[Επιφυλλίδα] H ασχήμια δημιουργεί ομορφιά

Οταν συμβεί να ακούσεις κάποιον να μιλάει, προτού ακόμη τον δεις, συμπεραίνεις πώς θα πρέπει να είναι το παρουσιαστικό του ή το πρόσωπό του κυρίως χάρη στα λεγόμενά του. Οι δυσάρεστες εκπλήξεις είναι δυστυχώς πολύ περισσότερες σε σχέση με τις ευχάριστες. Το να ακούς δηλαδή έναν καλοβαλμένο και φαινομενικά ευπρεπή άνθρωπο να μιλάει μ’ έναν προκλητικό και χυδαίο τρόπο είναι κάτι το σύνηθες, σε βαθμό που θα έλεγες ότι ένα λεξιλόγιο χαμαιτυπείου συμβάλλει στην κοινωνική καταξίωση του ανθρώπου που το χρησιμοποιεί. Ή ότι δείχνει έναν άνθρωπο χειραφετημένο που, αν και η συγκρότησή του θα έπρεπε να του το απαγορεύει, τον ίδιο δεν τον πτοούν τέτοιου είδους ταμπού και εκφράζεται ενάντια σε κάθε έννοια καθωσπρεπισμού.

Τώρα αν ο άνθρωπος αυτός πέφτει τελικά μέσα στην παγίδα την οποία έχει στήσει με τη συμπεριφορά του για τους άλλους δεν φαίνεται να ενδιαφέρει κανέναν, αφού μια πρωτόγονη κοινωνία – όπως παραμένουμε – εκτιμά την έννοια της ελευθερίας μόνο όταν γίνεται αισθητή ηχηρά και καθόλου όταν δηλώνεται έμμεσα, χαμηλόφωνα.

Αισθανθήκαμε, λοιπόν, αληθινή ανακούφιση όταν, με την πλάτη του προς εμάς, ακούσαμε έναν άνθρωπο να λέει σε μια περιπτεριούχο, που η έκφραση του προσώπου της έδειχνε να μην πολυκαταλαβαίνει τι ακριβώς άκουγε, μια φοβερή κουβέντα: «Είχα πάει πριν από λίγες μέρες, απόγευμα, σε μια παραλία. Ημουν μόνος μου, δεν υπήρχε ψυχή. Η θάλασσα απλωνόταν τόσο ήρεμη, τόσο γαλήνια, που αισθάνθηκα ότι δεν έχω δικαίωμα να μπω μέσα και να χαλάσω την ομορφιά της. Ετσι, αντί να κολυμπήσω, καθόμουν και την κοίταζα». Η φράση ακούστηκε ακόμη πιο εντυπωσιακή, όταν τον άνθρωπο που την είπε, γυρίζοντας προς το μέρος μας, θα τον χαρακτήριζες με επιείκεια ως έναν άξεστο, έναν χοντράνθρωπο. Με την κοιλιά να διπλώνει δύο φορές πάνω από τη ζώνη, με σαγιονάρες, αν και αρχές Οκτωβρίου, με τα αραιά ψαρά μαλλιά να πετάνε ακανόνιστα δεξιά κι αριστερά, με νυχάκι στο μικρό δάχτυλο (που έκανε τον αλησμόνητο ποιητή Γιάννη Βαρβέρη να ανατριχιάζει), το μόνο που δεν θα μπορούσες να φανταστείς είναι ότι ο άνθρωπος αυτός θα ήταν δυνατόν να εκτιμήσει την ομορφιά οπουδήποτε και αν τη συναντούσε.

Θεωρώντας ο ίδιος περιττό κάθε σημάδι καλαισθησίας πάνω του, θα συμπέραινες πως οτιδήποτε αρμονικό θα του ήταν ενοχλητικό. Τελικά φαίνεται πως δεν καταλαβαίνουμε τίποτε σε σχέση με τους άλλους. Αν ο μέγας σκηνοθέτης και συγγραφέας Κωνσταντίνος Χρηστομάνος που ένα ατύχημα σε παιδική ηλικία παραμόρφωσε το σώμα του, κάνοντάς τον λάτρη μιας ομορφιάς που άγγιζε τα όρια της εκζήτησης, γιατί η ανάγκη αυτής της ομορφιάς να μη σκιρτά και μέσα σε έναν άνθρωπο που ακριβώς επειδή αναγνωρίζει ως κάτι μη διορθώσιμο την εμφάνισή του – γιατί δεν έχει λεφτά, χρόνο ή μυαλό ελεύθερο – η δίψα του για ομορφιά, όπως ήταν η θάλασσα του απογεύματος, να μη γίνεται ακόμη μεγαλύτερη ακριβώς γιατί δεν θεωρούσε τον εαυτό του άξιο γι’ αυτήν;