Αγνοώντας τους θεατές

Δεν βασίζονται στο κείμενο, στον λόγο. Οι φράσεις και οι λέξεις δρουν συμπληρωματικά στον εκάστοτε θεατρικό τόπο όπου δημιουργούν και δρουν. Οι Blitz, η ομάδα που ίδρυσαν το 2004 η Αγγελική Παπούλια, ο Γιώργος Βαλαής και ο Χρήστος Πασσαλής, επιστρέφουν στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών με την καινούργια τους παραγωγή «6 a.m. How to disappear completely» (= «6 π.μ. Πώς να εξαφανιστείς τελείως»).

Με βάση την κοινή τους πεποίθηση ότι «το θέατρο είναι ένας χώρος ουσιαστικής συνάντησης ανθρώπων και ανταλλαγής ιδεών, και όχι πια ένας χώρος επίδειξης δεξιοτήτων», τα μέλη της ομάδας χαράζουν τον προσωπικό τους δρόμο, εντός και εκτός των ελληνικών συνόρων. Μέσα από τις παραστάσεις τους ψάχνουν απαντήσεις στο ερώτημα «τι ζητάει η κοινωνία από την τέχνη σήμερα και τι μπορεί να σημαίνει θέατρο στον 21ο αιώνα». Οι ίδιοι επιδιώκουν την καλλιτεχνική ισοτιμία και θέτουν τα πάντα υπό αμφισβήτηση, ξεκινώντας από τους εαυτούς τους.

Με αναφορές στο μοντέρνο και μεταμοντέρνο θέατρο της Ευρώπης, με τη χρήση τεχνολογικών μέσων και κυρίως με τη διάθεση να μιλήσουν για το μικρό και το μεγάλο, μαζί, το μέσα και το έξω, το χάος και τον φόβο, αφήνουν πίσω κάθε γνώριμο μονοπάτι και κάνουν το επόμενο βήμα. Μέσα από τη φετινή τους παράσταση «αναζητούν μια νέα ουτοπία» κόντρα στην όποια πραγματικότητα.

Χωρίς έργο. Οπως και στις προηγούμενες δουλειές τους, έτσι και τώρα δεν είναι το έργο που κυριαρχεί. Είναι η παράσταση που την συνθέτουν τα σώματα των ηθοποιών, ο σκηνικός τόπος και η βασική τους ιδέα, μια φράση, μια σκέψη, μια εσωτερική ανάγκη. Αυτό το εγκαταλειμμένο εργοτάξιο με τις σκαλωσιές και τις σιδεριές αποτελεί την αφετηρία (ή μήπως την κατάληξη) μιας διαδρομής προς το άλλο. Οι ίδιοι το ονομάζουν «Ουτοπία». Παραμένει μετέωρο, αν όχι άγνωστο, κατά πόσον οι προθέσεις τους είναι ορατές στο «αδιάβαστο» και «αμύητο» κοινό.

Επτά μορφές, μοναχικές κυρίως αλλά και ζευγαρωμένες, προσπαθούν να φύγουν, να ξεφύγουν. Αρωγός τους, οι στίχοι του γερμανού λυρικού ποιητή Φρίντριχ Χέλντερλιν (Friedrich Holderlin, 1770 – 1843) από το ποίημά του «Θρήνοι του Μένωνος για τη Διοτίμα» (μτφ Στέλλα Νικολούδη, εκδόσεις Αγρα). Οι στίχοι για το ιδανικό, για τον έρωτα, για την αναζήτηση του μέγιστου, του ουσιαστικού αποκτούν άλλη διάσταση μέσα σ’ αυτό το βιομηχανικό τοπίο της ματαίωσης και του επαναπροσδιορισμού. Και παραμένουν το μοναδικό στοιχείο συγκίνησης.

Δύσκολο να μιλήσει κανείς για ερμηνείες στη συγκεκριμένη παράσταση. Οι ηθοποιοί απαγγέλλουν στίχους παρά τις σκηνικές δεξιότητες που διαθέτουν. Η υποκριτική δεν χωράει πουθενά – ίσως και η ίδια η λέξη να έχει αρνητικό πρόσημο για τους Blitz. Οι φωτισμοί, ωστόσο, όπως και οι μουσικές επιλογές – είτε πρόκειται για ήχους-βόμβους είτε για τον «Γαλάζιο Δούναβη» του Γιόχαν Στράους – συμμετέχουν ενεργά και θετικά στο τοπίο.

Παραμένει άγνωστο αν oι Blitz αγαπούν το θέατρο (γενικώς). Ισως να αγαπούν το θέατρο που κάνουν. Η διάθεσή τους είναι κόψουν κάθε δεσμό με το παρελθόν. Το ερώτημα είναι αν γνωρίζουν το παρελθόν και το απορρίπτουν ή αν απλώς το προσπερνούν γιατί το αποστρέφονται, υπερασπιζόμενοι ένα κάποιο μοντέρνο. Αλλωστε έχουν προηγηθεί ουκ ολίγες θεατρικές «πράξεις δίχως λόγια», πολύ πιο επιτυχημένες. Πολλά μπορεί να αγνοήσει μια παράσταση, αλλά κανένα θέατρο δεν μπορεί να αγνοήσει τους θεατές του.