«Κακός ηγέτης της ειρήνης, καλός ηγέτης του πολέμου»

Για την Ευρώπη, όσα έγιναν αυτές τις ημέρες εκπέμπουν ισχυρό σήμα ότι χρειάζεται ενότητα, λέει ο Πασκάλ Μπρικνέρ.

 «Σε συνδυασμό με το θέμα των προσφύγων θα μπορούσαμε να δούμε και διαλυτικά φαινόμενα, ωστόσο μπορεί να συμβεί και το αντίθετο μετά τα γεγονότα στο Παρίσι. Η Γαλλία είναι πολύ μόνη σε αυτή την ιστορία, ωστόσο, περιέργως, φαίνεται να αναλαμβάνει πρωταγωνιστικό ρόλο τώρα. Η Γερμανία μπορεί να έχει προβάδισμα σε θέματα οικονομίας, δεν έχει όμως στο στρατιωτικό πεδίο. Η διατύπωση του Ολάντ, μπροστά στη Βουλή και τη Γερουσία, στις Βερσαλλίες, ότι “το σύμφωνο ασφαλείας έχει τώρα προτεραιότητα έναντι του συμφώνου σταθερότητας” ήταν επιτυχημένη και καθοριστική, αναδεικνύοντας τη Γαλλία ξανά σε ηγέτιδα χώρα. Ο Ολάντ, από κακός ηγέτης της ειρήνης αναδεικνύεται σε καλό ηγέτη του πολέμου. Αναλαμβάνει πρωτοβουλίες, σε διπλωματικό επίπεδο είναι πολύ δραστήριος, μιλάει με Ρωσία, ΗΠΑ, Τουρκία και φαίνεται να ενεργεί με ταχύτητα και αποτελεσματικότητα. Αν διαχειριστεί και στη συνέχεια την κατάσταση σωστά, θα δούμε να υποχωρεί το έδαφος κάτω από τα πόδια του Σαρκοζί και της Λεπέν, που ήδη τώρα μοιάζουν με μικρά σκυλάκια που γαβγίζουν, και να κερδίζει ο Ολάντ ανέλπιστα και δεύτερη θητεία. Είναι ενδιαφέρον ότι αυτά που προτείνει τώρα ο Ολάντ είναι αυτά που θα ζητούσε προ δεκαπενταετίας η Ακροδεξιά».

ΙΣΛΑΜ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ. «Ο κόσμος τώρα στη Γαλλία καταλαβαίνει ότι είχε υποτιμήσει το θέμα του ισλαμικού εξτρεμισμού. Η εξιδανίκευση του Ισλάμ από κομμάτι της Αριστεράς ως θρησκείας των καταπιεσμένων καταρρέει και το ενδιαφέρον είναι ότι πάλι η Αριστερά είναι που φέρνει την αλλαγή στάσης. Οι μεγάλες αλλαγές έρχονται πάντα από την Αριστερά αλλά για να πραγματοποιηθούν πρέπει η αλλαγή πρώτα να γίνει σε αυτήν την ίδια, από μέσα. Θεωρώ ότι όλα αυτά που συμβαίνουν αποτελούν μάθημα, πρόκειται για εθνική διαπαιδαγώγηση!».

Σε σχέση με το εσωτερικό μέτωπο, ο Πασκάλ Μπρικνέρ πιστεύει ότι υπάρχει λύση ώστε μακροπρόθεσμα να εξαλειφθεί το φαινόμενο της τζιχαντικής τρομοκρατίας στο γαλλικό έδαφος. «Γνώμη μου είναι ότι το γαλλικό κράτος και η μουσουλμανική κοινότητα πρέπει να συνάψουν ένα εκκλησιαστικό σύμφωνο (concordat), ανάλογο με αυτό που έχει συνυπογραφεί προ πολλού με την εβραϊκή κοινότητα (σ.σ. και το οποίο αποτελεί εξαίρεση στον διαχωρισμό Εκκλησίας – Κράτους) έτσι ώστε οι θρησκευτικοί θεσμοί της κοινότητας να χρηματοδοτούνται από το γαλλικό κράτος και όχι από το εξωτερικό, από χώρες του Κόλπου και αλλού, όπως πρακτικά συμβαίνει τώρα».