Ωτοβλεψίες

Αμαρτίες, Ναζί και πνιγηρά καταφύγια
Τρεις σκηνοθεσίες φέτος για τον Κωνσταντίνο Χατζή. Τους «Μεγάλους αμαρτωλούς» με ήρωες του Ντοστογέφσκι, τον δικό του «Γιούλιους» στο Από Μηχανής με την Αγλαΐα Παππά ως Μάγκντα Γκέμπελς και «Το τέλος του παιχνιδιού» του Μπέκετ στο Τέχνης, με φουλ γυναικείο καστ: Λυδία Κονιόρδου (υπογράφει την απόδοση), Ελενα Τοπαλίδου, Τζίνα Θλιβέρη, Γεωργία Τσαγκαράκη. «Ετσι αποκαλύπτεται άλλο έργο» λέει ο πολυπράγμων σκηνοθέτης. Από 3 Δεκεμβρίου, στο Τέχνης.

On the road. Κυριολεκτικά. Στον δρόμο. Οχι ακριβώς σαν τον beat Τζακ Κέρουακ. Μέσα σε τέσσερα αμάξια. Παρέα με τον οδηγό – ξεναγό σε έναν κόσμο μυστηρίου και θεάτρου. Κάπου 15 θεατές την ημέρα θα μπορούν να συμμετέχουν στην ιδιότυπη παραγωγή – μια από τις νοστιμιές της σεζόν – της τρίτης, φετινής εκδοχής του «Roadtrip», σε διπλές παραστάσεις (21.00 και 22.30). Και θα γίνονται μάρτυρες τεσσάρων διαφορετικών ιστοριών, περνώντας από το ένα αμάξι στο άλλο (με χορηγίες από εισαγωγείς αυτοκινήτων, τα διόδια κ.λπ.). Με την αφήγηση να συνεχίζεται καθ’ οδόν ιστοριών που στο τέλος της θεατρικής διαδρομής θα «κουμπώνουν». «Αστυνομικό, δραματικό, μυστήριο» είναι οι τρεις λέξεις που χρησιμοποιούν (δίχως να αποκαλύπτουν το στόρι, ανακατεύοντας μόνο τη ρακή του Απειραθίτη, μια συγκέντρωση αποφοίτων, λίγη τέφρα και μια ξανθιά στο πορτμπαγκάζ) οι υπεύθυνοι της νεανικής – και κεφάτης, όπως φαίνεται, μέσα στη γενική κατήφεια – ομάδας του «Roadtrip 3», σε κείμενα των Γιάννη Ζευγώλη, Γιάννη Ράγκου, που ξεκινούν από τον Κινητήρα Studio και την Αθήνα (22 Σεπτεμβρίου – 4 Οκτωβρίου), για να συνεχίσουν με σημείο εκκίνησης το δημαρχείο της Θεσσαλονίκης (8-11 Οκτωβρίου) και την Κουμουνδούρου 10 στον Βόλο (14-17 Οκτωβρίου). Οι Κύνθια Βουκουβαλίδου, Αστέρης Κρικώνης, Δημήτρης Λιόλιος, Θοδωρής Σμέρος, Ελενα Τυρέα αναλαμβάνουν τους ρόλους και τη σύλληψη και σκηνοθεσία η Βιολέτα Γύρα. Αδελφής της Αντιγόνης Γύρα του Κινητήρα, που από την πλευρά της θα υπογράψει στις Ροές, από 11 Οκτωβρίου έως τον Απρίλιο, «Το δικό μου ψάρι», εμπνευσμένο από το παραμύθι των αδελφών Γκριμ «Ο ψαράς και η γυναίκα του». Σύμπτωση; Αλλά on the road, καθ’ οδόν, εξελίσσεται και το θεατρικό του Σάκη Σερέφα «Μαμ», με θέμα την απρόσμενη φιλία σε διαδρομές εφτά ετών του Ζοζέφ, ενός μαθητή με τον Μεγάλο, τον οδηγό του σχολικού λεωφορείου, που θα συνδυάζει στο Skrow (Αλσος Παγκρατίου), από 11 Νοεμβρίου, και εφτά φαγητά. Σε σκηνοθεσία Αναστασίας Γιαννάκη, Γιάννη Δενδρινού, Κατερίνας Λάττα, με τους Χρηστίνα Γαρμπή, Θανάση Ζερίτη, Γιώργο Κισσανδράκη.

