Ο υπουργός που σπέρνει θύελλες

^«Αγαπώ τις επιχειρήσεις!» είχε δηλώσει στα τέλη του περασμένου Αυγούστου στο «θερινό πανεπιστήμιο» της Medef, της γαλλικής ομοσπονδίας εργοδοτών, ο Μανουέλ Βαλς. Ενθουσίασε έτσι το κοινό του. Το πλήρωσε όμως λίγο αργότερα σε ένα άλλο «θερινό πανεπιστήμιο», αυτό του Σοσιαλιστικού Κόμματος στη Λα Ροσέλ: μέρος του κοινού γιούχαρε επανειλημμένως τον πρωθυπουργό που μόλις είχε ορκίσει τη νέα του κυβέρνηση, μετά τη θορυβώδη αποχώρηση των Αρνό Μοντμπούρ, Ορελί Φιλιπετί και Μπενουά Αμόν. Πέρασε ένας χρόνος, αυτή τη φορά κλήθηκε να μιλήσει στη Medef ο Εμανουέλ Μακρόν, ο Σοσιαλφιλελεύθερος που αντικατέστησε τον «αριστερό αντάρτη» Μοντμπούρ στο υπουργείο Οικονομίας. «Πιστέψαμε πως η Γαλλία μπορούσε να πάει καλύτερα δουλεύοντας λιγότερο. Ηταν μια πλάνη» δήλωσε. Νέα οργή των Σοσιαλιστών, ειδικά της μερίδας εκείνης που είδε εξαρχής στραβά την «είσοδο ενός ανθρώπου της οικονομικής ολιγαρχίας στην κυβέρνηση». Ο Μακρόν είχε τολμήσει να τα βάλει, εμμέσως, με την «ιερή αγελάδα» των Σοσιαλιστών, το 35ωρο εργασίας. Αλλά δεν άκουσε ο ίδιος τα γιουχαΐσματα στο «θερινό πανεπιστήμιο» του PS: δεν πήγε καν, άλλωστε δεν είναι μέλος του κόμματος. Τα μέλη της αριστερής του πτέρυγας, ωστόσο, είχαν την ευκαιρία να εκφράσουν τον θυμό τους ενόσω ο Βαλς επέπληττε από βήματος τον υπουργό του, ξεκαθαρίζοντας πως δεν τίθεται θέμα αναθεώρησης του 35ώρου – ο ίδιος που είχε ταχθεί ακριβώς, το 2011, υπέρ του ξεκλειδώματός του. Η γαλλική Αριστερά δεν παύει να προσφέρει θέαμα.  

Οπως ήταν αναμενόμενο, το θέμα αναλύθηκε δεόντως. Ο Μακρόν, είπαν κάποιοι, είναι αυτός που επιτρέπει στον Βαλς να επανατοποθετηθεί στο Κέντρο σε μια προσπάθεια να συσπειρώσει γύρω του το κόμμα – για το σύνολο της γαλλικής Αριστεράς ούτε λόγος. Βαλς και Μακρόν, σημείωσαν άλλοι, έχουν την ίδια φιλοδοξία: να οικοδομήσουν την αυριανή, μεταρρυθμιστική, προοδευτική Αριστερά. Και αυτό ενοχλεί τον Βαλς, διότι δύο στην ίδια πολεμίστρα είναι πολλοί.

Μεταξύ των απλών ακτιβιστών που συνέρρευσαν στη Λα Ροσέλ υπήρξαν κάποιοι πεπεισμένοι πως ο Μακρόν, πρώην επενδυτικός σύμβουλος στον όμιλο Rothschild, «είναι ένας αριβίστας» και άλλοι, λιγότεροι είναι η αλήθεια, που εκτιμούσαν πως «είναι ο πιο αριστερός όλων, έχει καταλάβει πως o πλούτος περνάει από τις επιχειρήσεις». Η δεξιά «Φιγκαρό» τον συνέκρινε με τον Λοράν Φαμπιούς της δεκαετίας του 1980 – με τον διορισμό του νεαρού Φαμπιούς στην πρωθυπουργία τον Ιούλιο του 1984, ο Μιτεράν επισφράγισε τη στροφή της οικονομικής πολιτικής του προς τον ρεαλισμό. «Είναι ο δικός μας Ντελόρ» δήλωσε από την πλευρά του, κάπως συγκαταβατικά, ο Ζαν-Κριστόφ Καμπαντελίς, ο θεματοφύλακας των αρχών του PS, αναφερόμενος στον πρώην πρόεδρο της Κομισιόν, που είχε περάσει στα νιάτα του από πολυάριθμα πόστα στην Τράπεζα της Γαλλίας και υποκίνησε, ως υπουργός Οικονομικών στις αρχές της δεκαετίας του 1980, τη στροφή του Μιτεράν.

Μεθοδικά, ο γάλλος υπουργός Οικονομίας σκιαγραφεί το όραμά του για την Ευρώπη – μόλις πρόσφατα επανέλαβε τη θέση (και του Φρανσουά Ολάντ) υπέρ μιας κυβέρνησης της ευρωζώνης, υπό έναν επίτροπο με διευρυμένες αρμοδιότητες. Οικτίροντας την κατάσταση της γαλλικής Αριστεράς, το «σπασμένο ηθικό» και τον κατακερματισμό της, η αρθρογράφος της «Μοντ» Φρανσουάζ Φρεσόζ μίλησε για «την ώρα του Μακρόν». Το μέλλον θα δείξει.