Ατυπη μεν, αλλά στρατηγική ένωση Τουρκίας – Κατεχομένων!

Χωρίς καμιά (τουλάχιστον αξιόλογη) ελληνική αντίδραση, από μερικές τώρα ημέρες τα κατεχόμενα κυπριακά εδάφη δέχονται «δοκιμαστικά» υδάτινους χειμάρρους από την Τουρκία. Και στις 29 Οκτωβρίου, εθνική ημέρα για την Τουρκική Δημοκρατία, ο πρόεδρός της Ταγίπ Ερντογάν θα ανοίξει και επίσημα τη στρόφιγγα υδροδοτήσεως των περιοχών που ελέγχουν τα στρατεύματα του Αττίλα «για την επόμενη πεντηκονταετία»!
Το τι μπορεί να σημαίνει αυτό δεν είναι καθόλου δύσκολο να το υπολογίσει κάποιος. Ούτε και να προεικάσει τι μέλλει γενέσθαι. Την ώρα που υποτίθεται ότι «βαίνουν καλώς» οι προσπάθειες για διαπραγματευτική λύση του Κυπριακού, η Αγκυρα με αυτό το «έργο του αιώνα» – όπως η ίδια το χαρακτηρίζει – δημιουργεί μείζον γεωπολιτικό τετελεσμένο, που εμπεριέχει δυνάμει προσαρτησιακά χαρακτηριστικά. Καθώς τα κυπριακά εδάφη (που παρεμπιπτόντως συνυπάγονται στην επικράτεια της Ευρωπαϊκής
Ενώσεως) ενοποιούνται με την Τουρκία. Τουλάχιστον σε επίπεδο ψευδοκράτους, του οποίου οριστικοποιείται η απόλυτη εξάρτηση και ουσιαστική προτεκτορατοποίηση!
Ακόμη και σε περίπτωση ευκταίας επιλύσεως του Κυπριακού, το τουρκοκυπριακό σκέλος της διζωνικής ομοσπονδίας (με δομές οιονεί συνομοσπονδίας) θα βρίσκεται υπό την άμεση επικυριαρχία της Αγκυρας. Με τους τεράστιους υποθαλάσσιους υδραγωγούς να αποβαίνουν ομφάλιος λώρος που ενώνει τη «μικρή θυγατέρα» – όπως αρέσκονται να αποκαλούν το κατοχικό μόρφωμα – με τη «μητέρα πατρίδα». Οπως και το σχέδιο Ανάν πονηρά την προσδιόριζε!
Αυτή την τεχνική ζεύξη συναποτελούν δύο υδατοφράκτες – ανά ένας στα νότια παράλια της Τουρκίας και στη βορειοδυτική ακτή της Κύπρου – και μεγάλης χωρητικότητος αγωγοί, μήκους περίπου 65 μιλίων, που έχουν ποντισθεί σε βάθος 250 μέτρων. Θωρακισμένοι με ειδικές συσκευές ασφαλείας, έναντι τυχόν κινδύνων προσκρούσεως υποβρυχίων, καθώς και
«ενισχυτές ροής».

