«Δεν θέλω μόνο να επιβιώσω, θέλω να ζήσω»

«Ναι έχω ακόμα αυτή τη δυσκολία όταν μιλώ» λέει κάνοντας μια μικρή παύση ο Γκίντο Βεστερβέλε, «αλλά αυτό δεν είναι τίποτα, είναι το αποτέλεσμα της θεραπείας που έκανα όλο το προηγούμενο διάστημα. Θα επανέλθω». Η φωνή είναι σπασμένη, αλλά βγάζει μια αισιοδοξία που ξαφνιάζει βλέποντας στο πρόσωπό του τα σημάδια από τις θεραπείες των προηγούμενων μηνών.

Για ενάμιση χρόνο τώρα ο πρώην υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας δίνει μάχη για τη ζωή του με τη λευχαιμία. Αλλά δεν το έβαλε κάτω ούτε στιγμή και συνεχίζει, παρά τις δυσκολίες στην ομιλία. «Αυτά είναι δευτερεύοντα. Εκείνο που μετράει είναι η επιστροφή στη ζωή, στους ανθρώπους, το γεγονός ότι είμαι απόψε εδώ μαζί σας» λέει στον Γκίντερ Γιάουχ, παρουσιαστή τηλεοπτικής εκπομπής με τη μεγαλύτερη τηλεθέαση στο πρώτο γερμανικό κανάλι ARD. Καλεσμένη είναι και μια γυναίκα που πέρασε επίσης τη δραματική περιπέτεια της λευχαιμίας ενώ ήταν έγκυος και κατάφερε να γεννήσει ένα υγιέστατο αγοράκι.

ΟΙ ΠΑΛΙΕΣ ΕΠΟΧΕΣ. Για τους θεατές που βλέπουν ξανά στην τηλεόραση τον πρώην υπουργό Εξωτερικών ο Βεστερβέλε αναδίδει αισιοδοξία. «Δεν θέλω μόνο να επιβιώσω, θέλω να ζήσω» λέει. Οι τελευταίες ημέρες θυμίζουν κάτι από τις παλιές εποχές όταν ως υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας ήταν συνεχώς στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας. Για άλλους λόγους, βεβαίως. Τώρα η φωτογραφία με το σημαδεμένο πρόσωπο είναι εξώφυλλο στο εβδομαδιαίο περιοδικό «Σπίγκελ», όλες οι εφημερίδες γράφουν για το βιβλίο του που μόλις κυκλοφόρησε. «Ανάμεσα σε δύο ζωές – Περί αγάπης, θανάτου και αισιοδοξίας» είναι ο τίτλος του βιβλίου που έγραψε με τη βοήθεια του πρώην αρχισυντάκτη του περιοδικού «Στερν» Ντομινίκ Βίχμαν. Βασίζεται στο ημερολόγιο που άρχισε να γράφει από την πρώτη ημέρα της διάγνωσης ότι πάσχει από λευχαιμία. Ηταν μόλις έξι μήνες που είχε εγκαταλείψει το υπουργείο Εξωτερικών, «γεμάτος σχέδια για το μέλλον μετά την πολιτική», με ένα ίδρυμα που μόλις είχε στήσει, έσφυζε από ζωή. Χρειάστηκε να κάνει μια επέμβαση ρουτίνας για μηνίσκο. Αλλά στις αιματολογικές εξετάσεις διαγνώστηκε λευχαιμία. Η θεραπεία άρχισε την ίδια ημέρα. Ηταν το απόλυτο σοκ. Διαφυγή του ήταν το γράψιμο.

«Εγραφα για να κατανοήσω τι ακριβώς συμβαίνει και τι ακόμα θα συνέβαινε» λέει. «Εγραφα για να ελέγξω την αγωνία μου και να μη με κυριεύσει ο οίκτος. Εγραφα μολονότι δεν το έκανα ευχαρίστως. Εγραφα για να κρατήσω την αξιοπρέπειά μου. Εγραφα για να μείνω άνθρωπος». Οχι μόνο δεν θέλησε να το κρύψει, αλλά κυκλοφόρησαν και φωτογραφίες του χωρίς μαλλιά από τη χημειοθεραπεία μαζί με τον τενόρο Χοσέ Καρέρας που πάσχει επίσης από λευχαιμία. Η συμπαράσταση του φίλων, άλλοτε πολιτικών αντιπάλων και του απλού κόσμου τού δίνει κουράγιο. Ως γραμματέας, βουλευτής και πρόεδρος του κόμματος των Φιλελευθέρων όταν είχε βάλει στόχο το 18% φτάνοντας σχεδόν το 15%, ήταν γνωστός για τη μαχητικότητά του στην αντιπαράθεση με τους πολιτικούς του αντιπάλους. Στο πρώτο «ημίχρονο» της ελληνικής κρίσης ως υπουργός Εξωτερικών στήριξε τη σκληρή γραμμή της δημοσιονομικής εξυγίανσης, αλλά προειδοποίησε ότι «αν η Γερμανία βγάλει το τευτονικό ρόπαλο, θα γίνει μπούμερανγκ». Μετά την εμπειρία με την αρρώστια είναι απόλυτα πεπεισμένος ότι συχνά ασχολούμαστε με μικροπράγματα και όχι με τα ουσιαστικά στη ζωή.  

ΟΙ ΔΩΡΗΤΕΣ ΟΡΓΑΝΩΝ. Δεν έχει αυταπάτες. Ξέρει ότι η μάχη αυτή δεν τελείωσε. Ανά πάσα στιγμή μπορεί να υποτροπιάσει. Η ελπίδα του είναι ότι όσο περισσότερο αργεί τόσο πιθανότερο είναι να γλιτώσει. Για αυτό και δεν θέλει αυτή τη στιγμή να κάνει καμία σκέψη για τον δότη. Ο νόμος επιβάλλει για δότη και ασθενή την ανωνυμία για τουλάχιστον δύο χρόνια. Μετά μπορεί κοινή συναινέσει να υπάρξει επαφή. Αλλά ακόμα έχει έξι μήνες για αυτό το ορόσημο και δεν ξέρει τι μπορεί να συμβεί το διάστημα αυτό. Εκείνο που ξέρει καλά είναι πόσο μεγάλη σημασία έχουν οι δωρητές οργάνων. Και εκείνο που θέλει οπωσδήποτε είναι να ενθαρρύνει όσο το δυνατόν περισσότερους να γίνουν δωρητές οργάνων. «Και μόνο εκατό να πείσω για να δηλωθούν ως δωρητές, θα σωθούν ανθρώπινες ζωές» λέει. Το τέλος δεν παύει να τον απασχολεί. Αλλά έχει τον δικό του τρόπο να το αντιμετωπίζει. Το βιβλίο είναι και μια «εξομολόγηση αγάπης για τον άντρα μου» λέει, τον Μίχαελ Μροντς, σε αυτόν το αφιερώνει, γράφοντας στον πρόλογο: «Κάθε σκέψη για το τέλος μπορεί να είναι και το ξεκίνημα για κάτι νέο».