«Ροκ» για όλη την οικογένεια

«Η Ρίκι και η ροκ»: Υπάρχει μια σκηνή στη νέα ταινία του Τζόναθαν Ντεμ, απ’ αυτές που περιμένεις σε ένα κοινωνικό δράμα σαν το «Ricky & the flash». Η Μέριλ Στριπ, ο Κέβιν Κλάιν και η Μέιμι Γκάμερ (κόρη της Στριπ, γνωστή μας από το «The ward» του Τζον Κάρπεντερ) έχουν μόλις επιστρέψει σπίτι. Μαμά, μπαμπάς και κόρη, διαζευγμένοι εδώ και δεκαετίες οι δύο πρώτοι, εγκαταλελειμμένη και στα όρια της κατάθλιψης η τρίτη, όλοι τους εξαντλημένοι και χαλαροί. Ξάφνου, ο Κέβιν Κλάιν πηγαίνει μέχρι το πολυτελές και γεμάτο μέχρι τα μπούνια ψυγείο του και βγάζει… μαριχουάνα.

Αμέσως προετοιμαζόμαστε: το τρίο των ηθοποιών είναι αποδεδειγμένα δυνατό και το επερχόμενο λύσιμο της γλώσσας τους ενδέχεται να απογειώσει τη σεκάνς. Κι όμως, αυτό ακριβώς είναι το σημείο που ο Ντεμ επιλέγει να κόψει τη σκηνή: στο επόμενο κατ, η κόρη έχει τεζάρει στον καναπέ και η σιωπή κυριαρχεί. Γιατί; Ε πού να γράφεις τώρα διαλόγους, πού να στήσεις κάμερες, πού να ράψεις και να ζουμάρεις. Ας κάνουμε την πιο εύκολη επιλογή. Και σε κάθε σοβαρό δραματουργικό σταυροδρόμι ο Ντεμ ακολουθεί πάντα την πεπατημένη: δεν υπάρχει η παραμικρή σεναριακή ή σκηνοθετική έκπληξη σε ολόκληρο το φιλμ.

Το στόρι έχει ως εξής: η Ρίκι, μια αποτυχημένη μουσικός που παράτησε την οικογένειά της διεκδικώντας μια καριέρα που δεν ήρθε ποτέ, ροκάρει σκληρά με την μπάντα της – και ενίοτε χλευάζει επί σκηνής τον Μπαράκ Ομπάμα καθότι δηλωμένη Ρεπουμπλικανή – διασκεδάζοντας κάθε βράδυ το μικρό ακροατήριο ενός μπαρ. Μέχρι που παίρνει την απόφαση να επισκεφθεί τα παιδιά (και τον πάμπλουτο σύζυγο) που εγκατέλειψε. Αφορμή γι’ αυτό, ένας χωρισμός. Είναι, λοιπόν, υποχρεωμένη να τους αντιμετωπίσει όλους: τον πρώην, τη δεύτερη τέλεια σύζυγό του, τον μεγαλύτερο γιο της που ετοιμάζεται να παντρευτεί, αλλά δεν σκοπεύει να την καλέσει στον γάμο, και τον μικρότερο (που είναι γκέι – είπαμε, πολλές οι σεναριακές ευκολίες) ο οποίος δεν χαίρεται ιδιαίτερα με την επίσκεψή της.

Μαντέψτε: η Μέριλ Στριπ μεταμορφώνεται εντυπωσιακά, ο Κέβιν Κλάιν επιδίδεται σε άλλη μια εκδοχή του συνεσταλμένου και ώριμου ανδρός, τα κομμάτια που ακούγονται, πασίγνωστα σε κάθε φίλο της καλής αμερικανικής ροκ (από Τομ Πέτι μέχρι Μπρους Σπρίνγκστιν – α, και Lady Gaga), οι συγκρούσεις όλες τηλεγραφημένες και το επιμύθιο γλυκούλι. Δεν λέω, χρειάζονται κι αυτές οι ταινίες, και όταν γίνονται αξιοπρεπώς (όπως εδώ) τόσο το καλύτερο για όσους τις προτιμούν. Οταν όμως ένα τέτοιο καστ (με την προσθήκη του Ρικ Σπρίνγκφιλντ) συγκεντρώνεται από τον σκηνοθέτη της «Φιλαδέλφειας» (και της «Σιωπής των αμνών»!), επιτρέψτε μου να έχω μεγαλύτερες απαιτήσεις.

Βαθμοί: 5