Το «νερό της ειρήνης» και οι παράπλευρες απώλειες

Οι αγωγοί θα μεταφέρουν κάπου 75 εκατομμύρια κυβικά μέτρα νερού ετησίως, με προοπτική επαυξήσεως της ποσότητος, «εάν και η άλλη πλευρά – η ελληνική δηλαδή – ζητήσει στο μέλλον υδατική ενίσχυση». Για αυτό και η Αγκυρα έχει προσδώσει στο έργο την ονομασία «νερό για την ειρήνη». Ως εν πολλοίς δέλεαρ – νομίζουν – που θα προσφέρει επιπλέον
κίνητρα συμβιβασμού στην ελληνοκυπριακή πλευρά!
Υπάρχουν όμως και οι παράπλευρες συνέπειες του εγχειρήματος: επειδή το ψευδοκράτος «θα πρασινίσει» και επειδή θα υπάρξει ανάγκη περιπλέον εργατικών χεριών, η Τουρκία μαζί με το «νερό της ειρήνης» προετοιμάζει απροκάλυπτα τη μαζική μεταφορά νέων εποίκων! Πέραν δηλαδή των περίπου 350.000 (οι Τουρκοκύπριοι μιλούν για μισό εκατομμύριο) που ήδη έχουν εγκατασταθεί μετά την εισβολή! Με τους περισσότερους να έχουν ήδη
«πολιτογραφηθεί» και λάβει ανάλογο κτηματικό κλήρο από τις διαρπαγείσες ελληνοκυπριακές περιουσίες. Και άλλωστε αυτό αποτελεί ουσιώδες μέρος των διαπραγματεύσεων που αυτήν τη στιγμή εξελίσσονται όσον αφορά την κρίσιμη πτυχή του λεγόμενου περιουσιακού. Με τους Τουρκοκυπρίους όχι απλώς ατύπως, αλλά ευθέως, να ομολογούν ότι από πολλού αποτελούν καταθλιπτική μειονότητα στα κατεχόμενα, έναντι των «κουβαλητών» (όπως οι ίδιοι τους χαρακτηρίζουν) της Ανατολίας.
Δεν είναι τυχαίο που από πλευράς μετριοπαθών παραγόντων της τουρκοκυπριακής κοινότητος διατυπώνονται όλο και συχνότερα (και πιο ανοιχτά παρότι πριν) ανησυχίες ότι με αυτήν τη ζεύξη και με τα τεράστια επενδυτικά προγράμματα της Τουρκίας τα κατεχόμενα δεν
πρόκειται να αφεθούν σε πορεία υποφερτής έστω απεξαρτήσεως από τη «μητέρα πατρίδα». Ενώ αντιθέτως θεωρούν ότι το κατοχικό μόρφωμα θα αποβεί μονιμοποιημένο (και νομιμοποιημένο) στρατηγικό προγεφύρωμα της Αγκυρας. Ιδιαιτέρως υπό το φως όσων ανελίσσονται στο ευρύτερο φάσμα των ενεργειακών πηγών και αποθεμάτων. Στη διαχείριση και νομή των οποίων απαιτεί να έχει λόγο και μερίδιο!
Και ακριβώς: η παρουσία του Ερντογάν στα κυπριακά εδάφη στο τέλος του μηνός και τα εγκαίνια της «υδατικής ενώσεώς» των με την Τουρκία θα είναι ουσιαστικά η ευκαιρία να προβληθεί το στρατηγικό πλεονέκτημα της τελευταίας, όσον αφορά την παροχέτευση του φυσικού αερίου από Κύπρο – Ισραήλ μέσω Τσεϊχάν προς τους ευρωπαϊκούς προορισμούς. Κι αυτό, γιατί το κόστος – κατά Νταβούτογλου – των υδραγωγών από Τουρκία προς Κύπρο δεν ξεπέρασε τα 400 εκατομμύρια ευρώ.

Το μήνυμα ένα,  οι αποδέκτες πολλοί

Αυτό το τουρκικό μήνυμα με το αυθαίρετο έργο και το τετελεσμένο που δημιουργεί έχει πολλούς αποδέκτες. Και μάλιστα όπως κάποιοι κύκλοι διαρρέουν παρασκηνιακά σχετίζεται και με το ενδεχόμενο μεταφοράς νερού και προς το «διψασμένο Ισραήλ» μέσω Κύπρου, εφόσον βεβαίως επιλυθεί το Κυπριακό.
Αυτά μπορεί να αποτελούν μέρος εικασιολογιών, αλλά δίδουν το μέτρο των στρατηγικών παιγνίων που ενεργοποιούνται στην περιοχή. Συνιστώντας άλλες παραμέτρους πέραν των ειδικότερων προβλημάτων που ταλανίζουν τον Κυπριακό Ελληνισμό. Με την κρατική κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας να υφίσταται νέα και αδυσώπητη διάβρωση. Γιατί περί αυτής πρόκειται. Χωρίς κανένας να παρεμβαίνει. Ούτε καν με μια διπλωματική αποδοκιμασία της συντελούμενης τουρκικής αυθαιρεσίας, έστω και για το θεαθήναι.
Επιδρομικής εξάπαντος αυθαιρεσίας. Ως άλλη επέλαση ενός μη ένστολου αυτήν τη φορά νέου Αττίλα.