«Η δίωξη θρησκευτικών κοινοτήτων αλλάζει τον γεωπολιτικό χάρτη της Μέσης Ανατολής»

Δεν είναι μόνο το μωσαϊκό των θρησκευτικών και πολιτιστικών κοινοτήτων της Μέσης Ανατολής που απειλείται με καταστροφή από τον εξτρεμισμό και τη βία. Είναι η ίδια η γεωπολιτική ισορροπία της περιοχής που απειλείται από τον αφανισμό των χριστιανικών, και όχι μόνο, κοινοτήτων που συνυπήρχαν για αιώνες στην περιοχή, λέει στη συνέντευξή του στα «ΝΕΑ» ο μητροπολίτης Γαλλίας Εμμανουήλ.

Πρόεδρος της Συνόδου των Ευρωπαϊκών Εκκλησιών και προεδρεύων της Συνέλευσης των Ορθόδοξων Επισκόπων Γαλλίας, αλλά και εκπρόσωπος της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην ΕΕ, ο μητροπολίτης Γαλλίας βρέθηκε στην Αθήνα για να μετάσχει στη Διεθνή Διάσκεψη για τον θρησκευτικό και πολιτιστικό πλουραλισμό και τις θρησκευτικές κοινότητες της Μέσης Ανατολής που διοργάνωσε το ΥΠΕΞ. «Εμείς που θέλουμε την ειρηνική συνύπαρξη και θέλουμε όλοι μαζί να συνυπάρχουμε, λέμε ότι χίλιοι καλοί χωρούν. Είτε ως χριστιανικές Εκκλησίες και ομολογίες είτε ως ιουδαϊσμός και Ισλάμ, δεν έχουμε καμία δυνατότητα να περιορίσουμε στον άλλο τη δυνατότητα να ζει ειρηνικά μαζί μας, σε μια περιοχή όπου όλοι συνυπάρχουν. Δείτε για παράδειγμα τον Λίβανο, με όλα τα προβλήματα που έχει ως χώρα, έχει ένα μωσαϊκό θρησκευτικών κοινοτήτων και Εκκλησιών και ομολογιών, λέει ο μητροπολίτης Γαλλίας στα «ΝΕΑ».   
Μόνο που ο εμφύλιος στη Συρία και οι εξτρεμισμοί του Ισλαμικού Κράτους κάνουν τον διαθρησκειακό διάλογο να μοιάζει με ευσεβή πόθο. Ο Εμμανουήλ, ως εκπρόσωπος του Πατριαρχείου στον διάλογο με τις ορθόδοξες Εκκλησίες της Ανατολής, υπεύθυνος για τον διάλογο με τον Ισλαμισμό και τον Ιουδαϊσμό, αλλά και μέλος του  ιδρυθέντος από τον βασιλιά Αμπντάλα της Σαουδικής Αραβίας KAICIID που προωθεί τον διαθρησκειακό διάλογο, δεν συμφωνεί: «Ο πόλεμος δεν έχει ως αρχή τη θρησκεία. Οι θρησκευτικές κοινότητες συνυπήρχαν επί αιώνες. Οταν ξεκινάς να βλέπεις τον γείτονά σου, τον Αλλο, σαν εχθρό, αυτόν που μέχρι χθες έβλεπες σαν φίλο, από κει ξεκινούν τα προβλήματα. Θα ήθελα να υπενθυμίσω τον πόλεμο στην πρώην Γιουγκοσλαβία, όπου τονίζαμε πάντα ότι το αίτιο του πολέμου δεν είναι η θρησκεία. Το τόνισε και ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας το 1992 σε Διάσκεψη στη Βέρνη: το έγκλημα στο όνομα της θρησκείας είναι έγκλημα εναντίον της θρησκείας αυτής καθεαυτής. Θύμα αυτής της κατάστασης είναι, πολλές φορές, το ίδιο το Ισλάμ. Οι άνθρωποι που κάνουν αυτά τα πράγματα κάνουν κακό στην ίδια τους τη θρησκεία, αν όντως πιστεύουν στον ίδιο Θεό, που αμφιβάλλω».

Οι πρόσφυγες. Παράπλευρη απώλεια της βίας στη Μέση Ανατολή είναι και το Προσφυγικό. Αλλά ακόμη κι εκεί, κάποιες ευρωπαϊκές χώρες επιχειρούν διαχωρισμό των προσφύγων που δέχονται σε χριστιανούς και μουσουλμάνους. «Δεν μπορούμε να δεχθούμε τον άλλο με μόνο κριτήριο τη θρησκεία του. Δεν μπορείς να δεχθείς στο έδαφός σου μία μερίδα ανθρώπων και να αγνοήσεις όλους τους άλλους» σχολιάζει ο Εμμανουήλ.

Και χρησιμοποιεί το παράδειγμα του μικρού Αϊλάν: «Το παιδί αυτό αποτέλεσε σύμβολο για όλη την ανθρωπότητα. Ξεχωρίσαμε αν ήταν μουσουλμάνος ή χριστιανός; Οταν δέχεσαι τον πεθαμένο, θα πρέπει να δεχθείς και τον ζωντανό. Και πρέπει να τον δεχθείς όπως είναι. Η θρησκεία δεν πρέπει να αποτελεί εμπόδιο. Οι ευρωπαϊκές χώρες πρέπει να δείξουν διάθεση να υποδεχθούν τους μετανάστες και να τους δώσουν τη δυνατότητα να επιστρέψουν στις εστίες τους».

Ο μητροπολίτης Γαλλίας πιστεύει ότι η Ευρώπη δεν πρέπει να είναι ο τελικός προορισμός για τους προερχόμενους από τη Μέση Ανατολή πρόσφυγες. Αυτό επειδή έτσι θα αλλάξει ο χάρτης της περιοχής. Οπως εξηγεί, «στη Συρία είχαμε πάνω από ενάμισι εκατομμύριο χριστιανούς. Αν πάψει να υπάρχει αυτή η προσέγγιση της πολυπολιτισμικότητας σε ένα κράτος, χαλάει η όλη εικόνα αυτής της χώρας. Κι αυτό πρέπει να το χουμε υπόψη. Η γεωπολιτική είναι συνδυασμένη με τη θρησκεία. Δεν μπορούμε να πούμε ότι αύριο θα συνεχίσει η Συρία να είναι η ίδια που ήταν πριν από τον πόλεμο. Αλλάζει ο χάρτης και αλλάζουν η γεωπολιτική σταθερότητα και η σύνθεση στον ιστό της περιοχής. Ο χώρος στη Μέση Ανατολή είναι και χριστιανικός χώρος. Αν φύγουν οι χριστιανοί, αλλάζει η σύνθεση της περιοχής».

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Οσον αφορά τα δικαιώματα του Οικουμενικού Πατριαρχείου, παραδέχεται ότι επί Ερντογάν έγιναν πολλά βήματα. Θυμίζει ωστόσο ότι παραμένει το ζήτημα της νομικής ταυτότητας και της αναγνώρισης του Πατριαρχείου αλλά και το άνοιγμα της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης. Οπως λέει, «ο διάλογος είναι ένα πολύ θετικό βήμα και παρότι δεν θέλουμε να εξαρτώμεθα από τα ελληνοτουρκικά, έχει θετική απήχηση στις σχέσεις Ελλάδας – Τουρκίας».