Στην πυραυλοκίνητη Γαλλία ή στην ορθολογική Σερβία, το μέλλον της Εθνικής;

Η μάχη της διεκδίκησης του χάλκινου μεταλλίου, που ανέδειξε νικήτρια (81-68) την οικοδέσποινα Γαλλία επί της περυσινής φιναλίστ στο Παγκόσμιο Κύπελλο Σερβίας, συνιστά το καλύτερο παράδειγμα στη συζήτηση που έχει αρχίσει στο ελληνικό μπάσκετ σχετικά με την επόμενη μέρα της Εθνικής.

Στο παρκέ του κατάμεστου από 27.000 ανθρώπους Πιερ Μορουά της Λιλ ήταν προφανές ότι συγκρούστηκαν δύο εντελώς διαφορετικοί μπασκετικοί κόσμοι, από τους οποίους ή θα πρέπει να επιλέξει η Εθνική του μέλλοντος ή να επιχειρήσει να τους παντρέψει, ώστε να φέρει καλύτερα αποτελέσματα στα παρκέ. Η Γαλλία του Τόνι Πάρκερ, η οποία κατέκτησε μετάλλιο σε τρίτο σερί Ευρωμπάσκετ (μετά το χρυσό το 2013 και το ασημένιο το 2011, ενώ αυτή η γενιά έχει πάρει ένα ακόμη χάλκινο το 2005), εκπροσωπούσε ουσιαστικά το μπάσκετ της ταχύτητας και των αθλητικών προσόντων που έχουν στείλει τους μισούς παίκτες της (έξι στους δώδεκα) στο κορυφαίο πρωτάθλημα του κόσμου, το ΝΒΑ.

Η Σερβία του Μίλος Τεόντοσιτς βασιζόταν σε αυστηρότερες αρχές που σχετίζονται με το πικ εντ ρολ, το διάβασμα της άμυνας και το σημάδι στις αδυναμίες του αντιπάλου, ενώ ο μόνος αληθινά χαρισματικός παίκτης είναι ο Νεμάνια Μπιέλιτσα, που έφυγε κι αυτός από την Ευρώπη. Στη σύγκρουση των δύο κόσμων υπερίσχυσε το γαλλικό μοντέλο, το οποίο στηρίζεται στα σωματικά προσόντα (Γκομπέρ: ύψος 2,16 μ., άνοιγμα χεριών 2,35 μ.), τις αθλητικές αρετές (Μπατούμ, Φουρνιέ, Λοβέρν, Καουντί, Πιετρούς κ.ά.), την ηγετική παρουσία του Τόνι Πάρκερ και το μυαλό του Νάντο Ντε Κολό.

Δεν μπορεί να πει κανείς με σιγουριά ότι το ένα μοντέλο είναι καλύτερο από το άλλο, ωστόσο το ζητούμενο – και η μεγάλη δυσκολία – για την επόμενη μέρα της Εθνικής είναι η επιλογή της αγωνιστικής στρατηγικής που θα την επαναφέρει στο βάθρο. Αν σκεφθεί κανείς ότι πλην (ίσως) του ταχύτατου Νικ Καλάθη, η Εθνική δεν διαθέτει τόσο προικισμένους παίκτες ώστε να πλαισιώσει τον πυραυλοκίνητο Greek Freak Γιάννη Αντετοκούνμπο, ίσως θα πρέπει από τώρα να σχεδιάσει τη στρατηγική της έχοντας υπό σκέψη δύο σοβαρά στοιχεία: την απουσία κλασικού σουτέρ σε διαχρονικό επίπεδο και κυρίως την έλλειψη ποιοτικών γκαρντ, που μετά την αποχώρηση των Θοδωρή Παπαλουκά (2008), Δημήτρη Διαμαντίδη (2010) και Βασίλη Σπανούλη (2015) αποτελούν είδος υπό εξαφάνιση.

Και αν μπορέσουμε κάποια στιγμή να ξαναφθάσουμε τους Γάλλους σε αγωνιστικό επίπεδο, σε επίπεδο οργάνωσης και δομών είμαστε πολλά χιλιόμετρα πίσω. Μπορεί να το κατανοήσει όποιος παρακολούθησε τους Πάρκερ και Μπατούμ να παίρνουν από ένα μικρόφωνο για να ευχαριστήσουν τους θεατές ανανεώνοντας το ραντεβού για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο ντε Ζανέιρο, με την πεποίθηση ότι θα κατακτήσουν την πρώτη θέση σε ένα από τα τρία προολυμπιακά τουρνουά τον Ιούλιο του 2016.