«Πάμε στην Κρήτη». Ρυθμικά. Πάνω στη μουσική του κυρίου «Καν Καν» Ζακ Οφενμπαχ. Χάρη στην εντυπωσιακή και θεατρικά (χώρια οι ναυαγοσώστες!) οπερέτα «Η ωραία Ελένη», που επιστρέφει δυναμικά στο δραστήριο Olvio, από 17 Οκτωβρίου, στην εκδοχή του Παναγιώτη Αδάμ (που παρουσιάζεται τώρα στην Αυλαία της Θεσσαλονίκης). Ομως εκεί ετοιμάζεται και το έργο του νέου Καταλανού Γκιλιέμ Κλούα (που έκανε επιτυχία με τη «Μέθοδο Γκρόνχολμ»), ένα αμάλγαμα μυθοπλασίας και ιστορικής έρευνας που συμπλέκει την ιστορία ενός διάσημου αμερικανού φωτογράφου και της συνέντευξής του με τις σεξουαλικές διαστροφές στις οποίες υποβάλλει ένα κορίτσι απεσταλμένος των Ηνωμένων Εθνών. Σε σκηνοθεσία Ασπας Τομπούλη με τους Μυρτώ Αλικάκη (που ξαναπαίζει στον «Μένγκελε» του Θάνου Τριαρίδη στο Πορεία), Νίκο Νίκα, Ρηνιώ Κυριαζή, Αντώνη Φραγκάκη (φωτογραφία), από 30 Νοεμβρίου.

Ο θεός των συμπτώσεων. «Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να πεθαίνει για κάτι τόσο μηδαμινό, πως είναι άδικο να πεθαίνει κανείς για ένα κουτάκι μπίρα που ο τύπος κράτησε στα χέρια του τόσο ώστε να μπορέσουν οι φύλακες να τον κατηγορήσουν για ληστεία» και να τον λιντσάρουν μέχρι θανάτου. Το «κατηγορώ» του Λοράν Μοδινιέ για την εξόντωση ενός μετανάστη από τη Μαρτινίκα από δύο σεκιουριτάδες (στη Λυών, το 2009), στην παινεμένη απόδοση του Σπύρου Γιανναρά, θα ανεβαστεί στο σανίδι σε δύο εκδοχές φέτος: στον πολυχώρο Vault, από 17 Οκτωβρίου, σε συμπαραγωγή με τον Κινητήρα της Αντιγόνης Γύρα, που ανέφερα παραπάνω, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Κανέλλου (ο οποίος θα παίζει και στον κατά Γιάννη Μπέζο «Αρχοντοχωριάτη» στο Βρετάνια και θα σκηνοθετήσει την Ελένη Κούστα ως «Πιο δυνατή» του Στρίντμπεργκ στο Olvio) και ερμηνεία από το Δημήτρη Αγορά. Και στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων, από 3 Οκτωβρίου, σε σκηνοθεσία Ασπας Τομπούλη, με τον Δημήτρη Νίκα. Σε μια θεατρική σεζόν που έχει να επιδείξει πολλές «συμπτώσεις». Συμπτώσεις, που όπως έχει πει και ο Αλμπερτ Αϊνστάιν, είναι ο τρόπος του Θεού να παραμένει ανώνυμος.

Μαθήματα ξιφασκίας και φιλοσοφίας

Εκανε «Αρχοντοχωριάτη». Και «Φιλάργυρο». Και «Κατά φαντασίαν ασθενή». Και επιστρέφει στον αρχοντοχωριάτη κύριο Γιορδάνη ή Ιορδάνη του Μολιέρου ο Γιάννης Μπέζος (αριστερή φωτογραφία) – σκηνοθετώντας, κλασικά, τον εαυτό του – στο Βρετάνια. Οπου μπορεί, ελεύθερα, να κρεμάσει τα πρωτεία για τα εισιτήρια φέτος στην Επίδαυρο: 7.700, δίχως τις προσκλήσεις, στις 31 Ιουλίου και 9.500 την 1η Αυγούστου (κι ας ήταν οι «Αχαρνής» κατά Κακλέα πρώτοι με τέσσερις επιδαύριες παραστάσεις και 25.000 συνολικά θεατές). Σκηνοθετεί όμως και στο «μικρό» Ιλίσια το «Playground» του Αμερικανού Ρατζίβ Τζόζεφ, με τους Χρήστο Σπανό, Αγοραστή Αρβανίτη. Το κλου στο Βρετάνια είναι η μεταφορά στην παιδική του σκηνή (από 18 Οκτωβρίου) του αυτοβιογραφικού «Το καπλάνι της βιτρίνας» της τιμημένης πρόσφατα από τη Γαλλική Δημοκρατία Αλκης Ζέη (δεξιά φωτογραφία), που μας μεταφέρει – χάρη στη μικρή Μέλια που θέλει να γίνει συγγραφέας – στο Λαμαγάρι το καλοκαίρι του 1936. Σε διασκευή – σκηνοθεσία Ανδρομάχης Χρυσομάλη, μουσική Παναγιώτη Καλαντζόπουλου, με τους Γιάννη Καρατζογιάννη, Χριστίνα Θεοδωροπούλου, Δημήτρη Μαύρο, Βίκυ Μαραγκάκη κ.ά.