Ανθρωποι σαν τον σημερινό υπουργό Παιδείας είχαν πάντοτε περίοπτη θέση στην πολιτική μας σκηνή: στελέχη όπως ο Θόδωρος Πάγκαλος, που είχαν την ικανότητα - ή την αμετροέπεια - να πετούν χοντράδες στον δημόσιο διάλογο και να τον κανοναρχούν.
Η περίπτωση Φίλη ωστόσο ξεφεύγει από τα στερεότυπα και ξεπερνά τα παλαιότερα πρότυπα: άρχισε με το ρητορικό ερώτημα «πόσα μακαρόνια μπορεί να φάει κανείς;» όταν επιβλήθηκε ο ΦΠΑ 23% και κορυφώθηκε με τη χθεσινή «ατάκα» για τις «πενταροδεκάρες» - τόση είναι, κατά τον υπουργό, η επιβάρυνση για τα νοικοκυριά από τη φορολόγηση της ιδιωτικής εκπαίδευσης.
«Οποιος στέλνει τα παιδιά του σε ιδιωτικό σχολείο ας αναλάβει και το κόστος», συνέχισε ο κ. Φίλης. Ο κυνισμός είναι πρόδηλος - αλλά και το πολιτικό μήνυμα σαφές: αφού αυτοί που θα πληρώσουν κατά τεκμήριο δεν είναι ψηφοφόροι μας, η υπερφορολόγηση δεν έχει καμία σημασία.
Οπως το «όλοι μαζί τα φάγαμε», που είχε στόχο να ενοχοποιήσει το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας - της πεινασμένης μαζί με τη χορτάτη - έτσι και οι «πενταροδεκάρες» στοχεύουν στην ενίσχυση του κοινωνικού αυτοματισμού: τα ήδη φτωχά στρώματα της ελληνικής κοινωνίας καλούνται να ικανοποιηθούν με το φορολογικό χτύπημα στη μεσαία τάξη.
Και οι εκπαιδευτικοί που θα χάσουν τη δουλειά τους; Τα δημόσια σχολεία που θα επιβαρυνθούν με χιλιάδες μαθητές; Παράπλευρες απώλειες στον ταξικό πετροπόλεμο του κ. Φίλη. Θα τον καλύψει το Μέγαρο Μαξίμου;
Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από