«Μαζί στείλαμε ένα σέλινο στη Σελήνη»

^«”Τέλος πορείας” ήταν το θέμα του e-mail που άνοιξα προχθές το πρωί. Αποστολέας ο Αρίωνας, ο αγαπημένος γιος του Νίκου Μαρουλάκη. Περιεχόμενο: το τέλος της πορείας του πατέρα του. Και τι πορεία! Περιπετειώδης, εμπνευσμένη, δημιουργική! Και είμαι τυχερός που σε ένα μικρό μέρος συμπορευθήκαμε. Μαζί ταξιδέψαμε στη Χώρα χωρίς γάτες, μαζί ξεγελάσαμε τον κροκόδειλο που πήγαινε στον οδοντογιατρό, μαζί πετάξαμε με την ιπτάμενη ηλεκτρική σκούπα της μάγισσας Φουφήχτρας.

Αυτές που θα μείνουν όμως αξέχαστες ήταν οι περιπλανήσεις μας σε μια άλλη μακρινή χώρα. Από το απόγευμα εκείνο του 1986 που μου έδειξε σε ένα καφενείο το πρώτο πρόχειρο σκαρίφημα του δαιμόνιου δημοσιογράφου Πίκου Απίκου έως το 2010 που έβαλε τις τελευταίες πινελιές για το πεντηκοστό βιβλίο της σειράς βιώσαμε συναρπαστικές περιπέτειες, αποτρόπαιες προδοσίες και καταχθόνιες συνωμοσίες στα μανάβικα, στις φυλακές, στα μέγαρα και στις φτωχογειτονιές της μυθικής “Φρουτοπίας”. Στείλαμε ένα σέλινο στη Σελήνη, διορίσαμε τον Βλάση το βλίτο υπουργό Παιδείας, ενθαρρύναμε τον Θάνο τον κολοκυθάκι να δείρει έναν μανάβη, αντιμετωπίσαμε τις πολυεθνικές Λεμονοστιφέν και Κομποστάλ που απειλούσαν να κάνουν τους ήρωές μας κομπόστες και αναψυκτικά, ακόμα και την Κόκα-Κόλα που εποφθαλμιούσε τον τίτλο του έργου. Σαράντα τόσοι κύριοι χαρακτήρες. Χίλιες εξακόσιες σελίδες. Εργο ζωής.

Η πορεία όμως, Νίκο, δεν τελειώνει εδώ. Συνεχίζεται. Ολο και πιο συναρπαστική. Ο Αιμίλιος το μήλο, η Μάτα η ντομάτα, η Μαρουλίτα το μαρούλι, ο Φώντας το σκληρό καρύδι, ο Ανανίας το πεπόνι, όλοι ήρωες που τους χάρισες ζωή με τα μολύβια και τα χρώματά σου ανυπομονούν να σε υποδεχτούν στη χώρα που τα φρούτα περνούν ωραία, εκεί που δεν μαραίνονται τα βλίτα και τα κολοκυθάκια είναι πάντα ρωμαλέα. Καλό ταξίδι, Νίκο. Η ονειρεμένη “Φρουτοπία” που σχεδίασες είναι μία, μόνο μία… και σε περιμένει».

«ΑΛΛΗΘΩΡΟΙ ΓΑΤΟΙ». Με το κείμενο αυτό – που έστειλε στο «Νσυν» – ο Ευγένιος Τριβιζάς αποχαιρετά έναν φίλο του και ένα κεφάλαιο της κοινής δημιουργικής διαδρομής τους. Ο Νίκος Μαρουλάκης έχει στο ενεργητικό του πέρα από τη θρυλική «Φρουτοπία», ένα έργο ιδιαίτερα μεγάλου εύρους που, αθόρυβα, θεωρείται πως επηρέασε πολλούς ομοτέχνους του της νεότερης αλλά και της δικής του γενιάς. Πολύ καλός χαρακτήρας, Πειραιώτης – γεννήθηκε το 1941 στον Πειραιά και μεγάλωσε στο Κερατσίνι -, ήδη από μικρός, όπως είχε γράψει και ο ίδιος σε ένα είδος βιογραφικού σημειώματος, «ταλαιπωρούσε τη μαμά του, γιατί κάθε πρωί έτρεχε η δύστυχη να καθαρίσει τους τοίχους από περίεργα χρώματα μπουρδουκλωμένα με σκίτσα από παπιά που κάνανε τούμπες, από αλλήθωρους γάτους που το σκάγανε με διαστημόπλοιο από τον Αρη, γρύλους και ακρίδες που κάνανε γυμναστικές επιδείξεις, μυρμήγκια που καταστρώνανε σχέδια να κατακτήσουν τον πλανήτη και άλλα τρομερά. Οι γονείς του ξόδευαν περισσότερα χρήματα για απορρυπαντικά παρά για φαγώσιμα».

Το 1977 εγκαταστάθηκε στη Γερμανία, όπου έφθασε να βραβευτεί δύο φορές στη Διεθνή Εκθεση Γελοιογραφίας του Βερολίνου, έχοντας παράλληλα δημοσιεύσει σκίτσα του στα περιοδικά «Pardon», «Lui», «She», «Stern», «Freundin», «Für Sie», «Auto», «Frankfurte Rundschau», «Die Zeit», «Tip» κ.ά. Βραβεία πήρε και άλλα: τρεις φορές βραβεύτηκε στην έκθεση του Τόκιο ενώ πήρε και τιμητική διάκριση στην Εκθεση Γελοιογραφίας του Vercelli της Ιταλίας.

Την καριέρα του την ξεκίνησε στην Ελλάδα, δημοσιεύοντας ανάμεσα στο 1960 και στο 1967 σε περιοδικά («Ταχυδρόμος», «Εικόνες» κ.ά.).

Το πρώτο απόλυτα δικό του παιδικό βιβλίο, με κείμενο δηλαδή και εικόνες του ίδιου, λεγόταν «Αυγουστίνος, η φάλαινα θαύμα» και εκδόθηκε το 1979 από τον Κέδρο. Ακολούθησαν τέσσερα βιβλία του στις εκδόσεις Καστανιώτη: «Το μαγικό τσουκάλι», «Οι πιο μικροί μας φίλοι», «Το τσίρκο Ραμπίνο» και «Ο κύριος Σαρανταποδαρούσας». Από το 1982 μέχρι σήμερα εικονογράφησε περίπου 60 βιβλία, ανάμεσά τους και το μουσικό παραμύθι των Χάρη και Πάνου Κατσιμίχα «Η Αγέλαστη Πολιτεία και οι Καλικαντζάροι».