Οταν οι μετανάστες ανοίγουν δρόμους

Δεν μπορεί να υπάρξει καλύτερος ερμηνευτής των συναισθημάτων για τα οποία μίλησε ο Μενότι από έναν μετανάστη ποδοσφαιριστή, συμπληρώνουμε εμείς.

Στη Γερμανία κυκλοφορεί εν είδει ανεκδότου ότι τα λαγωνικά της Μπάγερν επισκέπτονται καθημερινά τον σιδηροδρομικό σταθμό του Μονάχου αναζητώντας ποδοσφαιρικά ταλέντα ανάμεσα στους πρόσφυγες που καταφθάνουν κατά χιλιάδες.

Το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο ανέκαθεν ήταν γενναιόδωρο με τους ανθρώπους που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους.

Από τους πιο διάσημους εκπατρισμένους λόγω της εισβολής των Σοβιετικών στη Βουδαπέστη ήταν ο Μαγιάρος Φέρεντς Πούσκας, ο οποίος αναγκάστηκε να καταφύγει το 1956 στην Ισπανία μαζί με πολλούς από τους συμπαίκτες του στη Χόνβεντ και να γράψει μία από τις πολλές χρυσές σελίδες της ιστορίας της Ρεάλ Μαδρίτης.

Τη δεκαετία του ’90 καραβάνια κυνηγημένων από τον εμφύλιο της Γιουγκοσλαβίας βρήκαν καταφύγιο στις χώρες της Κεντρικής Ευρώπης, πολλές εκ των οποίων βλέπουν σήμερα εκείνο τον σπόρο να έχει ανθίσει και να εκπροσωπεί τα εθνικά χρώματα.

Το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο εξοικειώθηκε γρήγορα με τις διαφορετικές κουλτούρες όταν η απόφαση Μπόσμαν το 1995 έριξε τα αθλητικά σύνορα.

Το μεταναστευτικό τσουνάμι των προηγούμενων δεκαετιών άνοιξε τις πόρτες και των εθνικών ομάδων, τα χαρακτηριστικά πολλών εκ των οποίων έχουν αλλοιωθεί σημαντικά.

Τη φανέλα της Εθνικής Γερμανίας φορούν τρεις παίκτες με τουρκική καταγωγή, ένας αμυντικός που ο πατέρας του είναι από την Γκάνα, ένας άλλος που οι γονείς του είναι Αλβανοί οι οποίοι μετανάστευσαν από την ΠΓΔΜ, ένας Μαροκινογκανέζος και ένας επιθετικός που έχει γεννηθεί στην Πολωνία αλλά οι γονείς του έφυγαν όταν κατέρρευσε η οικονομία της χώρας το 1987.

Πριν από τα παιχνίδια των προκριματικών του Euro 2016 με την Πολωνία και τη Σκωτία, στις αρχές Σεπτεμβρίου, η γερμανική ομοσπονδία ανέβασε στην ιστοσελίδα της βίντεο στο οποίο πέντε παίκτες της Νατσιονάλμανσαφτ επιτίθενται εναντίον όσων μισούν τους ξένους.

Ο ένας ήταν ο αρχηγός Μπάστιαν Σβαϊνστάιγκερ και οι άλλοι οι τουρκικής καταγωγής Γκουντογκάν και Οζίλ, ο μισός Γκανέζος Ζερόμ Μπόατενγκ και ο Τόνι Κρος που γεννήθηκε στην Ανατολική Γερμανία.

ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΙΜΠΡΑ. Παιδί μεταναστών (η μητέρα του από την Κροατία και ο πατέρας του από τη Βοσνία) είναι και ο Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς, ο οποίος γεννήθηκε και μεγάλωσε σε μία φτωχογειτονιά στο Μάλμε πριν κατακτήσει τον ποδοσφαιρικό κόσμο.

Ο Ιμπρα έγινε αιτία να αλλάξει ο τρόπος που αντιμετώπιζαν οι Σουηδοί τους μετανάστες. Το 2014 τον ανέδειξαν δεύτερο σπουδαιότερο αθλητή της χώρας μετά τον ανυπέρβλητο πρωταθλητή του τένις Μπιορν Μποργκ.

ΑΣΥΛΟ. Το ανερχόμενο αστέρι του αγγλικού ποδοσφαίρου, ο άσος της Γουέστ Μπρομ Σάιντο Μπεραχίνο, γεννήθηκε στην πρωτεύουσα του Μπουρούντι, Μπουζουμπούρα. Οταν ήταν έξι ετών ο πατέρας του σκοτώθηκε στον εμφύλιο. Στα 10 του ταξίδεψε στη Βρετανία με τη μητέρα του και ζήτησαν άσυλο.

Χαρακτηριστικό δείγμα της ρευστότητας της εθνικής ταυτότητας αποτελεί ο μέχρι πρόσφατα άσος της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και νυν της Ντόρτμουντ, Αντναν Γιανουζάι.

Παιδί Αλβανών Κοσοβάρων που μετανάστευσαν στο Βέλγιο, ενώ προηγουμένως πέρασαν ένα διάστημα από την Τουρκία κυνηγημένοι από τη γιουγκοσλαβική κυβέρνηση. Ποδοσφαιρικά μεγάλωσε στην Αγγλία και θα μπορούσε να επιλέξει να παίξει στις εθνικές ομάδες του Βελγίου, της Αλβανίας, του Κοσόβου αν είχε αναγνωριστεί από τη FIFA, της Τουρκίας, της Αγγλίας, της Σκωτίας, της Ουαλίας και της Βόρειας Ιρλανδίας. Τελικά επέλεξε το Βέλγιο.

Στο πρόσφατο Μουντιάλ της Βραζιλίας οι 15 από τους 23 ποδοσφαιριστές της Ελβετίας ήταν μετανάστες ή παιδιά μεταναστών. Οκτώ εξ αυτών προέρχονταν από τα ταραγμένα Βαλκάνια της δεκαετίας του ’90.

ΟΙ ΜΠΛΕ. Και βέβαια υπάρχει η περίπτωση της Εθνικής Γαλλίας. Πρωταγωνιστές στη μεγαλύτερη επιτυχία της, την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 1998, στη διοργάνωση που φιλοξενήθηκε στα γαλλικά γήπεδα, την μπλε φανέλα φόρεσαν παίκτες με καταγωγή από τη Γουαδελούπη, τη Σενεγάλη, την Γκάνα, τη Νέα Καληδονία, τη Χώρα των Βάσκων και την Αλγερία από την οποία κατάγεται το μεγαλύτερο αστέρι τους, ο Ζινεντίν Ζιντάν. Ακόμα και ο Μισέλ Πλατινί είναι γόνος ιταλών μεταναστών.

Το ταμπού του χρώματος έσπασε στην Ιταλία όταν φόρεσε τη φανέλα των Ατζούρι ο καταγόμενος από την Γκάνα Μάριο Μπαλοτέλι.

Οπως έλεγε και ο Γκάντι, η χειρότερη μορφή βίας είναι η φτώχεια και η μόνη διέξοδος για τους κυνηγημένους αυτού του κόσμου είναι ο αθλητισμός.