Θυσίες στον βωμό της επιτυχίας

Μεταξύ των αρετών που χρειάζεται μια ομάδα για να πετύχει, ο προπονητής της Εθνικής μπάσκετ Φώτης Κατσικάρης είχε ξεχωρίσει την ανιδιοτέλεια. «Η συγκεκριμένη λέξη θα πρέπει να μπει και να μείνει στην καρδιά και το μυαλό μας, γιατί αυτό θα είναι και το κλειδί για την πορεία μας» είχε υπερθεματίσει ο διοπτροφόρος τεχνικός, ο οποίος στις ελάχιστες ημέρες που απομένουν έως την πρεμιέρα του 39ου Ευρωμπάσκετ με την ΠΓΔΜ (Σάββατο, 19.00, Ζάγκρεμπ), θα κληθεί να αναδείξει την ανάγκη της ομαδικότητας εκμηδενίζοντας ή έστω περιορίζοντας τα εγώ δώδεκα ισχυρών προσωπικοτήτων.

Το είπε ξεκάθαρα ο δυσεύρετος στις σελίδες των εφημερίδων και των τηλεοπτικών πάνελ Νίκος Χατζηβρέττας χθες σε ραδιοφωνική εκπομπή με αφορμή τη συμπλήρωση εννέα χρόνων από τον ανεπανάληπτο θρίαμβο (101-95) της Ελλάδας επί των ΗΠΑ στο Μουντομπάσκετ 2006 στη Σαϊτάμα της Ιαπωνίας. «Για να τα καταφέρουμε χρειάστηκε κάποιοι παίκτες να θυσιάσουμε τον εγωισμό μας στον βωμό τού “εμείς”» δήλωσε ο παλαίμαχος άσος, ο οποίος μαζί με τους πρωτοκλασάτους Τσαρτσαρή, Ντικούδη και τους νεαρούς τότε Σχορτσιανίτη και Βασιλόπουλο έβαλαν φρένο στην προσωπική φιλοδοξία, προκειμένου να αναδειχθεί το ταλέντο των τριών σούπερσταρ Παπαλουκά, Διαμαντίδη και Σπανούλη και συνεπικουρούμενοι από τους Φώτση, Κακιούζη, Παπαδόπουλο και Ζήση (που είχε προλάβει να αγωνιστεί μόνο σε τέσσερα ματς εξαιτίας κατάγματος στο ζυγωματικό) να πανηγυρίσουν τη μεγαλύτερη νίκη στην ιστορία των εθνικών ομάδων.  

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ. Από τους δώδεκα διεθνείς που συγκροτούν τη φετινή Εθνική, ποιοι είναι διατεθειμένοι να ξεχάσουν τους τίτλους και να κλείσουν τα αφτιά στους αυλοκόλακες, ώστε με όπλο την καλή χημεία να επιχειρήσουν να δώσουν τέλος στην ξηρασία έξι ετών μετά την κατάκτηση του τελευταίου μεταλλίου (χάλκινο στο Ευρωμπάσκετ της Πολωνίας); «Η φήμη είναι ξυράφι στα χέρια ενός παιδιού» είχε πει πολύ εύστοχα ένας αυστριακός στρατάρχης και τα περιθώρια έχουν στενέψει, προκειμένου να συνδυαστούν αρμονικά οι παραστάσεις παιδιών από αντικρουόμενες σχολές μπάσκετ. Διότι αλλιώς έμαθαν να παίζουν ο Αντετοκούνμπο και αλλιώς οι έτεροι φόργουορντ Παπανικολάου και Περπέρογλου, αλλιώς ο Κουφός και αλλιώς ο Μπουρούσης, αλλιώς οι γκαρντ του Ολυμπιακού (Σπανούλης, Μάντζαρης, Σλούκας, που φέτος επέλεξε να αλλάξει γειτονιά υπογράφοντας στη Φενέρμπαχτσε) και ο Ζήσης και αλλιώς ο Καλάθης, για αυτό και οι περισσότεροι ακόμη ψάχνονται.

ΤΟ ΠΑΖΛ. Το βέβαιο είναι ότι ο 48χρονος κόουτς θα αναγκαστεί να συρρικνώσει το rotation σε 8-9 παίκτες, όπως έκανε ο προκάτοχός του Παναγιώτης Γιαννάκης συνδέοντας το όνομά του με τις μεγάλες επιτυχίες της Εθνικής (χρυσό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ 2005 και ασημένιο στο Μουντομπάσκετ 2006). Θα χρειαστεί να δυσαρεστήσει τουλάχιστον δύο από τους πέντε γκαρντ και τουλάχιστον ένα – δύο φόργουορντ και φυσικά να βρει τα κατάλληλα σχήματα, ώστε να μην ανατρέπεται η ισορροπία όταν θα εναλλάσσεται ο Αντετοκούνμπο από το «3» (με παρτενέρ Παπανικολάου και Περπέρογλου) στο «4», όπου θα μοιράζεται τον χρόνο κυρίως με τον Πρίντεζη και δευτερευόντως με τον Καϊμακόγλου. Αν επιτευχθούν όλα αυτά και αν η ανιδιοτέλεια δεν βρει πρόσφορο έδαφος ώστε να φυτρώσει στο Ζάγκρεμπ και στη Λίλλη, η Εθνική θα δικαιούται να ονειρεύεται, ειδάλλως η συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο (έστω και μέσω του προολυμπιακού τουρνουά, που εξασφαλίζουν οι θέσεις 3-7) θα αποτελέσει ανεκπλήρωτο στόχο και η επόμενη μέρα θα επιτάσσει πλέον σαρωτικές αλλαγές.