Φινάλε με «Ορέστη», ζεϊμπέκικο και σέλφις

Τα είχε όλα ο «Ορέστης» σε σκηνοθεσία Σίμου Κακάλα, η παράσταση που έκλεισε τη φετινή χρονιά στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου: ήταν τολμηρή, αφού οι πρωταγωνιστές προέβλεπαν τα μελλούμενα διαβάζοντας το φλιτζάνι του καφέ που είχαν ψήσει σε γκαζάκι στην ορχήστρα. Κατάφερε να διχάσει το κοινό, καθώς στην πρεμιέρα της Παρασκευής τις αποδοκιμασίες κατά τη διάρκεια της παράστασης ακολούθησαν οι επευφημίες στο φινάλε. Αν και επρόκειτο για τραγωδία προκάλεσε πολύ συχνά το γέλιο του κοινού. Και παρά το γεγονός ότι είχε πολλά στοιχεία που παρέπεμπαν στο σήμερα – όπως το σκηνικό με τον κίτρινο καναπέ πλάι σε ένα λαμπατέρ κι έναν πίνακα με έναν ναύτη του Γιάννη Τσαρούχη (τη δική του μετάφραση χρησιμοποίησε ο σκηνοθέτης) – είχε τρία βασικά συστατικά των παραστάσεων όπως δίδονταν στην αρχαιότητα: μικρό αριθμό υποκριτών – μόνο τέσσερα άτομα εναλλάσσονταν σε όλους τους ρόλους -, χρήση κοθόρνων – τα δίσολα υποδήματα που φορούσαν οι υποκριτές για να δείχνουν επιβλητικότεροι – και, το κυριότερο, χρήση μάσκας (διά χειρός Μάρθας Φωκά), στοιχείο σταθερό στη σκηνοθετική γλώσσα του Σίμου Κακάλα, με έντονες αναφορές εν προκειμένω στην Απω Ανατολή.

Λίγο μετά τις 21.15 της Παρασκευής και πριν μια σειρήνα πολέμου σημάνει την άφιξη των πρωταγωνιστών ντυμένων στα μαύρα και σε τρέξιμο slow motion, μια έκτακτη εμφάνιση ήταν εκείνη που κέρδισε το πρώτο χειροκρότημα του κοινού. Μια χαριτωμένη γατούλα που γλίστρησε στην ορχήστρα, περιφέρθηκε ανάμεσα στις σκόρπιες λευκές πάνινες κούκλες του σκηνικού που θύμιζαν νεκρούς πολέμου ή τρομοκρατικής επίθεσης. Και όταν τρόμαξε από τις επιδοκιμασίες, δεν έφυγε αμέσως, αλλά επέλεξε μια θέση στην άκρη της ορχήστρας ώσπου τελικά να αποχωρήσει οριστικά.

ΜΕ ΚΟΘΟΡΝΟΥΣ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ. Οι ήρωες άρχισαν να εξιστορούν τα πάθη τους, ο Ορέστης και η Ηλέκτρα ανέμεναν την απόφαση των Αργείων για τον τρόπο με τον οποίο θα τους εκτελούσαν – η τιμωρία για τη δολοφονία της μητέρας τους, Κλυταιμνήστρας. Οταν μιλούσαν με τον θεσμικό τους ρόλο, όπως ο Μενέλαος ως βασιλιάς, φορούσαν μάσκα και κοθόρνους. Οταν συνδιαλέγονταν ως ίσος προς ίσο, ως άνθρωπος προς άνθρωπο, πατούσαν στη γη και έδειχναν το πρόσωπό τους.

Από τις στιγμές που ξεχώρισαν ήταν εκείνη που η Ηλέκτρα ενώ έπλεκε καθισμένη στον καναπέ έκανε ένα σχόλιο για τον μισογυνισμό του Ευριπίδη, όπως εκφράστηκε μέσα από τα λόγια του γέροντα Τυνδάρεω. Εκείνος έλεγε ότι «δεν υπάρχει παιδί χωρίς πατέρα» και εκείνη συμπλήρωσε «ούτε χωρίς μάνα, κάθαρμα Ευριπίδη». Το ιδιότυπο ζεϊμπέκικο που χόρεψαν ο ντυμένος ναύτης Πυλάδης και ο μαυροφορεμένος φίλος του Ορέστης. Η άφιξη του Αγγελιαφόρου με την υπερβολικά μακριά γραβάτα και την προφορά – στιγμή που προκάλεσε και την αντίδραση ενός θεατή, ο οποίος φώναξε «αίσχος, ντροπή» και αποχώρησε. Ο Φρύγας ευνούχος που έμοιαζε με καρικατούρα που είχε ξεπηδήσει από κωμωδία. Και βεβαίως η στιγμή που ο Μενέλαος ζήτησε τη βοήθεια των Αργείων για να μη σκοτώσουν ο Ορέστης με τον Πυλάδη και την Ηλέκτρα την κόρη του Ερμιόνη και ξάφνου από το κοίλο όρμησαν στην ορχήστρα οι δεκάδες σπουδαστές δραματικών σχολών (ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας και Δήλος) που σήκωσαν κουρνιαχτό στοιβάζοντας τις πάνινες κούκλες σε έναν σωρό και τραβώντας φωτογραφίες με τα κινητά τους. Την ώρα που ο Απόλλων ως από μηχανής θεός έδινε λύση στο δράμα και κάθε εμπλεκόμενος που έπαιρνε τον χρησμό του, τον πλησίαζε, του φιλούσε το χέρι κι έκανε τον σταυρό του.

Στο φινάλε το χειροκρότημα από τους 2.000 θεατές (περί τις 3.000 το Σάββατο) ήταν θερμό και ακούστηκαν «μπράβο», όμως ο σκηνοθέτης δεν εμφανίστηκε στην ορχήστρα για να υποκλιθεί μαζί με τους Δήμητρα Κούζα, Ελενα Μαυρίδου, Μιχάλη Βαλάσογλου και Δημήτρη Λάλο.