Πήδημα στο κενό

Ενα σύγχρονο οικογενειακό δράμα είναι το «Καγκουρώ», με τη σχέση πατέρα – γιου να αποτελεί τον βασικό θεματικό άξονα καθώς η μάνα είναι απούσα. Ο Ορφέας, γιος ενός χωρισμένου εκπαιδευτικού, ασφυκτιά στην Ελλάδα της κρίσης. Υπάλληλος της Δημοτικής Αστυνομίας που έχει καταργηθεί περιμένει την απόλυση ή μια μετάταξη, διόλου επιθυμητή από τον ίδιο. Μην μπορώντας να ξεφύγει, ούτε να βρει άλλη διέξοδο, αποφασίζει να μεταναστεύσει στην Αυστραλία. Μια παρόμοια μετανάστευση είχε επιχειρήσει ανεπιτυχώς και ο πατέρας του δεκαετίες νωρίτερα – ενώ στην Αυστραλία εγκαταστάθηκε τελικά ο θείος του, που τώρα επιδιώκει να τον πάρει μαζί του. Τότε η μάνα (του πατέρα και του θείου) στάθηκε έμμεσο εμπόδιο. Τώρα θα σταθεί το κορίτσι του Ορφέα.

Πλάι στους τρεις και στο κορίτσι, ένας τέταρτος άνδρας, σε ρόλο αφηγητή, που ακούει στο όνομα Κέρβερος, θα σταθεί καταλύτης στα αδιέξοδα του νεαρού, που αν και ονειρεύεται την προσωπική του επανάσταση δεν θα καταφέρει να την κάνει πράξη. Το μεγάλο βήμα, το μεγάλο πήδημα, σαν αυτό του καγκουρό, δεν θα τον οδηγήσει ούτε παραπέρα ούτε πιο ψηλά. Αντίθετα θα τον στείλει πιο κάτω.

Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ. Ο Βασίλης Κατσικονούρης, καθηγητής της Μέσης Εκπαίδευσης και ο ίδιος, ανήκει σε μια ακαθόριστη γενιά συγγραφέων (Κιλκίς, 1960). Με σταθερή και συνεπή παρουσία στον χώρο του θεάτρου, ξεκίνησε να γράφει στις αρχές του 1990 («Εντελώς αναξιοπρεπές») και συνέχισε να δίνει το «παρών» με έργα που ξεχώριζαν και βραβεύονταν («Καλιφόρνια ντρίμιν»). Το έτος 2006 στάθηκε καθοριστικό, καθώς τότε ανέβηκε από το Εθνικό (στη Νέα Σκηνή – Θέατρο Χώρα) «Το γάλα» σε σκηνοθεσία του Νίκου Μαστοράκη. Η παράσταση γνώρισε μεγάλη επιτυχία – πέντε χρόνια μετά έγινε και η κινηματογραφική του μεταφορά, και συνέβαλε στην αναγνώριση του συγγραφέα.

Η θεματολογία του Κατσικονούρη που επιβεβαιώνεται και με το «Καγκουρώ» ξεκινά από επίκαιρα, τρέχοντα θέματα και στοχεύει στην αναζήτηση της βαθύτερης αιτίας που τα δημιούργησε ή και τα προκάλεσε. Με μια γλώσσα καθημερινή επιχειρεί να αποτυπώσει τον παλμό της Ελλάδας της κρίσης. Και ίσως αυτή η έλλειψη χρονικής απόστασης του έργου από τα γεγονότα να τον παρασύρει σε κάποιες υπερβολές που «μπουκώνουν» το κείμενο. Οι  χαρακτήρες όμως που πλάθει έχουν ταυτότητα, είναι αναγνωρίσιμοι και οικείοι, μιλούν απλά και λένε αλήθειες.

Στην παράσταση της Νέας Σκηνής, ο Δημήτρης Μυλωνάς, σκηνοθέτης της νεότερης γενιάς, στρίμωξε μέσα σε 25 τ.μ. όλους τους χώρους δράσης του έργου: η ταράτσα, το υπνοδωμάτιο, η κουζίνα, το σαλόνι, το γραφείο, το κελί (του Κέρβερου) αποτελούν μέρος ενός συνόλου εξίσου καταπιεστικού για κάθε ήρωα που παλεύει να ξεφύγει από ό,τι τον κυνηγά. Θύτες και θύματα μαζί, ματαιωμένες υπάρξεις, ηττημένοι της κοινωνίας και της ζωής τους, άνθρωποι που ελπίζουν χωρίς προοπτική. Και αυτό το τόνισε ο σκηνοθέτης, αφήνοντας την παράσταση να ακολουθήσει τους φυσικούς της ρυθμούς και τους ήρωες να σκιαγραφήσουν την περσόνα τους.

Με ήχους δυνατούς και μια περιττή κινησιολογία, ο σκηνοθέτης οργάνωσε μια σκηνική φασαρία που ευτυχώς εναλλάχθηκε με τις σκηνές εσωτερικής έντασης των ηθοποιών. Σε αυτούς τους τελευταίους οφείλεται μεγάλο κομμάτι του αποτελέσματος. Ολοι τους, από τον Χρήστο Σαπουντζή και τον Γιώργο Παπαπαύλου, ως πατέρα και γιο, τη Λένα Δροσάκη στον ρόλο του κοριτσιού και τον Μελέτη Ηλία ως Κέρβερο, κατάφεραν να ενσωματώσουν τα τραγικά πρόσωπα της ιστορίας του Κατσικονούρη μέσα από μια κανονικότητα. Ξεχώρισε ο Σπύρος Τσεκούρας (θείος) με μια εξαιρετική θεατρική ειλικρίνεια σε έναν ρόλο κόντρα στους υπολοίπους.

Σκηνοθεσία:
Δημήτρης Μυλωνάς
Σκηνικά – κοστούμια:
Δήμητρα Λιάκουρα
Μουσική:
Παύλος Κατσιβέλης
Φωτισμοί:
Αλέκος Αναστασίου
Παίζουν:
Λένα Δροσάκη, Μελέτης Ηλίας, Γιώργος Παπαπαύλου, Χρήστος Σαπουντζής, Σπύρος Τσεκούρας
Πού:
Εθνικό Θέατρο – Νέα Σκηνή Νίκος Κούρκουλος (Αγίου Κωνσταντίνου 22-24, τηλ. 210-5288.170/1), έως τις 6 Δεκεμβρίου 2015