονότων. Ο Εμίλ Ζολά, ισχυρή προσωπικότητα από τον χώρο των γραμμάτων της εποχής, αποτίμησε στα μυθιστορήματά του μία σειρά γεγονότων που αντηχούν ως η φωνή διαμαρτυρίας εκείνων που ζουν στην ένδεια και στους οποίους  η Γη ποτέ δεν θα ανήκει. Στο «Ζερμινάλ» ο Ζολά γράφει για τις απεργίες των γάλλων ανθρακωρύχων του 1884, για τον Μαρξ και την Κομμούνα του Παρισιού, για εξαθλιωμένες γυναίκες που πασχίζουν να αγαπήσουν. Το κλίμα έντασης και απόγνωσης που περιγράφει ο Ζολά και σε άλλα έργα του προκάλεσαν το ενδιαφέρον του σχεδιαστή Δημήτρη Πέτρου. Ο βαθμός συναισθηματικής ταραχής που προκάλεσε η ανάγνωση των έργων του Ζολά ήταν το ερέθισμα για να βγει ο έλληνας σχεδιαστής  εκτός της γνώριμης περιοχής των βιωμάτων του. Η πένα του γάλλου λογοτέχνη τον οδήγησε στη δημιουργία της χειμερινής συλλογής του. Στην Αθήνα του φετινού σκληρού Νοεμβρίου ο Πέτρου παρουσίασε τη συλλογή του στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρεταννία σε πέντε πράξεις, βασισμένες στους χαρακτήρες του γάλλου νατουραλιστή. «Ηθελα να φέρω στο παρόν τους λογοτεχνικούς ήρωες του Ζολά. Από την εργατική τάξη του “Ζερμινάλ”, την αισθησιακή τροτέζα Νανά, το αμαρτωλό ερωτικό τρίγωνο της Τερέζ Ρακέν, του Καμίλ και του Λοράν, τα παιχνίδια φαντασίας από τα “Παραμύθια στη Νινόν”, τους δύο φίλους Ζαν και Μορίς της “Πτώσης” κράτησα τις ιστορίες τους και την ατμόσφαιρα του περίγυρου που περιγράφει ο Ζολά για να δημιουργήσω μια δική μου “ιστορία”» λέει ο Δημήτρης Πέτρου για να εξηγήσει μια ακολουθία ανδρικών και γυναικείων ρούχων σε τόνους κόκκινου, λευκού-μαύρου, ανδρόγυνης αισθητικής, κλασικών κανόνων ραπτικής και πολυτελών υλικών.

ΤΟΥΙΝΤ ΚΑΙ ΠΑΛΙΑ ΔΑΝΤΕΛΑ. Το ανδρικό τουίντ σε γκρι ψαροκόκαλο, η μαύρη δαντέλα και το βελούδο, το λευκό μεταξωτό κρεπ, η ασημί παγέτα και το κόκκινο κασμίρι που χρησιμοποίησε για ανδρικά κοστούμια, μακριά έξωμα φορέματα με βαθύ ντεκολτέ, σίγουρα δεν είναι υλικά για ρούχα απλουστευμένου τρόπου ζωής. Ούτε όμως ο τρόπος που δουλεύει τις συλλογές του ακολουθεί το δρομολόγιο της χονδρικής  πώλησης και του πρετ α πορτέ.

Ο Δημήτρης Πέτρου από το 2009, όταν άρχισε να έχει τον δικό του χώρο και όνομα στον κλειστό κύκλο των δημιουργών της ελληνικής μόδας επέλεξε να δουλεύει με το σύστημα του sûr mesure. Δηλαδή, στα μέτρα του πελάτη και σύμφωνα με τις επιθυμίες του στην επιλογή των σχεδίων και των υφασμάτων. «Είναι ένας τρόπος για να απολαμβάνω αυτό που κάνω και να μην έχω την ευθύνη μιας παραγωγής που πρέπει να ολοκληρωθεί και να παραδοθεί σε καταστήματα σε συγκεκριμένες ημερομηνίες. Αρχισα να δουλεύω στο ατελιέ μου στην Κανάρη 23 την εποχή που μπαίναμε στην κρίση και με το sûr mesure μπορούσα να έχω τον έλεγχο των οικονομικών μου για να μην ανοίγομαι αλλά και της ποιότητας των υλικών μου». Οπως συμπληρώνει, είναι διαφορετικό να κάνεις ρούχα με ραντεβού κάθε φορά με διαφορετικό πελάτη, άνδρα ή γυναίκα, διαφορετικής ηλικίας, επαγγελματικής ιδιότητας και με ξεχωριστές ανάγκες. Η ευχαρίστηση λέει ότι προκύπτει από την τελετουργία αυτής της συνάντησης. Στην αρχή η συζήτηση και η επιλογή των υλικών, μετά το μέτρημα των αναλογιών για να ακολουθήσουν οι πρόβες.