Συλλογή αναμνήσεων

Στη ζωή πρέπει να υπάρχει θέση και για κάτι που διαφεύγει ριζικά από τις ουρές στα ΑΤΜ και τις δημόσιες υπηρεσίες. Κάτι που διαφέρει από τις εξάρσεις του πολιτικού λόγου. Αλλά και κάτι που οδηγεί πιο μακριά από τα μικρομάγαζα με τις ταμπέλες μανταρίσματος παλιών ρούχων, μεταποίησης, μεταπώλησης, ανακύκλωσης, ανταλλαγής.  Το πρώτο βήμα είναι η αίσθηση της μορφής ενός ρούχου, ενός σχεδίου, κάποιου πατρόν ή νέου υλικού που ποτέ δεν διαμορφώνεται οριστικά. Αλλά συνεχίζει να αλλάζει αντικαθιστώντας την ανία του συνηθισμένου.

Με αυτήν την αποστροφή από την πραγματικότητα της εποχής μας η μόδα μάς ξεναγεί στη νέα σεζόν. Το βλέμμα της παραμένει πάνω από τα πράγματα για να ασχοληθεί με την υποκειμενική πραγματικότητα που αναζωογονεί την ποικιλία της. Η πραγματικότητα είναι υποκειμενική, λένε οι σχεδιαστές οι οποίοι επέλεξαν να ασχοληθούν με μία παρέλαση ιδεών και στυλιστικών απόψεων που επιτρέπει ένα μείγμα  μεταξύ των πάντων που έχουν τη στάμπα του στυλ της εποχής τους. Από τη δεκαετία του ’50 έως τη δεκαετία του ’80.

Η αποτυχία της μόδας να συγχρονιστεί με το παρόν είναι συνειδητή  επιλογή. Στο στυλ του νέου σχεδιαστή στον οίκo Gucci Αλεσάντρο Μικέλε εμφανίζεται κάτι νέο που είναι ταυτόχρονα αναγνωρίσιμο και οικείο. Το εξηγεί ως «απροσδιόριστα καινούργιο» ύφος, παραθέτοντας ως έμπνευση  τους φιλοσοφικούς στοχασμούς του Τζόρτζιο Αγκάμπεν στο δοκίμιό του για τον χρόνο  «Τι είναι σύγχρονο;». Ο σχεδιαστής με τα ρούχα του επιχείρησε να το ερμηνεύσει οπτικά, θέλοντας να δείξει ότι «σύγχρονο είναι το ανεπίκαιρο». Η ένταξή μας στο παρόν και η ταυτόχρονη αποσύνδεσή μας γίνονται με πλισέ δερμάτινες φούστες κάτω από το γόνατο, φορέματα από αραιή σκονισμένη ροζ δαντέλα, παλαιικά φλοράλ κοστούμια, πλεκτό γιλέκο με ρόμβους – κληρονομιά από κάποιον κομψό παππού – φορεμένο με φούστα μίντι και ρομαντικό πουκάμισο με φαρδιά μανίκια.

ΦΘΑΡΜΕΝΗ ΟΜΟΡΦΙΑ. Σήμερα, που  η παγκοσμιοποιημένη γενιά των καταναλωτών δείχνει αδύναμη να δημιουργήσει το δικό της μανιφέστο, επαναλαμβάνει τη συμπεριφορά και το ντύσιμο αμφισβήτησης έτσι όπως διαμορφώθηκαν τη δεκαετία του ’70. Η παραδοχή αυτής της αδυναμίας παρουσιάζει ως μεγάλη ανακάλυψη από εκείνα τα χρόνια τον συνδυασμό των τζιν ρούχων με  δερμάτινα κομμάτια στην εκάιγ κοκκινωπή απόχρωσή τους. Και λειτουργεί ως ο σύγχρονος αντιπερισπασμός απέναντι στις νεοσυντηρητικές θεωρίες που δείχνουν αφοσίωση σε ένα ενδυματολογικό κωδικοποιημένο σύστημα ομοιομορφίας. Εκεί όπου ο κανόνας της κλασικής κομψότητας επιβάλλει αυστηρά ταγέρ και πουκάμισα με σφιχτούς γιακάδες για να διατηρηθούν τα προσχήματα των επίσημων επαγγελματικών περιστάσεων, η Μιούτσια Πράντα αποτύπωσε στην καλοκαιρινή της – περασμένη τώρα πια – συλλογή  τη φθαρμένη ομορφιά. Με πάτσγουορκ από παλιά μπροκάρ υφάσματα υποστήριξε την ιδέα των σπάνιων ενδυματολογικών κειμηλίων. Οικογενειακοί θησαυροί βγαίνουν από το μπαούλο και με βελονιές επιδέξιες συνδέονται με άλλα ξεφτισμένα κομμάτια – ερείπια παλιών καλών ημερών.

Αυτή η χειρονομία θα τροφοδοτήσει τον τρόπο που προσεχώς θα διαλέγουμε τα ρούχα μας. Ετσι ώστε το ντύσιμό μας να είναι η σύνθεση του δικού μας Arte Povera έργου. Η νέα πραγματικότητα οδηγεί στο ξεφτισμένο παρελθόν γεμάτο αναμνήσεις οικείων προσώπων. Στο άγνωστο μέλλον πορευόμαστε με τα αποφόρια που έχουμε και αγαπάμε.