Καθίζηση σε… κοθόρνους

Με καθίζηση έκλεισαν τα φετινά Επιδαύρια. Εκεί που κόντρα σε capital controls, δημοψηφίσματα, οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις είχαν αρχίσει να παίρνουν την ανιούσα, με το θέατρο (πεισματικά) παρόν στα δύσκολα, όπως και τους φίλους του, μόλις και μετά βίας κατάφεραν να κλείσουν το αργολικό θεατρικό καλοκαίρι με πάνω – κάτω 100.000 θεατές, από τους κοντά 95.000 που είχαν μετρηθεί συνολικά μέχρι την προηγούμενη παράσταση του «Προμηθέα Δεσμώτη» κατά ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων και Κώστα Φιλίππογλου. Οσους κοθόρνους και να έβαλε στους ηθοποιούς του ο Σίμος Κακάλας, όσες μάσκες – κι αυτό κατά τα αρχαία πρότυπα, μόνο που εδώ θύμιζαν γιαπωνέζικα μάνγκα – και να φόρεσαν στα πρόσωπά τους οι λίγοι υποκριτές, η αλήθεια δεν κρύφτηκε και το άσμα «Λίγο ακόμα να σηκωθούμε, λίγο ψηλότερα, λίγο ψηλότερα» δεν ευοδώθηκε.

Χώρια που ακούστηκε και το πρώτο «αίσχος» από το κοίλον της Επιδαύρου. Πέρα από τη γατούλα που έκανε το δικό της σόου, όπως ένα σκυλάκι στον «Αίαντα» κατά Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο. Συν τις αποχωρήσεις από τους εμφανώς λίγους θεατές για τον «Ορέστη» κατά Κακάλα, πιο εμφανείς από εκείνες που είχαμε και στο ιαπωνικό θέατρο Νο μετά του Μιχαήλ Μαρμαρινού στη «Νέκυια». Οι προσκλήσεις, βοούσαν οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ, έδωσαν και πήραν. Και πάλι πάνω από 3.000 θεατές δεν μετρήθηκαν σε καμία από τις δύο ημέρες (για θεατές μιλάμε, για εισιτήρια ούτε λόγος).

Ιστορικές στιγμές έζησε και το Λυγουριό. Ο Λεωνίδας, στην ποδιά του οποίου παραδοσιακά σφάζονται για μια κράτηση τραπεζιού, είχε ελευθέρας. Με την έννοια ότι δεν είχε προκρατήσεις για τα τραπέζια και όποιος θεατής ερχόταν, μετά τη δίωρη παράσταση Κακάλα, όπου έβρισκε καθόταν. Ας μη μιλήσουμε για τα ξενοδοχεία. Από Ελληνες, ελάχιστοι. Κυρίως ξένοι. Οπως και στον «Ορέστη». Που γελούσαν (κάποιοι χαχάνιζαν) με τη μετάφραση της απόδοσης του Γιάννη Τσαρούχη στους υπέρτιτλους.

Το σποτάκι του «Ορέστη», με τον Δημήτρη Λάλο και άλλους ηθοποιούς να γρονθοκοπούν, να προπηλακίζουν και να κλωτσούν τον Σίμο Κακάλα (μόνιμο – ανεξήγητα – θαμώνα του Φεστιβάλ τα τελευταία χρόνια), εν ώρα ανακοίνωσης, παρέμεινε αυτό που ήταν εξαρχής: μια ανεπίδοτη εξυπναδίτσα. Που μόλις και μετά βίας κατάφερε να φέρει λίγους, κι αυτούς διχασμένους για το αποτέλεσμα, στον «Ορέστη», ύστατο φετινό εγχείρημα του Φεστιβάλ. Ούτε το κείμενο του Τσαρούχη δεν τους τράβηξε.

Ευτυχώς, τα φετινά Επιδαύρια μάς άφησαν μια γεύση… άμυνας απέναντι στα δύσκολα. Με την εμμονή του Εθνικού Θεάτρου και του νέου διευθυντή του Στάθη Λιβαθινού «Το θέατρο είναι εδώ», ειδικά στις δύσκολες ώρες, κάτι που ενστερνίστηκε και ο Γιάννης Κακλέας στους – διπλούς, για δύο διήμερα – «Αχαρνής» του, που κατέκτησαν ρεκόρ εισιτηρίων (κάπου 25.000) αφήνοντας πίσω τις «Εκκλησιάζουσες» κατά Γιάννη Μπέζο και Εθνικό και την πολύφερνη «Ιφιγένεια» των κεκαρμένων κατά Θωμά Μοσχόπουλο και ΚΘΒΕ. Και, βεβαίως, μας άφησε ένα άρωμα νίκης του Λόγου, όπως τον εξέφεραν στην απόδοση Κ.Χ. Μύρη οι καλοκουρντισμένες «Τρωάδες» κατά Σωτήρη Χατζάκη, είτε στην απόδοση του καθηγητή Δημήτρη Ν. Μαρωνίτη ο πρωτότυπος «Αίας» κατά Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο και το ιαπωνικό θέατρο Νο στη «Νέκυια» (στους ελληνικούς υπέρτιτλους), είτε ο «Προμηθέας» σε απόδοση Γιώργου Μπλάνα στον «Προμηθέα». Πέρα από το γεγονός ότι παραστάσεις εμπλουτίσθηκαν από στίχους του Παντελή Μπουκάλα («Αίας»), του Τάσου Λειβαδίτη («Αχαρνής») και κείμενα του Θουκυδίδη και του Ησίοδου.

Και σαν κερασάκι στην ωραία επιδαύρια τούρτα ήρθε την Κυριακή η παράσταση – με ελεύθερη είσοδο στο Αρχαίο Στάδιο του Ασκληπιείου της Επιδαύρου – της Ψυχοθεραπευτικής Ομάδας anima vita «Οταν “Ο μύθος του σπηλαίου του Πλάτωνα” συν-απαντά “Το χωριό των ηλιθίων του Νιλ Σάιμον”». Για «τον άνθρωπο-δεσμώτη των ψευδαισθήσεων και των σκιών». Σαν το Φεστιβάλ ένα πράγμα.