Ζιλί Γαβρά καλεί Κόου

Μπορεί ταινία για τις διαπραγματεύσεις Βαρουφάκη να μην υπάρχει στα σκαριά από την οικογένεια Γαβρά, αλλά ταινία για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θα δούμε. Το πρότζεκτ είναι στα χέρια της Ζιλί Γαβρά, κόρης του διάσημου σκηνοθέτη, η οποία έχει τραβήξει τον δικό της δρόμο κάτω από τη μηλιά. Οπως μπορεί κανείς να πληροφορηθεί από την ιστοσελίδα της εταιρείας KG Productions, ο «Πόλεμος της σοκολάτας» βρίσκεται ήδη στο στάδιο της προετοιμασίας. Και το όνομα της Γαβρά συνοδεύεται από ένα άλλο, εγνωσμένης αξίας: εκείνο του άγγλου συγγραφέα Τζόναθαν Κόου, με τον οποίο θα συνεχίσουν τη συγγραφή σεναρίου τους επόμενους μήνες.  

Οπως μας λέει η ίδια, «εργαστήκαμε με τον Κόου για πρώτη φορά την περίοδο 2011 – 2013, αλλά στη συνέχεια διακόψαμε, επειδή εκείνος αφοσιώθηκε στα βιβλία του κι εγώ σε ένα άλλο σενάριο». Η ταινία τους, για μια κοινοτική οδηγία που συζητήθηκε στα τέλη του 1990, περιστρέφεται γύρω από τη συνάντηση δύο ανθρώπων μέσα στους διαδρόμους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Περιβάλλον ιδανικό, δηλαδή, για να «συγκρουστούν» δύο διαφορετικές αντιλήψεις για τον πολιτισμό και την οικονομία. Η γαλλίδα ηρωίδα της ταινίας προμοτάρει τα συμφέροντα των γάλλων παρασκευαστών που πίνουν νερό στο όνομα της «αυθεντικής γαλλικής» σοκολάτας μέσα στο ανταγωνιστικό περιβάλλον της Ενωσης (οποιαδήποτε ομοιότητα με την ελληνική φέτα προφανώς γίνεται αποδεκτή). Ο αντίπαλός της και κεντρικός ήρωας, από την άλλη, πιστεύει στις αρχές του ελεύθερου εμπορίου. Σύμφωνα μάλιστα με το σενάριο, ως μέλος της βρετανικής αντιπροσωπείας (εδώ προφανώς ανέλαβε το καλιμπράρισμα ο Κόου) υπερασπίζεται το συμφέρον μιας συγκεκριμένης βιομηχανίας για ανεμπόδιστη πρόσβαση στην κερδοφόρο αγορά και μάλιστα με φτηνά προϊόντα.

ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ. Αυτό που ξεκινά, λοιπόν, ως διαμάχη συμφερόντων κρύβει πίσω του έναν πόλεμο ανάμεσα σε διαφορετικές εθνικότητες, κουλτούρες, ηλικίες και τάξεις. Ο ίδιος ο Κόου, γνωστός για την ειρωνική ματιά απέναντι στα μεγαλεπήβολα σχέδια της πολιτικής, μίλησε πέρυσι στην εφημερίδα «Λε Σουάρ» για την ταινία, που βρισκόταν ακόμη στο πρώτο στάδιο: «Η ιστορία διαδραματίζεται στις Βρυξέλλες, στον χώρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Παρ’ όλο που παθιάζομαι με τον κινηματογράφο, βέβαια, η διαδικασία συγγραφής ενός σεναρίου δεν μου είναι και η πιο εύκολη. Εχει πολλά εμπόδια, κρατάει πολύ και σε γεμίζει με ανασφάλεια». Οι Βρυξέλλες, πάντως, δεν είναι άγνωστες θεματικά για τον δημιουργό των βιβλίων «Τι ωραίο πλιάτσικο» (2001), «Η λέσχη των τιποτένιων» (2001), «Ο ιδιωτικός βίος του Μάξουελ Σιμ» (2010) κ.ά. (όλα από τις εκδόσεις Πόλις). Στο «Expo 58» (2013, από τον ίδιο οίκο), η βελγική πρωτεύουσα – και συγκεκριμένα η Παγκόσμια Εκθεση του 1958 – παρείχε το ιδανικό περιβάλλον για το πείραμα της ευρωπαϊκής ενοποίησης, τον αγώνα για την «ψυχή της Δύσης» και το αταίριαστο δίδυμο Αγγλία – Βέλγιο.

Οι προσωπικές σκέψεις του Κόου γίνονταν απολύτως πολιτικές και αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό που μοιράζεται με τη Ζιλί Γαβρά. Μετά τις σπουδές της στη Λογοτεχνία και τη Νομική, εργάστηκε ως βοηθός σκηνοθέτη των Ρομπέρ Ενρικό, Ζακ Νολό, Αλεξάντρ Ζαρντέν και του πατέρα της στο «Αμήν» του 2002. Δύο χρόνια νωρίτερα γύρισε το πρώτο της ντοκιμαντέρ «Από την αυγή στη νύχτα: Τραγούδια μαροκινών γυναικών» (που προβλήθηκε στο Arte), ενώ το 2006 σκηνοθέτησε την πρώτη της ταινία «Φταίει ο Φιντέλ». Ακολούθησε το «Late bloomers» με τους Ιζαμπέλα Ροσελίνι και Γουίλιαμ Χαρτ για την κρίση στη σχέση ενός ζευγαριού μετά τα 30 χρόνια έγγαμου βίου του.