[Γνώμη] Global εκτονωτήριο χωρίς όρους και κανόνες

Η Μύκονος το 2016 κλείνει ενενήντα χρόνια οργανωμένου τουρισμού αφού το 1926 είχαμε την πρώτη κρουαζιέρα. Με παλαιότητα πια στην υποδοχή και εμπειρία στη φιλοξενία, το άλλοτε αρχετυπικό νησί έχει μετασχηματιστεί ταχύτατα σε ένα κοσμοδρόμιο βαριάς βιομηχανίας. Η παροιμιώδης ανεκτικότητα των Μυκονιατών έχει φιλτραριστεί στην κερδοσκοπία. Το άλλοτε κρύο νερό ή ο μεζές που προσέφεραν οι παλιοί έχουν γίνει ελβετικό νερό και ξαπλώστρα με κράτηση. Μοιραία και το ύφος των επιχειρήσεων ελκύει το ανάλογο κοινό. Ο πυρήνας των υπηρεσιών είναι μεταμεσονύκτιος. Το target group είναι η νεολαία όλων των χωρών. Η ελευθεριότητα – εκτός του φυσικού κάλλους – είναι η αιχμή του διαφημιστικού δόρατος του νησιού. Αν δείτε τα ιταλικά περιοδικά εκεί γύρω στον Μάρτιο που διαφημίζουν φτηνά πακέτα, αυτό κραυγάζουν: «Στη Μύκονο όλα επιτρέπονται».

Το μείγμα νεόπλουτων Αράβων, ιταλικής εργατικής τάξης ή μεσαίων στρωμάτων Αυστραλών επιχειρεί να χωρέσει τη χαρά του σε λίγες καλοκαιρινές μέρες. Το νησί σχεδόν αυτοσχεδιάζει για να διαχειριστεί το πλήθος της βραχύβιας τρέλας. Και η νύχτα πλέον, δυστυχώς, περιφρουρείται από τη νύχτα. Από νόμιμες εταιρείες σεκιούριτι που προσέλαβε ο δήμος μέχρι ξέμπαρκους σεκιούριτι με σκοτεινή θητεία που προσλαμβάνουν τα μπαρ.

Το τραγικό περιστατικό με τη δολοφονία του αυστραλού Ντουζόν Ζαμίτ το 2008. Το τωρινό περιστατικό με τον βαρύτατο τραυματισμό του κύπριου πελάτη μπαρ. Τα πολλά περιστατικά συμπλοκών που δεν περνάνε ούτε στα ψιλά των εφημερίδων. Ολα αυτά δεν είναι το αποτέλεσμα μιας στρατιωτικοποιημένης ζώνης με «κακούς» και «καλούς». Ούτε απλώς οφείλονται στην έλλειψη αστυνόμευσης. Είναι το αποτέλεσμα ενός μοντέλου μαζικού τουρισμού, που επιχειρεί χωρίς όρους και κανόνες να χωρέσει τα πάντα σε λίγο χώρο και χρόνο. Μιας κουλτούρας επιχειρηματικότητας και τοπικής άποψης που έχει αποδεχθεί ότι το νησί είναι ένα global εκτονωτήριο. Αρκεί οι ταμειακές μηχανές να δουλεύουν.