Από εκείνο το βράδυ (της 11ης Μαρτίου) που ο Μάνταλος αποχωρούσε από το ΟΑΚΑ με εμφανή τα σημάδια της ανησυχίας λόγω του σοβαρού τραυματισμού του στο γόνατο, κύλησε χρόνος πολύς. Η ΑΕΚ προσπάθησε αλλά επί της ουσίας δεν έμαθε να ζει χωρίς εκείνον. Το παράλογο θα ήταν αν συνέβαινε το αντίθετο. Αν δηλαδή είχε βρεθεί τόσο εύκολα ένας άλλος «Μάνταλος» που θα έκανε τον κόσμο να ξεχάσει όσα ο πραγματικός (και όχι ο κατά φαντασίαν) μπορεί να δώσει στην ομάδα. Οι σπάνιοι ποδοσφαιριστές σπανίως αντικαθίστανται. Ακόμα και τώρα που η Ενωση είναι φορτωμένη με «10άρια» (εν προκειμένω οι Βάργκας και Μπουονανότε), ο διεθνής μέσος έχει προτεραιότητα για τον ρόλο του επιτελικού μέσου. Δεν αντιμετωπίζεται έτσι από τον Δέλλα επειδή είναι Ελληνας. Συμβαίνει επειδή πρόκειται για ξεχωριστό ποδοσφαιριστή. Ας ανατρέξει κανείς στο πρόσφατο παρελθόν με την περίπτωση του Ισπανού Χοσέ Κάρλος, ο οποίος διαφημιζόταν ως παίκτης που θα έκανε τη διαφορά. Ολίγον από μέλι και από τηγανίτα τίποτα.
Ο Πέτρος Μάνταλος είναι ο ορισμός του αντιστάρ. Ασφαλώς αν είχε συμβεί το αντίθετο, αν είχε σηκώσει ψηλά τη μύτη του και είχε αποκτήσει τουπέ λόγω του ευτυχούς συμβάντος της συναναστροφής του με την ΑΕΚ, δεν θα ήταν ο εαυτός του. Δεν είναι μακριά η περίοδος κατά την οποία ποδοσφαιριστές της σειράς, αυτοί που σήμερα βολοδέρνουν δεξιά και αριστερά σε ομάδες της σειράς, δεν κατάλαβαν ποτέ την ευκαιρία που τους δόθηκε μέσα από την Ενωση, έστω και σε εκείνο το κατάντημά της τη σεζόν 2012-13. Η κύρια ασχολία τους ήταν τα τατουάζ, οι φράντζες τους, τα ξενύχτια στα μπουζούκια, μαγκιά, social media, πολλά κορίτσια αλλά από μπάλα τίποτα. Από καριέρα τίποτα ουσιαστικά.
Εμφανίστηκε στην Αθήνα το παλικάρι από την Ξάνθη, ήδη αναγνωρισμένος στη Σούπερ Λίγκα, έχοντας πραγματοποιήσει δύο γεμάτες χρονιές και προσελκύσει το ενδιαφέρον του Ολυμπιακού, του Παναθηναϊκού και του ΠΑΟΚ. Με το κεφάλι του μόνιμα στην ευθεία. Δεν κοιτάζει χαμηλά διότι γνωρίζει ποιος είναι, δεν θα το υψώσει όμως προτού πετύχει κάτι.
Το καλό με τον Μάνταλο είναι πως έχει συνειδητοποιήσει ότι τώρα αρχίζει ο ανήφορος, αυτή είναι η εποχή που πρέπει να μοχθήσει και όχι να αλητέψει, να το παίξει σπουδαίος, να χρησιμοποιήσει την ευκαιρία που του δίνεται για να κερδίσει σε τομείς διαφορετικούς και όχι εκεί που πρέπει βάσει του ταλέντου να ξεχωρίσει.
Ακόμα και το ότι αντιδρά όταν διαβάζει πως εκκολάπτεται ως ο νέος ηγέτης της Ενωσης, ενθαρρυντικό στοιχείο είναι. Δεν του αρέσουν οι φανφάρες, οι κολακείες, οι υπερβολικοί προσδιορισμοί, όσο κι αν μερικές φορές είναι αναπόφευκτα στοιχεία στο κείμενο ενός ρεπόρτερ ή στη σκέψη ενός οπαδού. Είναι εγκρατής και ισορροπημένος, όχι μετριοπαθής. Ξέρει ότι στην αφετηρία μιας καριέρας που αναμένεται ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα, η δουλειά είναι εκείνη που θα κάνει τη διαφορά, όχι τα λόγια. Και ασφαλώς για την ΑΕΚ είναι ένα ευτυχές γεγονός το ότι εκτός από εξαιρετικούς ποδοσφαιριστές κατάφερε να προσελκύσει και νορμάλ χαρακτήρες.
Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από