Οι κακοί δαίμονες μένουν στο Λιμάνι

Λένε – και συνήθως έτσι είναι – ότι η πιο δύσκολη και απαιτητική θέση σε μια ομάδα είναι αυτή του προπονητή.

Στον μπασκετικό Ολυμπιακό, όμως, υπάρχει μια εξίσου (αν όχι περισσότερο) δύσκολη θέση, η οποία θα μπορούσε κάλλιστα να συμπεριληφθεί στα βαρέα και ανθυγιεινά με βάση όσα αντιμετωπίζει όποιος κάθεται σε αυτήν, και αυτή είναι του γιατρού της ομάδας!

Οι Ερυθρόλευκοι διεκδικούν με μεγάλες αξιώσεις τον πιο άχαρο τίτλο στον χώρο του αθλητισμού, αυτόν της πιο άτυχης (με διαφορά) ομάδας με τραυματισμούς από έξι μήνες μέχρι τερματισμό καριέρας!

Από την περίοδο της μπασκετικής αναγέννησης των Ερυθρολεύκων πριν από δύο και πλέον δεκαετίες είχαν αρχίσει τα δείγματα για το τι επρόκειτο να ακολουθήσει με τον πιο άτυχο (συνολικά, καθώς είχε τρεις σοβαρούς τραυματισμούς) παίκτη του Ολυμπιακού Ντράγκαν Τάρλατς.

Ο νεαρός σέντερ πέταγε στα φιλικά, στη δεύτερη χρονιά το φθινόπωρο του 1993, δείχνοντας πιο έτοιμος από ποτέ, αλλά σε ένα ματς προετοιμασίας με την Ντιναμό Μινσκ στο ΣΕΦ, το πόδι του κόλλησε στο παρκέ και υπέστη ρήξη χιαστού στο αριστερό γόνατο λίγο πριν από το τέλος της αναμέτρησης. Πρόλαβε να επιστρέψει τον Μάρτιο, αλλά ήταν φανερά ανέτοιμος, έστω και αν έζησε και αυτός τον εφιάλτη του Τελ Αβίβ το 1994 με το χαμένο Ευρωπαϊκό.

ΒΟΛΚΟΦ. Την επόμενη χρονιά ήταν η σειρά του Ουκρανού Σάσα Βολκόφ να βγει νοκάουτ με πρόβλημα στη μέση, ενώ το καλοκαίρι του 1995 ο Τάρλατς άφησε το όνειρο του ΝΒΑ και τους Μπουλς να περιμένουν, όχι όμως και τους τραυματισμούς (δύο μήνες νοκάουτ).

Η σεζόν 1996-97 ξεκίνησε με κάταγμα στο σκαφοειδές του αριστερού ποδιού του Γιώργου Σιγάλα (δύο μήνες έξω), αλλά ο αρχηγός αποζημιώθηκε στο φινάλε της σεζόν σηκώνοντας τελικά τρία τρόπαια.

Την επόμενη σεζόν για πολλούς ο Ολυμπιακός είχε παίξει το καλύτερο μπάσκετ του επί θητείας Ντούσαν Ιβκοβιτς ξεκινώντας με 16-0 σερί σε όλες τις διοργανώσεις. Ο Ελμερ Μπένετ όμως που είχε διαλέξει ο Ντούντα κι έκανε πάταγο τα επόμενα χρόνια στην Ευρώπη έφυγε με κολάρο στον λαιμό λόγω τραυματισμού και δεν έπαιξε ποτέ στον Ολυμπιακό (τον αντικατέστησε ο Μάικλ Χόκινς). Η ομάδα άντεξε και στην απουσία (για δύο μήνες) του Φασούλα, αλλά κατέρρευσε όταν αποχώρησαν τραυματίες ταυτόχρονα τον Φεβρουάριο ο Καρνισόβας και (για 3η φορά) ο Τάρλατς.

ΤΕΝΟΝΤΕΣ. Ο Εουρέλιους Ζουκάουσκας ήρθε για μεγάλα πράγματα στον Ολυμπιακό κι έφυγε… συνταξιούχος, Σε αγώνα με τον Απόλλωνα Πάτρας, μόλις τη δεύτερη αγωνιστική (Οκτώβριος 2005), υπέστη ρήξη τενόντων στροφικού πετάλου δεξιού ώμου μένοντας εκτός για τέσσερις μήνες και τελειώνοντας ουσιαστικά το μπάσκετ σε υψηλό επίπεδο. Τον ώμο του έβγαλε και ο Σλοβένος Νεστέροβιτς σε αγώνα με την Καβάλα το 2011. Εναν χρόνο αργότερα ο συμπατριώτης του Αρβιντας Ματσιγιάουσκας (από τις πιο ηχηρές μεταγραφές) υπέστη ρήξη αχιλλείου τένοντα, έχασε σχεδόν όλη τη χρονιά και ποτέ δεν επανήλθε σε υψηλό επίπεδο, ενώ πολύ αργότερα έπαθε και ο ίδιος ζημιά όταν ξανατραυματίστηκε παίζοντας ρακέτες στην παραλία!

Η περίπτωση του Παναγιώτη Βασιλόπουλου αποτελεί ξεχωριστό βιβλίο από μόνη της, με τον έμπειρο γκαρντ να χάνει πάνω από μια χρονιά από σοβαρό τραυματισμό στο γόνατο και στη συνέχεια λόγω μικροβιακής λοίμωξης.

Η ΠΡΩΤΗ ΓΡΑΜΜΗ. Ο Εϊσι Λο, ο ένας εκ των δύο ξένων που άλλαξε την ιστορία του Ολυμπιακού το 2012, δεν ξανάπαιξε μπάσκετ μετά τον τραυματισμό του στο γόνατο, ενώ ο Δημήτρης Μαυροειδής ξανάπαιξε αλλά μόνο όταν άλλαξε ομάδα. Τον Ιανουάριο του 2013, ο Βαγγέλης Μάντζαρης είδε το πόδι του να κολλάει στο παρκέ της Πυλαίας σε αγώνα με τον ΠΑΟΚ (ρήξη πρόσθιου χιαστού και οστικό οίδημα) χάνοντας την υπόλοιπη χρονιά, ενώ τους πιο σοβαρούς τραυματισμούς του ο Βασίλης Σπανούλης τούς βίωσε ως παίκτης του Ολυμπιακού (κοιλιακούς το 2011, γόνατο το 2014 παίζοντας με την Εθνική πάντως) ενώ ο Ιωάννης Παπαπέτρου δεν μιμήθηκε τον πατέρα του Αργύρη που ήταν άτρωτος στα χρόνια των πλαστικών παρκέ κι έμεινε εκτός σχεδόν έξι μήνες το 2014 από διπλά κατάγματα (περόνης αρχικά και έξω σφύρας στη συνέχεια) και με το κερασάκι στην τούρτα μια ιογενή λοίμωξη! Ο Γιώργος Πρίντεζης έχασε τρεις μήνες πέρυσι με σοβαρό τραυματισμό στο χέρι ενώ ο Ντάρντεν είχε λείψει δύο μήνες με κάταγμα σκαφοειδούς.