[Αστάθμητος παράγων] Οσο περνούν τα χρόνια, η τιμή ανεβαίνει

Στα πενήντα του ο παιδικός μου φίλος ερωτεύτηκε.

Δουλευταράς και οικογενειάρχης, στην πιάτσα από τα δεκαοκτώ, παντρεμένος από τα είκοσι πέντε, πατέρας δύο παιδιών. Τύπος και υπογραμμός στις υποχρεώσεις του, δεν άπλωσε ποτέ τα πόδια του έξω απ’ το πάπλωμα, δεν ψήλωσε ο νους του ούτε την εποχή της αστακομακαρονάδας για να δανείζεται και να ξοδεύει δαιμονισμένα. Ετσι την έβγαλε με την κρίση σχετικά καθαρή. Βοήθησε και το γεγονός πως ο κόσμος μπορεί να παύει – στα δύσκολα – να αγοράζει ακριβά αυτοκίνητα, δεν σταματάει όμως ποτέ να οδηγεί. Κι ο φίλος μου έχει σχολή οδηγών. Με τρία αμάξια και ισάριθμους εκπαιδευτές. Ο ίδιος κάθεται συνήθως στο γραφείο του και διδάσκει θεωρία. Τόσο γλαφυρά αναλύει στους μαθητές του τη φιλοσοφία του συμπλέκτη και τα χαρίσματα της αμόλυβδης, ώστε νομίζεις πως ακούς τον Γιάνη Βαρουφάκη.    

Σοβαρός άνθρωπος ο φίλος μου, κύριος, ποτέ δεν θα κοκορευόταν ότι απέκτησε ερωμένη. Μας το αποκάλυψε από ανάγκη, όταν το πάθος του έγινε ανεξέλεγκτο και είχε ανάγκη την αντροπαρέα για να το καλύπτει. «Αύριο το βράδυ πίνουμε μπίρες μαζί!» μου έλεγε και μου ‘κλεινε το μάτι. «Τετάρτη απόγευμα για ψάρεμα με το φουσκωτό σου!» αγκάζαρε τον κουμπάρο του. «Και αν τηλεφωνήσει η γυναίκα σου;». «Ε, θα το έχετε κλειστό. Θα πούμε ότι δεν έπιανε. Τι κολλητοί είστε;».

Σταδιακά οι προφυλάξεις του χαλάρωσαν. Στο βάθος ήθελε – πιστεύω – να πιαστεί. Οταν τον έκανε τσακωτό η κυρά και τον πέταξε από το σπίτι, γελούσανε και τα μουστάκια του. Οι γιοι του σπούδαζαν, η μάνα του είχε πεθάνει, καιρός ήταν ο ίδιος να αναγεννηθεί.

Μου σύστησε το «Βικάκι» αστράφτοντας από καμάρι. Εγώ έμεινα να την κοιτάω σαν χάχας. Οχι επειδή δεν ήταν η πιτσιρίκα φοιτήτρια που μας είχε περιγράψει – σίγουρα είχε πατημένα τα τριάντα και αν βολόδερνε ακόμα για να πάρει το πτυχίο, κακό του κεφαλιού της. Ούτε επειδή δεν είχε τίποτα κοινό με την Αφροδίτη του Μποτιτσέλι – ο έρως τυφλώνει και καλά κάνει. Αλλά διότι ήταν φτυστή η γυναίκα του!

Οσο την παρατηρούσα να ακκίζεται στο πλάι του, να φλυαρεί ακατάσχετα – πότε παίζοντας με τις μπούκλες της, πότε τυλίγοντας τα μακαρόνια στο πιρούνι – και να προτάσσει το πλούσιο μπούστο της ως καταλυτικό επιχείρημα σε ό,τι κι αν έλεγε τόσο μού θύμιζε την προκάτοχό της. Οι ομοιότητες δεν σταματούσαν εκεί. Λάτρευε και η Βίκυ τη Χαρούλα Αλεξίου, σε βαθμό να μισοκλείνει τα μάτια και να σιγοτραγουδάει τις μπαλάντες που ακούγονταν από τα μεγάφωνα του ιταλικού εστιατορίου.

Την επομένη δεν κρατήθηκα – «σαν να ‘βλεπα την Ελλη…» του ομολόγησα. «Πριν ή μετά τα μπότοξ;». «Την Ελλη προ τριακονταετίας. Τότε που τα ‘χατε πρωτοφτιάξει». «Κακό είναι αυτό;» απόρησε ειλικρινά. «Με το Βικάκι ξαναζώ τα νιάτα μου!». Θαύμασα την αυτογνωσία του. «Βρήκες δηλαδή μια σωσία της Ελλης και μεταφέρθηκες πίσω στον χρόνο;». «Κάθε άνδρας έχει τον τύπο του. Κοίταξε κάτι!». Εβγαλε από το πορτοφόλι μια φωτογραφία της μάνας του να τον κρατάει βρέφος στην αγκαλιά της. «Ιδού η πηγή του καλού!» μου αποκάλυψε. Πράγματι, οι εντονότερες διαφορές ανάμεσα στις τρεις γυναίκες εντοπίζονταν στα ρούχα. Αντε και στα χτενίσματα.

^«Οσο περνούν βέβαια τα χρόνια, η τιμή ανεβαίνει» συμπλήρωσε σκεφτικός. «Οταν είσαι παιδάκι, η γυναίκα των ονείρων σε κουβαλάει με το καρότσι, λιώνει για ένα σου φιλί. Οταν παντρεύεσαι πρώτη φορά, βρίσκεσαι επί ίσοις όροις με την εκλεκτή σου. Αν μηδενίσεις το κοντέρ και ξαναβγείς μεσόκοπος στον δρόμο, τα διόδια είναι πολύ ακριβότερα. Ασε που θα αγκομαχάς στις ανηφόρες. Και κανείς δεν θα κατεβαίνει να σπρώξει. Μα δεν βαριέσαι. Τα ίδια δεν τραβάει και ο ελληνικός λαός; Οι απομιμήσεις που ψηφίζει σήμερα του στοιχίζουν δεκαπλάσια από τα πρωτότυπα του παρελθόντος».