Ποιητής της θηλυκότητας

Στις δημόσιες δηλώσεις του και στις συνεντεύξεις του σε περιοδικά ο ισραηλινής καταγωγής σχεδιαστής του οίκου Lanvin δεν δίσταζε να εκφράζει τη γνώμη του αν τον ενοχλούσε κάτι στο σύστημα της μόδας. Η προσωπική του άποψη για το ντιζάιν αναμετριόταν στη λύση μιας εξίσωσης που έδινε ενδιαφέρον στα ψεγάδια, παρά στην άψογη εκτέλεση. «Πάντα επιδιώκουμε την τελειότητα, αλλά οι ατέλειες έχουν πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον» έλεγε ο Αλμπέρ Ελμπάζ για το αποτύπωμα του ύφους της δουλειάς του σε έναν παριζιάνικο οίκο που ιδρύθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα από μια γυναίκα και έγινε παγκόσμια γνωστός στις αρχές του 21ου χάρη στην ικανότητα του Ελμπάζ να του προσδώσει τον κώδικα της μοντέρνας θηλυκότητας.

Ο αξιαγάπητος Αλμπέρ για δεκατέσσερα χρόνια λάτρευε να επιμελείται ο ίδιος τις βιτρίνες στην κεντρική μπουτίκ Lanvin. Οι περαστικοί στον παριζιάνικο δρόμο του Φομπούρ Σεν Ονορέ συχνά είχαν δει την αστεία φιγούρα του ντυμένη με μαύρο κοστούμι, λευκό πουκάμισο, φαρδύ παπιγιόν και μεγάλα τετράγωνα γυαλιά με μαύρο σκελετό να πασχίζει με κούκλες, μαύρους φιόγκους, χρυσά κλουβιά και μαύρα βραδινά φορέματα να δημιουργεί ατμόσφαιρες σοφιστικέ παιχνιδότοπων για ενηλίκους. «Οταν κάνω βιτρίνες, δεν αρχίζω με ένα κόκκινο φόρεμα ή με ένα λευκό παλτό. Αρχίζω με ένα όνειρο, μια ιστορία και ένα σκίτσο. Οι βιτρίνες είναι ο πιο άμεσος δρόμος επικοινωνίας με τον κόσμο».

Η διάδοση των επιθυμητών κομματιών της σεζόν με όρους ιντερνετικής ταχύτητας δεν τον αφορούσε. Η χαμηλή κινητικότητα του λογοτύπου Lanvin ανάμεσα στις λέξεις – κλειδιά των μηχανών αναζήτησης επηρέασε και τις πωλήσεις των τελευταίων συλλογών της χρονιάς. Το νέο κύμα παθιασμένων με τη μόδα έχει άλλες αναζητήσεις και ανησυχίες. Νοιάζεται για την αναγνωρισιμότητα ενός συγκεκριμένου ρούχου ή αξεσουάρ, επιδιώκει τη συμμετοχή σε μια εμπειρία προνομιακού χαρακτήρα όπως η θέση δίπλα σε έναν διάσημο θεατή στην πρώτη σειρά, μια πρόσκληση σε ειδικές αγορές, την ονομαστική μνεία των πελατισσών σε ένα φωτογραφικό στιγμιότυπο. Η σημερινή ιδιοκτήτρια του οίκου, μια επιχειρηματίας από την Ταϊβάν, ζήτησε αλλαγές και μεγαλύτερη δράση. Ο Ελμπάζ δεν ήταν διατεθειμένος να καταναλώσει φαιά ουσία για ευρήματα που θα βοηθούσαν το μάρκετινγκ του οίκου να προωθήσει τις πωλήσεις του στην Ασία. Η ποιητικότητά του αρκείται στην απόλαυση της επεξεργασίας των ιδεών του για να ντύσει τη γυναίκα.

Μία εβδομάδα πριν ο Αλμπέρ Ελμπάζ αδειάσει το γραφείο του στον Lanvin, είχε βρεθεί στη Νέα Υόρκη για να παραλάβει από τα χέρια της Μέριλ Στριπ το βραβείο του σουπερστάρ σχεδιαστή της χρονιάς, με το οποίο η αμερικανική βιομηχανία της μόδας τιμά τους πρωταγωνιστές της. Και με τον λόγο αποδοχής του βραβείου του είχε την ευκαιρία κατά κάποιον έμμεσο τρόπο να ενημερώσει τους παρευρισκομένους στο γκαλά για τις κινήσεις του: «Εμείς οι σχεδιαστές ξεκινήσαμε με όνειρα, επιθυμίες και συναισθήματα έχοντας απορία για το τι θέλουν οι γυναίκες, τι χρειάζονται και τι μπορούμε να κάνουμε για να είναι πιο όμορφη και εύκολη η ζωή τους. Ομως στη συνέχεια γίναμε καλλιτεχνικοί διευθυντές και έτσι έπρεπε να δημιουργούμε και κυρίως να διοικούμε. Και σήμερα καλούμαστε να γίνουμε ίματζ μέικερ και επικοινωνιακοί σύμβουλοι ώστε ό,τι κάνουμε να δείχνει καλό ως εικόνα. Η οθόνη του υπολογιστή πρέπει να “ουρλιάζει” θριαμβικά. Αυτός είναι ο κανόνας. Και ό,τι είναι κραυγαλέο είναι και πρέπον. Προτιμώ να ψιθυρίζω. Νομίζω ότι φτάνει σε κάτι ενδόμυχο και διαρκεί περισσότερο».