Υποχρεωμένος να θέσει βάσεις γρήγορα

Μία ισοπαλία και μία ήττα, χωρίς να σημειώνει γκολ αλλά δεχόμενη ένα τέρμα. Την ήττα από το Λουξεμβούργο ασφαλώς μόνο επιτυχία δεν τη λες, ωστόσο το 0-0 στην Κωνσταντινούπολη κόντρα στην Τουρκία, συνοδευόμενο από εξαιρετική ανασταλτική λειτουργία, συνιστά το πρώτο σημάδι που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως ενθαρρυντικό. Αυτός είναι ο (μέχρι σήμερα) αγωνιστικός απολογισμός της Εθνικής Ελλάδας με τον Μίχαελ Σκίμπε στο τιμόνι της και ως είθισται, προτού ακόμη υπάρξει σαφές δείγμα της δουλειάς του και τι ακριβώς αυτή θα αποδώσει στα επίσημα ματς που θα γίνουν στο κοντινό μέλλον, βιαστικοί αφορισμοί και (θετικά προσκείμενες) υπερβολές θα κυκλοφορήσουν εν αφθονία. Τα όσα πέτυχε η Ελλάδα στο πρόσφατο παρελθόν είναι πολύ σημαντικά και το ανέβασμα του πήχη των απαιτήσεων εξελίχθηκε σε συνήθεια. Αυτός είναι και ο πρώτος σκόπελος που ο Γερμανός καλείται να ξεπεράσει παραμένοντας συγκεντρωμένος στη δουλειά του και στο σχέδιο που έχει αποφασίσει ότι θα ακολουθήσει. Το ανάθεμα θα είναι η εύκολη αντιμετώπιση σε κάθε αναποδιά, ο χρόνος της υπομονής εν συγκρίσει με όλους τους προκατόχους της θέσης από το 2003 έως και τη μαύρη περίοδο Ρανιέρι θα είναι συντριπτικά λιγότερος. Ο Σκίμπε καλείται να μαζέψει γρήγορα την κατάσταση, να φιλιώσει τους ποδοσφαιριστές στη λογική (σήμα – κατατεθέν της Εθνικής στα ένδοξα χρόνια) του «είμαστε όλοι ένα», να επιβάλει αδιαπραγμάτευτες αρχές, να μαλώσει όταν διαπιστωθεί ότι χρειάζεται, να δράσει αιρετικά αν στην πορεία διαπιστώσει ότι υπάρχουν πρόσωπα που λειτουργούν αποτρεπτικά ως προς την εφαρμογή του πλάνου του. Κοινώς, να βάλει σε μικρό χρόνο βάσεις στέρεες και εφάμιλλες με εκείνες που είχε τοποθετήσει ο Ρεχάγκελ.

Βέβαια ο Σκίμπε δεν έχει αποδείξει ότι είναι εξίσου προικισμένος, τακτικά και πνευματικά, στη διαχείριση παικτών, όσο ο αγαπημένος των Ελλήνων Οτο. Καταστροφικά περάσματά του από σημαίνουσες ομάδες, όπως εκείνο το 2012 από τη Χέρτα Βερολίνου, τσαλάκωσαν πολύ το προφίλ του. Τότε η γερμανική ομάδα πλήρωσε την τουρκική Εσκισεχίρσπορ προκειμένου να τον επαναπατρίσει και το μετάνιωσε εν ριπή οφθαλμού. Ο Σκίμπε έφυγε από την Τουρκία στις 27/11/2011 ως ο επίδοξος αναμορφωτής της Χέρτα και απολύθηκε στις 12/2/2012 ύστερα από πέντε ήττες σε ισάριθμα επίσημα ματς πρωταθλήματος! Το χειρότερο όλων ήταν ότι αποχωρώντας με την ετικέτα της αποδόμησης πήρε μαζί του και τη ρετσινιά του ανθρώπου που βρήκε καμένη γη και άφησε πίσω του αποκαΐδια!

Γενικώς, ο νυν τεχνικός της Ελλάδας είναι μια προσωπικότητα αμφιλεγόμενη, η οποία όμως ενδέχεται να εναρμονίζεται καλύτερα με τη δουλειά σε εθνικό συγκρότημα παρά σε σύλλογο. Ο ομοσπονδιακός τεχνικός των Πάντσερ Γιόακιμ Λεβ είχε πει μετά τον θρίαμβο στα βραζιλιάνικα γήπεδα: «Υπάρχουν προπονητές που λάμπουν μέσα από την καθημερινότητα ενός συλλόγου και άλλοι οι οποίοι με την ελευθερία σκέψης που τους προσφέρει ο χρόνος να εργαστούν χωρίς πίεση πετυχαίνουν θριάμβους. Κατατάσσω τον εαυτό μου στη δεύτερη κατηγορία». Με την ελπίδα ότι ο Σκίμπε θα καταφέρει να εξελιχθεί σε κάτι (έστω) παρεμφερές.